DI.ctum dilectionem eſſe ſiue amorē pr̄is ⁊ filij. quo .ſ. pater diligit filiū. ⁊ filius patrē.De hoc Hiero. ſuꝑ. xiiij. pſal̓. ait. SpūſſāHiero.ctus nec pr̄ eſt nec filius. ſed dilectio quaꝫhabet pr in filiū. ⁊ filius in pr̄eꝫ. Augꝰ. qͦꝫin. vj. li. de trini. ait. In omnibus equaliseſt patri filius. ⁊ eſt vnius eiuſdemqꝫ ſubſtātie. Quapropter etiam ſpirituſſanctusin eadem vnitate ſubſtātie ⁊ equalitate cōſiſtit.Quid ſit ſpirituſſanctus hic aperitur.Siue enim ſit vnitas amboruꝫ. ſiue ſanctitas. ſiue charitas.manifeſtū eſt ꝙ non aliqͥs duoruꝫ eſt quovterqꝫ coniungit̉. quo genitus a gignentediligat̉. genitorēqꝫ ſuū diligat. ſintqꝫ nonꝑticipatiōe. ſꝫ eſſentia ſua. neqꝫ dono ſuꝑioris alicuiꝰ: ſed ꝓprio ſuo ẜuantes vnitatēſpūs in vinculo pacis. Ecce h̓ habes ſpiritumſanctū eſſe quo filius diligit̉ a patre. ⁊pater a filio. ⁊ quo illi duo ẜuant vnitateꝫpacis. Spūs gͦ ſanctus. vt ait Augꝰ. in eodeꝫ. cōmune eſt aliquid patris ⁊ filij. quicqͥd illud eſt. At ip̄a cōmunio conſubſtantialis ⁊ coeterna eſt. que ſi amiciciā conuenienter dici poteſt: dicat̉. ſed aptius dicit̉charitas. ⁊ hec quoqꝫ ſubſtantia. qꝛ deusſubſtantia eſt. ⁊ deus charitas eſt. Tria gͦſunt ⁊ non amplius vnus diligens eū quide illo eſt. ⁊ vnus diligens eum de quo eſt⁊ ip̄a dilectio. Que ſi nihil eſt: quō deꝰ dilectio eſt: Si non eſt ſb̓a: quomo deus ſubſtantia eſt.Ꝙ ſpūſſanctus ſicut cōmunis eſtpr̄i et filio. ita cōmune nomen habet ꝓprium.Hic notandum eſtꝙ ſicut ſpūſſanctus in trinitate ſpecialicerdr charitas que eſt patris ⁊ filij vnio. ita ⁊nomen tenet ꝓprie. qd̓ patri ⁊ filio cōmuniAuguſtiter quodāmodo cōgruit. Unde Augꝰ. inxv. li. de trini. Si charitas inquit quā pat̓diligit filium: ⁊ patrem diligit filius ineffabilem cōmunionem demōſtrat amborum.quid cōuenientius qͣꝫ vt ille ꝓprie dicaturcaritas: qͥ ſpūs eſt cōmunis ambobꝰ. Hocem̄ ſanius credit̉ ⁊ intelligit̉: vt nō ſolumſpūſſanctus caritas ſit in illa trinitate. Sꝫnon fruſtra ꝓprie charitas nuncupet̉. ꝓpter illa que dicta ſunt. ſicut nō ſolus ī illatrinitate vel ſpūs eſt vel ſanctus. qꝛ ⁊ paiſpūs. ⁊ filius ſpūs. ⁊ pater ſanctus. ⁊ filiꝰſanctus. ⁊ tn̄ ip̄e non fruſtra dicit̉ ſpūſſanctus. Qui em̄ eſt cōmunis ambobꝰ. id vocatur ip̄e ꝓpͥe quod ambo cōmunit̓. Alioqͥn ſi in illa trinitate ſolus ſpūſſanctꝰ ē charitas. ꝓfecto ⁊ filius non ſolius pr̄is: ſꝫ etiam ſpūſſancti filius inuenitur. Ait em̄ apoſtolus de deo patre. Tranſtulit nos in regnum filij charitatis ſue. Si gͦ nō eſt in iſtatrinitate charitas dei niſi ſpūſſanctꝰ: filiuseſt etiā ſpūſſancti. Sed qꝛ hͦ abſurdiſſimuꝫeſt: reſtat vt nō ſolus ibi ſit charitas ſpūſſāctus. ſꝫ ꝓpter iſta de qͥbus ſatis diſſerui ꝓprie ſic vocatur.Iſta ē diſtinctio decima. In quamgr̄ poſtꝙͣ egit de generatione filij a patre: incipiagere de ꝓceſſione ſpūſſancti ab vtroqꝫ .