LI.re filium. ⁊ an hec ſit aliqua potētia q̄ ſit infilio: Ad qd̓ dicimus qꝛ pr̄ non eſt potēsniſi natura. eius em̄ potentia natura eſt vl̓eſſentia. At inquiūt illi. Si potēs ē gignere: hꝫ gͦ potentiam gignendi. Filiꝰ aūt nonhꝫ potentiam gignendi ſi non pōt gignerehꝫ gͦ aliquā potentiā pr̄ quam nō hꝫ filiusNon ſequit̉. Eandem em̄ potentiā hꝫ penitus filius quam ⁊ pr̄. qua pr̄ potuit gignere. ⁊ filius gigni potuit. Eadem em̄ potentia eſt in filio: qua potuit gigni que eſt īOppoſitō patre qua potuit gignere. Sed contra hocopponit̉. Aliud eſt poſſe gignere: aliud eſtpoſſe gigni. qꝛ aliud eſt gignere. aliud gigni. Hoc diſtinguendū eſt. Si em̄ cū dicit̉aliud eſt poſſe gignere. aliud poſſe gigni:aliam ſignifices potentiā qua pr̄ potēs eſtgignere. ⁊ aliā qua filius potēs eſt gigni:falſus eſt intellectus. Si aūt dicas patrempoſſe habere aliam ꝓprietatem ſiue notionem qua genitor eſt. ⁊ filiū aliū qua genitꝰeſt: verus eſt intellectus. Aliam em̄ hꝫ pater ꝓprietatem qua pater eſt. aliam filiusqua filius eſt.Quomō ſit intelligendum filius.habet vel non habet potentiā generandi.Ita etiā cū diciturfilius nō habet potentiā generandi quampater habet: duplicit̓ intelligi pōt. Si eniꝫdicatur. non hꝫ filius potentiā generandiquam ⁊ pr̄ .ſ. qua potens ſit ad generāduꝫid eſt vt genuerit vel vt generet ſicut pat̓:verum eſt. Si ꝟo intelligatur ſic. nō hꝫ potentiam qua poſſit gigni. vel genitus eſſe qͣeadem pater potens eſt vt genuerit vel vtgigneret: falſum eſt. Sicut dicitur. pat̓ habet potentiam qua poteſt eſſe pater. filiusꝟo non habet potentiam qua poſſit eē pater. ⁊ econuerſo. filius habet potentiā quapoteſt eſſe filius. pater ꝟo non habꝫ potentiam qua poſſit eſſe filius. habet ergo aliquam pater quam non habet filius: ⁊ ecōuerſo. Abſit: quia eadem eſt potentia pr̄isqua poteſt eſſe pater. ⁊ filij qua poteſt eſſefilius. Ita etiam eadem eſt voluntas: quapater vult eſſe pater non filius. ⁊ filiꝰ vulteſſe filius non pater. ⁊ eadem eſt voluntasfilij quā vult eſſe genitus ⁊ patrem genuiſſe. ⁊ patris qua vult eſſe genitor ⁊ filiuꝫ genitum eſſe.Iſta ē ſeptima diſtinctio. In quamagiſter oſtenſo qualit̓ pr̄ genuit filium quo ad virtutem ſeu potentiā intellectualem. hic on̄dit de potētia eius generādi naturali. Et circa hoc tria facit.Primo inquirit an potentia generandi ſit in filio.Secūdo oſtendit ꝙ non generare nō ſit impotentiain ip̄o filio. Tertio reddit rationē de ſuo dicto. Pri.mum facit a pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Sꝫ vehementer nos mouet. Scd̓m ſubiūgit vſqꝫ ibi. Item q̄ritur a qͥbuſdam. Tertium ꝟo ab inde vſqꝫ ad fineꝫdiſtinctionis. In ſpeciali ſententia magiſtri ſummarie ſtat in tribus ꝓpoſitionibus. quaꝝ pͥma eſt hecNon eſt ſimplicit̓ quid: ſed eſt ad aliqͥd patrem poſſeaut velle filium generare. Iſtam ꝓpoſitionem ꝓſequitur magiſter querens an pater potuit ⁊ voluit filium generare. Si ſic. ergo pater voluit ⁊ potuit alt̓quid quod non potuit nec voluit filius. Ul̓ oportetetiam filiū poſſe ⁊ velle generare. qd̓ eſt incōueniēsUel oportet dicere ꝙ filius ſit impotens. Huic difficultati rn̄det mgr̄ dicens. ⁊ dato ꝙ pater poſſet generare ⁊ non filius. adhuc non ſequeret̉ pr̄eꝫ aliqͥdpoſſe quod non poſſet filius: qꝛ poſſe ⁊ velle patremgenerare nō eſt ꝓprie aliqͥd ſed ad aliquid. ergo nōpoſſe ⁊ non velle generare non arguit impotentiamin filio. vt aſſumit̉ in queſtione p̄dicta. Pro huiꝰ argumenti euidentia ſciendū eſt ꝙ quicqͥd eſt in diuīseſt eſſentia vel relatio. ⁊ ergo quicqͥd conuenit deo:hoc conuenit ſibi vel relatione eſſentie. ⁊ tūc eſt conmune tribus ꝑſonis. vel relatione relatiōis: ⁊ tūc nōoportet ꝙ quodlibet tale ſit cōmune tribus ꝑ ſonisTum ergo poſſe generare non ſit aliqͥd in diuinis .i.non eſt aliquid ſpectans ad eſſentiaꝫ. ſed potius adaliquid ſpectans. id eſt ꝑtinens ad relationem .ſ. adpaternitatem. non eſt inconueniens ꝙ non conueniat filio. qꝛ illa ꝓprietas .ſ. paternitas nō ſpectat adfilium. ⁊ ꝑ conſequens hec ꝓpoſitio pͥma eſt vera.Secunda ꝓpoſitio eſt hec. Ꝙ filius non poteſt necvult generare. Hoc non debemus ſibi ad impotētiāſed potius ad conditionis proprietatem imputare.Hanc ꝓpoſitioneꝫ ꝓbat mgr̄ autoritate beati Auguſtini dicētis. ꝙ filius potuit generare. ſꝫ nō oportuit ip̄m generare. eo ꝙ tunc inordinata ⁊ ſuperfluafuiſſet diuina generatio. ſi filius genitus nepotē generaret patri. Et dicit poſtea magiſter ꝙ iſta ꝟbaAuguſtini ſunt ſic intelligenda. non em̄ non potuit:ſed non oportuit. id eſt non conueniebat proprietati eius qua eſt filius ⁊ non pater. que ꝓprietas deſineret ꝙͣ cito generaret. Et concludit ꝙ ſicut non arguit impotentiam in pr̄e ꝙ non poteſt eſſe filius: itaecontra non eſt impotentie in filio ꝙ non poteſt eſſepater. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. Vnam ⁊ eandem etequalem potentiam generandi fore in patre et filiopoſſumus affirmare. Iſtam ꝓpoſitionem mgr̄ inueſtigat inquirendo: an potentia generandi in pr̄e ſialiqua potentia in filio. Et reſpondet ꝙ vna ⁊ eadēſit potentia qua pater poteſt generare. ⁊ qua filiuspoteſt generari. cum in patre ⁊ filio non ſit niſi vnaſapientia natura ⁊ potentia. Vel ſic reſpondet mgr̄ꝙ potentia generandi cum natura dicit ꝓprietatē.referendo igitur intellectum ad proprietatem nō eſtpotentia generandi in filio. quia ſic eſt aliud poſſegeneeare: ⁊ poſſe generari. referendo ꝟo ad naturam idem ſunt. igit̉.De veritate et proprietate et incōmutabilitate et ſimplicitate eſſentie dei.