LI.⁊ maior. ſed minorē ꝓbans mgr̄ in textu inducit tale dubiū. Btūs Iohannes dicit in ſua canonica vbiſupra. ꝙ dilectio ex deo eſt. Cū ergo tam filiꝰ ꝙͣ ſpūſſanctus ſit ex deo. vnꝰ ꝑ natiuitatē alius ꝑ ꝓceſſionem: dubitat̉ qͥs illorū dilectio vocat̉. Et reſpondetꝙ ſpūſſanctꝰ. ⁊ hoc ꝓbat ꝑ textū ſequētē in eadē canonica: vbi poſtꝙͣ dixit. Dilectio q̄ nos fac̄ ī deo manere in deo ē. ſubiūgit. In hoc cognoſcimꝰ ꝙ in deomanemꝰ ⁊ ip̄e in nob̓. qꝛ de ſpūſancto dedit nobis.Sanctus itaqꝫ ſpūs de quo dedit nob̓: facit nos indeo manere. Inſinuās ꝑ hoc ſpm̄ ſctm̄ facere illamdilectionē q̄ eſt ex deo. Et iſta cōfirmat mgr̄ ꝑ autoritates ſanctoꝝ que patent in lr̄a. igit̉ ꝓpoſitio vera. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Spūſſanctus rōe communis original̓ pͥncipij eſt noīe ſpūſſanctus noīatusnon obſtante ꝙ illud nomen ſit cōmune oībus tribꝰꝑſonis. Et ꝓbatur ſic. Quodcnqꝫ cōiter ⁊ equallt̓habet originem a duobus cōuenientiſſime nominat̉nomine ꝯuenientē ambobus. ſed ſpūſſanctus habꝫcōmunem a patre ⁊ filio originem. igit̉ conueniēterhabet denominationem eis cōmunem: vt p̄tendit ꝓpoſitio p̄dicta. Argumentum apparet clarum cummaiore. ſed minorē ꝓbat magiſter in lr̄a autoritatebeati Auguſtini. igit̉ ⁊cͣ.Ꝙ ſpūſſanctus ꝓcedit a patre et filio.Ic dicendumOfſ. Xeſt ſpūmſanctum a patre eſſe etEfilio: ⁊ ꝓcedere a patre ⁊ filioquod multi heretici negauerūt. Ꝙ autē devtroqꝫ ꝓcedat: multis diuinorū eloquiorum teſtimonijs comprobat̉. Dicit enimapl̓s. Miſit deus ſpm̄ filij ſui in corda vr̄aEcce hic dicit̉ ſpūs filij. Et alibi. Qui aūtſpm̄ xp̄i non hꝫ: hic nō eſt eius. Ip̄e etiaꝫfilius de ſpūſancto dicit in euāgelio. Quēego mittā vob̓ a pr̄e. Pr̄is aūt ſpūs dictꝰeſt vbi legit̉. Si ſpūs eius qͥ ſuſcitauit criſtuꝫ a mortuis habitat in vob̓. Et ip̄e xp̄sdicit. Non em̄ vos eſtis qͥ loquimī. ſꝫ ſpūspr̄is vr̄i qui loquit̉. Et in alio loco. Queꝫmittet pater in noīe meo. Et alibi ip̄e filiusde ſpūſācto ait. De pr̄e ꝓcedit. His ⁊ alijsautoritatibus pluribus oſtendit̉ ꝙ ſpūſſāctus a pr̄e ⁊ filio ꝓcedit.Ꝙ greci non concedūt ſpūmſāctūꝓcedere a filio.Greci tamen dicūtQuare dica. ſpūmſanctū ꝓcedere tm̄ a pr̄e ⁊ nō a filio.Qd̓ ideo dicūt. qꝛ ꝟitas ī euāgelio fidē inPrima cātegrā ꝯtinēte: de ꝓceſſiōe ſpūs loquēs ſolum pr̄eꝫ cōmemorat dicēs. Spūs qͥ a pr̄eScd̓a cauſaꝓcedit. Et etiā ideo. qꝛ in pͥncipalibꝰ cōcilijs q̄ apud eos celebrata ſunt: ita ſimbolaeorū ſubiunctis anathematibꝰ ſancita ſūt:vt nulli de trinitatis fide aliud docere velalit̓ p̄dicare qͣꝫ ibi continet̉: liceat. In quibus qͥdē ſimbol̓ cū ſpūſſanctꝰ cōmemoret̉ꝓcedere a pr̄e ⁊ nō a filio. Quicūqꝫ inqͥūta filio eum ꝓcedere addunt: anathema incurrunt. vn̄ ⁊ nos arguūt anathematis re̓ Tertia eā.os. Addunt etiā ad aſſertionē ſue opinionis ⁊ in teſtimoniū nr̄e damnatōis de ſimbolo fidei: qd̓ ẜm traditiōꝫ p̄dictoꝝ concilioꝝ Leo tertiꝰ rome trāſſcriptū in tabulaargētea poſt altare btī Pauli poſita poſteris reliqͥt ꝓ amore (vt ip̄e ait) ⁊ cautela fidei orthodoxe. In quo qͥdem ſimbolo ī ꝓceſſione ſpūs ſolus cōmemorat̉ pr̄ his verbis. Et in ſpm̄ſanctū dn̄m ⁊ viuificatoremex pr̄e ꝓcedentem. cum pr̄e ⁊ filio coadorandū ⁊ glorificandū ⁊c̄. Illud ē ſimbolūqd̓ in miſſa cātat̉ editū in Niceno cōcilio.in fine cuiꝰ ſubiunctū eſt. Qui alid̓ docuerit vl̓ alit̓ p̄dicauerit: anathema ſit. Ideoqꝫ greci nos anathematizatos dicūt. qꝛ dicimꝰ ſpm̄ ſctm̄ a filio ꝓcede̓. qd̓ ibi nō continet̉. Qd̓ em̄ ẜm nos ibi d̓r. Qui a pr̄e filioqꝫ ꝓcedit. alteꝝ a latinis ē additū .ſ. filioqꝫReſponſio vbi determinant̉ predicta.Qos autē illa verba ita determinamꝰ. Qui aliud docuerit:vel alit̓ p̄dicauerit: vl̓ ꝯͣrium docuerit: vl̓ꝯͣrio mō p̄dicauerit: anathema ſit. Alid̓ gͦpoſuit ꝓ oppoſito qͣliter ⁊ apl̓us in epl̓a adGal̓. Si qͥs aliud euāgelizauerit .i. ꝯtrariūanathema ſit. Non dicit. ſi qͥs addiderit.Nā ſi illud diceret: ſibijp̄i (vt ait Augꝰ.p̄iudicaret qͥ cupiebat venire ad qͦſdā qͥbꝰſcribebat. ſic̄ ad Theſſa. vt ſuppleret q̄ illorū fidei deerant. Sꝫ qͥ ſupplet qd̓ minꝰ erataddit. nō qd̓ inerat tollit. Qui aūt p̄tergredit̉ fidei regulā: nō incedit in via. ſꝫ recedita via. Ad illud aūt qd̓ de euangelio opponunt: rn̄demꝰ ita. qꝛ cū dicat in eo veritasſpm̄ ſctm̄ a pr̄e ꝓcedere. nō addit ſolo. ⁊ iōetiā a ſe ꝓcedere non negat. ſed ideo patreꝫtm̄ noīat. qꝛ ad eum ſolet referre etiā quodip̄ius eſt. qꝛ ab illo habet.Ꝙ greci in ſenſu nobiſcū cōueniūtet ſi verbis differant:Sciēdum eſt tn̄ ꝙgreci ꝯſitent̉ ſpm̄ ſctm̄ eſſe filij ſicut pr̄is. qꝛ⁊ apl̓s dicit. Spm̄ filij. Et veritas in euan