DI.gelio. ſpm̄ veritatis. Sꝫ cū nō ſit alid̓ ſpm̄ſanctū eſſe pr̄is vl̓ filij: qͣꝫ eſſe a pr̄e vl̓ filio:etiā in hͦ in eandē nobiſcū fidei ſnīam cōuenire vident̉. licet in ꝟbis diſſentiāt.Autoritatibꝰ grecorum oſtenditſpiritumſanctum procedere etiaꝫ.a filio.Unde etiā quidaꝫeorū catholici doctores intelligētes vnaꝫeandēqꝫ fore ſnīam p̄dictoꝝ ꝟboꝝ: quibꝰdicit̉ ſpūſſanctus ꝓcedere a filio ⁊ eſſe filij.ꝓfeſſi ſunt ſpūmſanctū etiā ꝓcedere a filioUn̄ Athanaſius in ſimbolo fidei. SpūſſāAthanactus a pr̄e ⁊ filio: non factus: nec creatus:nec genitꝰ: ſed ꝓcedēs. Ecce ſpūmſanctumDidimus a ꝑte dixit ꝓcedere a patre ⁊ filio. Didimꝰetiam eorū maximus doctor in li. de ſpiriſancto. ſpūmſanctum a filio ꝓcedere dicit.Saluator inqͥt qui eſt veritas. Nō em̄ loq̄tur a ſemetip̄o. hoc ē nō ſine me ⁊ ſine meo⁊ patris arbitrio. quia inſeꝑabilis eſt a me⁊ a patris voluntate. qꝛ ex ſe nō eſt. ſed expatre ⁊ me eſt. Hoc em̄ ip̄m qd̓ ſubſiſtit etloquit̉: a patre ⁊ a me illi eſt. Itē. Spūſſāctus qui eſt ſpūs veritatis. ſpūſqꝫ ſapientie nō pōt audire a filio loquēte que neſcitcum hocip̄m ſit quod ꝓfert̉ a filio .i. procedens deus de deo. Spūs veritatis procedens a veritate. conſolator manās ex cōſoCyriſius. Iatione. Nam Cyrilius epūs in epl̓a Neſtorio directa ait. Spūs intelligit̉ ꝑ ſe ẜmꝙ ſpūs eſt. ⁊ non filius. ſed tn̄ nō eſt alienꝰab eo. Spūs em̄ veritatis nominat̉. et profluit ab eo ſicut ex deo patre. Iohānes qͦꝫChryẜ. in omcl̓. quadam de expoſitōe ſimIo. chry̓. poli ſic ait. Iſte eſt ſpūs ꝓcedens de pr̄e ⁊filio: qͥ diuidit dona ꝓpria ꝓut vult. Ideꝫin alia omel̓. Credendū eſt ſpūmſanctuꝫ patris eſſe ⁊ filij. Iſtum ſpūmſanctuꝫ dicimꝰpatri ⁊ filio coequalem: ⁊ ꝓcedentē de patre ⁊ filio. hoc credite: ne colloquia malacorrūpant bonos mores. Ecce a doctoribus grecorū aꝑta habemꝰ teſtimonia: qͥbꝰſpūſſanctꝰ a pr̄e et filio ꝓcedere oſtendit̉.Oīs gͦ lingua confiteat̉ ſpm̄ ſctm̄ ꝓcederea patre ⁊ filio.Hec eſt diſtinctio vndecima. Inqͣ mgr̄ poſtꝙͣ egit de mō quo ſpūſſanctꝰ ꝓcedit. agitde pͥncipio a quo ꝓcedit. Et tria circa hoc fac̄. Naꝫpͥmo on̄dit qͥd circa hmōi pͥncipiū latini ſentiāt. Secūdo ſubdit in quo greci ab ip̄is diſcrepāt. Tertioſubiūgit in quo greci ſimuˡ ⁊ latini ꝯſentiāt. Primūfacit a pͥncipio diſtinctiōis vſqꝫ ibi. Greci tn̄ dicunt.XIScd̓m ab inde vſqꝫ ibi. Sciendū tn̄ eſt. Tertiuꝫ ꝟoab inde vſqꝫ ad finē diſtinctiōis. Et hec eſt ſentētiamgr̄i in generali. In ſpēali ꝟo ſnīa mgr̄i ſtat in tribus ꝓpoſitionibꝰ quarū pͥma eſt. Veritas approbateuangelij pr̄em ⁊ filiū ſimul ꝓduxiſſe ſpūmſanctū.Que ꝓbat̉ ſic. Illud ẜm veritatē euangelicā debetteneri: qd̓ ip̄a approbat ex autoritatibus noui teſtamēti. Sed pr̄em ⁊ filiū ſil̓ ſpm̄ſanctum ꝓducere eſthmōi. vel ip̄m ſpm̄ſanctū ꝓduci ab vtroqꝫ qd̓ idemeſt. igit̉ ꝓpoſitio vera. Tenet argumentū ⁊ maior.