LI.pouit̉ ſic. Volūtas dei eſt natura ſiue eſſētia dei. qꝛ nō ē aliud deo eſſe. aliud velle. etideo ſicut vna eſt eſſentia triū ꝑſonaꝝ. ita⁊ vna volūtas. Si gͦ deus natura deꝰ ē. etvolūtate deus eſt. ⁊ ſi ꝟbum dei natura fiBeſpōſio lius dei eſt. ⁊ vol ūtate filius dei ē. Hoc autem facile ē refellere. Nā ⁊ p̄ſcīa dei ſiue ſcientia qͣ ſcit vel p̄ſcit bona ⁊ mala: diuīa natura ſiue eſſentia eſt. ⁊ p̄deſtinatio ſiue voluntas eius eadē diuina eſſentia eſt. nec ēaliud deo ſcire ⁊ velle qͣꝫ eſſe. ⁊ cū ſit vnuꝫ⁊ idē ſcīa dei vl̓ volūtas. nō tn̄ d̓r de volūtate qͥcqͥd dicit̉ de ſcīa ⁊ econuerſo. nec omnia illa ſua volūtate deus vult q̄ ſua ſcientia ſcit. cū ſua ſcīa nouerit tā bona qͣꝫ mala.volūtate aūt non velit niſi bona. Scientiaqͥppe dei ⁊ p̄ſcīa de bonis eſt ⁊ mal̓. voluntas ꝟo ⁊ p̄deſtinatio de bonis eſt tm̄. ⁊ tn̄vnū ⁊ idē in deo eſt ſcīa ⁊ voluntas ⁊ p̄ſcientia ⁊ p̄deſtinatio. Ita cū vnū ſit naturadei ⁊ volūtas. dicit̉ tamen pater genuiſſefiliū natura: non volūtate. ⁊ eſſe deus natura: non volūtate.Qualiter intelligēda ſint illa veba pr̄ nec nolēs nec volēs deꝰ eſt.nec volēs nec nolēs genuit filiū. cPredicta tn̄ v̓baHylarius inli. d̓ ſynodi.Eos qͥ dicūt qͥbus prudenter dictum eſt: ꝙ deus paterde nō extāti nec volens nec nolens eſt deꝰ. nec nolensbus eē filiuꝫdei. ſilr q̄ di. hec volēs genuit filiū. ſiue volūtate ſiue necunt ꝙ neqꝫ ceſſitate. ex tali ſenſu vident̉ accipiēda. vtconſilio neqꝫ voluntatē p̄cedentē vl̓ accedētē: intelligavolūtate pgenuerit fili.ᵐus qͣliter Eunomius intelligebat. Nonum: anathe. em̄ ip̄e deꝰ eſt volūtate p̄cedēti vl̓ efficiētimatizāt ſctā vel volēs pͥuſqͣꝫ deus. nec volūtate p̄cedeeccl̓ia. Itē ſi ti vl̓ accedenti genuit filiū. nec pͥus volensqͥs nolēte paqͣꝫ generās genuit filiū. nec pͥus generanstre dicat natū filiuꝫ: ana qͣꝫ volēs genuit filiū. volens tn̄ genuit: ſic̄thēa ſit. Nō potēs genuit. ⁊ bonus genuit filiū. ⁊ ſapieniꝫ nolente ęns genuit. ⁊ hmōi. Si em̄ pr̄ ſapiēs ⁊ bopr̄e coactusnus dicit̉ genuiſſe filiū: cur non ⁊ volens?pr̄. vel naturali ncc̄itate Cū ita ſit deo idem eſſe volentem qd̓ eſt eēductꝰ cū nol. deum. ſicut idem eſt eſſe ſapientē qd̓ eſt eēlet genuit fideum. Bicamꝰ gͦ qꝛ pr̄ ſicut ſapiēs. ita voliuꝫ. ſed moxvt voluit ſiue lens genuit filiū. ſed nō volūtate p̄cedentitēꝑe ⁊ impoſ vel accedenti. Quē ſenſum aꝑit Augꝰ. etſibiliter ex ſe ꝯfirmat ita dicēs ſuꝑ epl̓am ad Eph̓. Devnigenitū defilio dei .i. dn̄o nr̄o Ieſu xp̄o ſcriptū eſt. qꝛmonſtrauit.cuꝫ pr̄e ſꝑ fuit. ⁊ nunqͣꝫ eū vt eſſet paternavoluntas preceſſit. ⁊ ille quidem natura filius eſt.Hec ē diſtinctio ſexta In qua magiſter oſtēſo