ſ. a parre ⁊filio. Et circa hoc tria facit. Primo em̄ oſtēdit ſpm̄ſanctum amorē eſſe pr̄is ⁊ filij. ⁊ ꝑ ꝯſequēs ꝓcedere ꝑ mō dum volūtatis. Scd̓o ſubiūgit ꝙ amor conuenient̓ appropriat̉ ꝑſone ſpūſſancti. Tertio cōcludit ꝙ etiam ſpūſſanctus ꝯuenienter nominat̉ nomīecōi .ſ. conuenienti tam pri ꝙͣ filio. quorū qͥlibꝫ eſt etpōt dici ſpūſſanctus. Primū facit a pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Hic manifeſtauit ſe dixiſſe. Secūdūſubiungit ab inde vſqꝫ ibi. Hic notandū eſt. Tertiūſubiungit ab inde vſqꝫ ad finē diſtinctōis. Et hee ēſſententia mgr̄i in hac diſtinctiōe in generali. In ſꝑciali ſententia mgr̄i ſtat in tribus ꝓpoſitionirum pͥma eſt hec. Charitas ſeu amor eſſential̓ ſpūtſancto appropriatus eſt cōmunis toti trinitati. Eꝓbat̉ ſic. Sicut ſe habet ſapientia ad totā trinitatē⁊ ad filium. ita ſe habet amor ad trinitatē ⁊ ad ſpm̄ſanctum. ſed ſapientia eſſentialit̓ dicta conuenit totꝭtrinitati: ⁊ tamen appropriat̉ filio. igit̉ charitas ſeuamor pōt cōuenire toti trinitati. ⁊ tn̄ appropͥari ſpirituiſancto: vt aſtruit ꝓpoſitio. Argumentū patꝫ ⁊maior. ſed minorem ꝓbans mgr̄ in textu ꝓponit pͥmo ꝙ ſpūſſanctus ſit amor vel dilectio patris ⁊ filij.quod ꝓbat autoritatē. b. Auguſtini. xiiij. de trini.dicentis. ꝙ ſpūſſanctus nec patris eſt ſolius. nec filijeſt ſolius: ſed amborū. Et ideo cōmune quo inuiceꝫſe diligunt pater ⁊ filius nobis inſinuat charitatemPoſtea remouet mgr̄ quandam dubitationē exortāex dicto. xiiij. c. pͥmo canonice ſue vbi dicit. Deꝰ charitas eſt. Di. aliqͥs: ſi ſpūſſāctꝰ eſt amor ſiue dilectio⁊ charitas. Cur tūc Iohannes nō dixit: Spūſſctūscharitas eſt. ſed dixit. Deꝰ charitas eſt: relinquensnob̓ ſub dubio: an intendat ibi de tota trinitatē loqͥaut de aliqͣ ꝑſona in ſpēali? Ad qd̓ rn̄det mgr̄ ꝙ caritas dilectio ſeu amor licet ſit cōis toti trinitati. tn̄qn̄qꝫ appropriat̉ ꝑſone ſpūſſancti. ſicut etiam ſapīacōmunis eſt omībus ꝑſonis. tn̄ ſpecialit̓ appropriat̉filio. Etiam ꝙͣuis nomen legis cōe ſit toti veteri teſtamento. appropriat̉ tn̄ legi Moyſi. Ex qͥbus ſiml̓ſumptis ptꝫ ꝓpoſitionē eſſe verā. Scd̓a ꝓpoſitio ēhec. Charitas ſeu amor ꝑſonal̓ nulli alteri ꝓpͥe conuenit ꝙͣ ſoliꝰ ſpūſſctī ꝑſonalitati. Et ꝓbat̉ ſic. Illiꝰſolius ꝑſonalitati ⁊ nulli alteri charitas ſiue amor ꝑſonal̓ ꝓpͥe cōuenit: qͥ ſolus ꝑ modū dilectiōis ꝓcedit. ſꝫ tal̓ eſt ſpūſſctūs. igit̉ caritas ſeu amor ꝑſonal̓ſpūrſancto proprie ſoli conuenit. Tenet ꝯſequentia