ſed minorē ꝓbat mgr̄ in textu. Et pͥmo quo ad hocꝙ filiꝰ ſpm̄ſanctum ꝓduxit. vn̄ dicit ſcpͥtura. Miſitdeꝰ ſpm̄ filij in corda vr̄a. ⁊ iteꝝ. Qui aūt ſpm̄ xp̄inō hꝫ: hic nō eſt eiꝰ. Preterea euāgeliū Ioh̓is dicit.Paraclytus aūt ſpūſſanctꝰ quē ego mittā vob̓ a pr̄eScd̓o ꝓbat idē quo ad hoc ꝙ etiam ſpūſſanctus ꝓcedit a pr̄e. Vn̄ xp̄s ait ī euāgelio. Nō em̄ vos eſtisqͥ loqͥmī. ſed ſpūs pr̄is veſtri qͥ loqͥtur in vob̓. Et alibi dicit. Quē mittet pr̄ in noīe meo. ⁊ iteruꝫ. Qui apr̄e ꝓcedit. Scd̓a ꝓpoſitio eſt. Greci falſo motiuoinducti ſpm̄ſanctū a filio ꝓcedere negauerūt. Et ꝓbat̉ ſic. Illud verū greci falſo motiuo negauerūt qd̓negantes negādi motiuū male intellexerūt. ſꝫ ſpm̄ſanctū negare ꝓcedere a filio eſt hmōi. igit̉ ꝓpoſitio vera .ſ. ꝙ greci falſo motiuo decepti negaueruntſpūmſanctū a filio ꝓcedere. Argumētū ē apparens⁊ maiorē ſuppono verā. ſꝫ minorē ꝓducēdo ī textuꝓponit pͥmo errorē grecoꝝ: qͥ ē ꝙ ſpūſſctūs a filionō ꝓcedit. Qd̓ pͥmo ꝓbāt ꝑ illud euāgelij Iohan.xvj. Qui a pr̄e ꝓcedit. Et idē cātat̉ in miſſa ī ſimbolo fidei: vbi agit̉ de ꝓceſſiōe ſpūſſancti. ⁊ tn̄ nll̓a fitibi mentio de filio. ⁊ qd̓ ibi loquit̉ de filio: hoc latiniappoſuerūt. ꝓpt̓ quā qͥdem opinionē greci dicuntnos anathematizatos. qꝛ Leo papa tertiꝰ ẜm traditionem ꝯcilioꝝ apud eos celebratorū: anathematizauit oēs aliud dicētes de trinitate ꝙͣ in eorū concilijs extitit determinatū. qd̓ dieunt atteſtari tabulaꝫargenteā rome retro altare ſancti Petri ⁊ Pauli poſitā. In qͣ poſt ſimbolū hr̄ in ea ſcriptū. Qui alid̓ docuerit vel predicauerit: anathema ſit. Mgr̄ ꝟo nosſaluando dicit. Nos aūt nō dicimꝰ aliud illi ꝯtrariūſꝫ ſolū ſctōꝝ doctrinā explicamꝰ. Etiā ꝙ xp̄s dicit īeuangelio ſpm̄ ſctm̄ a pr̄e ꝓcedere. nō iō hoc dic̄ ꝙnon ꝓcedit a filio. ſed moris ſui fuit ad pr̄em referre qͥcqͥd habuit. Et iō qꝛ nō dixit ſpm̄ ſctm̄ a ſolo patre ꝓcedere: nō negat eū etiā a ſe ꝓcedere. Ex quibus ptꝫ ꝓpoſitionē eſſe veraꝫ. Tertia ꝓpoſitio eſthec. Exquo greci ꝯcedūt ſpm̄ ſctm̄ eſſe ſpm̄ filij nonſenſu ſꝫ ꝟbis a nob̓ differūt. Iſtā ꝓpoſitionē exp̄ſſeponit mgr̄ ī textu Athanaſiū. Didimū. Cyrillum etIoh̓em Chryẜ. qͥ fuerūt doctores eorū fenſiſſe. quioēs aꝑte dixerūt ſpm̄ ſctm̄ a patre ꝓcedere ⁊ filio.vt ptꝫ ex eorū autoritatibꝰ. igit̉ ꝓpoſitio vera.Utrū ſpūſſctūs priꝰ vel pleniꝰ ꝓcedat a patre qͣꝫ a filio.DI. XII.Tem queritcum ſpūſſanctus a patre procedat ⁊ a filio. vtrū pͥus vl̓ magis ꝓceſſerit a pr̄e qͣꝫ a filio. qd̓ nitit̉ hereticus oſtendere ita dicens. Si ꝓceſſit vti Argumentaqꝫ ſpūſſanctꝰ a pr̄e: ꝓceſſit vtiqꝫ aut natotio heretici.iam filio. aut nō nato filio. Si ꝟo iā nato filio ꝓceſſit. an̄ natꝰ ē filiꝰ qͣꝫ ꝓceſſerit ſpūſſāctus. Preceſſit gͦ natiuitas filij ꝓceſſioneꝫ
Druckschrift
Sententiarum libri IV : cum conclusionibus Henrici de Gorichen et problematibus S. Thomae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten