LI.qꝛ ⁊ ip̄a non tres dij: ſꝫ vnus deus eſt. Adqd̓ Augꝰ. in eodem libro ita dicit. Neſciocur ſicut ſapīa ⁊ pater dicit̉ ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus. ⁊ ſimul omnes. non tres: ſed vnaſapientia. non ita ⁊ charitas dicatur paterReſpōſio ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus. ⁊ ſimul omnes vnacharitas. Non ideo tamen quiſqͣꝫ nos inconuenienter eſtimet charitatem appellareſpūmſanctuꝫ. quia ⁊ deus pater ⁊ deus filius poteſt charitas nuncupari. ſicut ꝓpͥeverbum dei etiam ſapientia dei dicit̉. cum⁊ pr̄ ⁊ ſpūſſanctus ſit ſapīa.Sicut verbum dei ꝓprie dicit̉ ſapientia. et tamen tota trinitas dicitur ſapīa. ita et ſpūſſanctus proprie dicitur charitas. et tamen pater et filius et ſpūſſanctus diciturcharitas.Si ergo ꝓprie aliquis horū trium charitas nuncupari debet. quis aptius qͣꝫ ſpūſſanctuſ. vt .ſ. in illaſumma ſimpliciqꝫ natura non ſit aliud ſubſtantia ⁊ aliud charitas. ſed ſubſtantia ip̄aſit charitas. ⁊ charitas ip̄a ſit ſubſtātia. ſiue in patre ſiue in filio. ſiue in ſpirituſancto⁊ tamen ſpirituſſanctus ꝓprie caritas nūcupatur. Ecce his verbis aperte dicit Auguſtinus: ꝙ in trinitate charitas aliquando refertur ad ſubſtantiam. que cōmuniseſt trium ꝑſonarum. ⁊ tota in ſingulis aliquando ſpecialiter ad ꝑſonam ſpūſſancti.ſicut ſapientia dei aliquando ꝓ ſubſtantiadiuina. aliquādo ꝓ filio accipit̉. ⁊ hoc inmultis fieri reperit̉.Exemplis firmat eadē nomina ꝓprie et vniuerſaliter accipi. dPluribus enim exemplis doceri poteſt multa rerū vocabula: ⁊ vniuerſaliter poni ⁊ ꝓprie qͥbuſdamrebus adhiberi. ſicut legis noīe aliquādoſimul omnia veteris inſtrumenti ſignificātur eloquia. aliquādo autem ꝓprie vocat̉lex que data eſt ꝑMoyſen. Multa aliaſuppetunt exempla. ſed in re aperta vitanda eſt lōgitudo ſermonis. Sicut ergo vnicum dei verbum ꝓprie vocamus noīe ſaplentie: cum ſit vniuerſaliter ſi ſpūſſanctus⁊ pater ip̄a ſapientia. Ita ſpirituſſanctusproprio vocabulo charitas nuncupatur.cum ſit pr̄ ⁊ filius vniuerſalit̓ charitas.Autoritatē ponit ꝙ filiꝰ ꝓprie dicatur ſapientia.Sed dei verbum.id eſt vnigenitus dei filius aꝑte dictus eſtdei ſapientia: ore apoſtoli dicentis chriſtūdei ꝟtutem ⁊ dei ſapientiā. Spūs aūt ſan­ De ſpūſāctoctus vbi ſit dictus caritas: inuenimꝰ. ſi diteſtimoniū q̄rit. ⁊ inuenitligenter Iohānis apoſtoli eloquiū ſcrutē vbi dicat̉ eēmur: qui cum dixiſſet. Diligamꝰ inuicem. charitas.qꝛ ex deo eſt dilectio: adiunxit. Et oīs quidiligit: ex deo natus eſt. qꝛ dilectio deꝰ eſt.Hic manifeſtauit ſe dixiſſe eam dilectioneꝫeſſe deū quam dixit ex deo. Deus ergo exdeo eſt dilectio. ſed qꝛ ⁊ filius ex deo patrenatus eſt. ⁊ ſpūſſanctus ex deo patre ꝓcedit. quem potius eorū hic debeamus accipere dictū eſſe dilectionē: merito queriturPater em̄ ſolus ita deꝰ eſt vt nō ſit ex deo.⁊ ideo dilectio q̄ ita deus eſt vt ex deo ſit:non ip̄e pater eſt. ſed aut filius aūt ſpūſſanctus. Sed in ꝯſequentibꝰ cum dei dilectionem cōmemoraſſet Iohānes: qua dilexitnos. ⁊ hinc hortatus eſſet: vt nos inuicemdiligamus. atqꝫ ita deus in nobis maneatqꝛ vtiqꝫ dilectionem deum dixerat. ſtatimvolēs de hac re apertius aliqͥd eloqͥ: inqͥt.In hoc cognoſcimus qꝛ in ip̄o manemus⁊ ip̄e in nob̓. qꝛ de ſuo ſpū dedit nob̓. Spiritus itaqꝫ ſanctus de quo dedit nobis: facit nos in deo manere. ⁊ ip̄m in nobis. hocaūt facit dilectio. Ip̄e eſt gͦ deus dilectio.Deus gͦ ſpūſſanctus qui ꝓcedit ex deo. ſignificat̉ vbi legit̉. Deus dilectio eſt. ⁊ dilectio ex deo eſt. Ecce his verbis aperte dicit Augꝰ. ſpūmſanctum eſſe charitateꝫ patris ⁊ filij. ⁊ intantū quoqꝫ ẜmonem ꝓduxit: vt videat̉ dixiſſe ſpūmſanccum non ſolum eſſe dilectionem patris ⁊ filij qua ſe inuicem ⁊ nos diligunt. ſed etiam qua diligimus deum. Sed vtrum ip̄e ſit charitas qͣnos diligimus deum: in ſequenti explicabitur.Redit oſtēdere quod ꝓpoſueratſcꝫ ꝙ ſpirituſſāctus ſit amor quopater a filio et filius a patre diligiNunc vero quodincepimus oſtendere curemꝰ .ſ. ſpūmſan