ꝙ eēntia diuīa nō poſſit eē terminꝰ generatiōis. incipit agere de potētia generātis. Circaqd̓ tria facit. Primo on̄dit quō pr̄ nec voluntate necneceſſitate filiū genuit. Scd̓o ꝯtra illud replicandorōe qͣdam obijcit. Tertio poſt digreſſionē ad pͥncipale intentū redit. Primū iſtoꝝ facit a pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Sed cōtra hoc opponit̉. Scd̓m ꝟooab inde vſqꝫ ibi: Predicta tn̄ ꝟba ⁊cͣ. Tertiū ab inde vſqꝫ ad finem diſtinctōis. In ſpēali mgr̄i ſententia in hac diſtinctōe ſtat in tribus ꝓpoſitiōibꝰ. quarum pͥma eſt hec. Nō eſt catholice ſentiendū deū patrem genuiſſe filiū neceſſitate cogēte. aut volūtate p̄cedēte. Et ꝓbat̉ ſic. Illud nō ē catholice ſentiēduꝫquo ꝯceſſo ſcqͥt̉ deū aūt eſſe miſeꝝ aut mutabileꝫ. ⁊filiū dei nō eſſe naturalē filiū. ſꝫ pr̄em genuiſſe filiuꝫneceſſitate cogēte: aut volūtate an̄cedēte ē hmōi. igitur illud nō ē ſentiendū. Argumētū ē notn̄ ⁊ maiorſꝫ minorē ponit mgr̄ in textu: rn̄dēdo ad queſtioneꝫiſtā. Utrū pr̄ genuit filiū ex neceſſitate aut volūtateMgr̄ rn̄dendo dicit. Nec genuit eū neceſſitate. qꝛ ſiſic. tūc genuerit cū nō potuit eū nō generare. tūc neceſſitas coactiōis caderet ī deū: qd̓ nō ē dicēdū. cuꝫip̄e ſit ſumme liber. Nec volūtate .ſ. an̄cedēte .ſ. ꝙ pͥus vellet filiū generare ꝙͣ ip̄m genuit. vt ſi ſtaret ineiꝰ libera ptāte vt generaret ſi vellet. ⁊ non generaret ſi nollet. qꝛ ſic caderet mutabilitas in deū: qd̓ eſincōueniens. Iſta patēt in lr̄a autoritate btī augu.Scd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Ex diuīe nature ⁊ volūtatiſidēptitate argui nō pōt filiū natura eē filiū volūtateIſtam ꝓpoſitionē ꝓbat mgr̄ in lr̄a ſoluēdo argnmentū hereticoꝝ: qd̓ faciūt in iſta materia dicētes.In diuīs ideꝫ ſunt natura ⁊ volūtas. Si igit̉ pr̄ genuit filiū natura: vid̓r etiā ꝙ genuit ip̄m voluntate.ad qd̓ mgr̄ rn̄dendo dicit. Ex quo in diuīs natura ⁊volūtas differūt rōe vl̓ cōnotato. ideo non obſtat ꝙſint idē idēptitate abſoluta: nō tn̄ ſunt idē idēptitate formali. qꝛ aliqd̓ pōt cōuenire nature qd̓ nō ꝯuenit voluntati. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō ē incōueniēs filiū eſſe filiūnatura ⁊ nō volūtate. Et ꝯfirmat hoc ꝑ ſil̓e. Nā volūtas dei ⁊ ſcīa eius ſunt idē. ⁊ differūt rōe vel connotatiōe. qꝛ ſcīa cōnotat aliqͥd eē ī deo qd̓ nō cōnotat volūtas. ⁊ ecōtra. qꝛ rōe ſcīe ſue ꝯuenit deo ſcire ⁊ cognoſcere malū. nō tn̄ rōe volūtatis ſue cōuenit ſibi velle ⁊ approbare malū. ⁊ ita ē ī ꝓpoſito. igtur ꝓpoſitio vera. Tertia ꝓpoſitio. Solū ncc̄itasincōmutabilitatis ac volūtas cōmunicabilitatis cōcurrūt ad eternā filij dei generationē. Iſta ꝓpofitio ꝓbat̉ ſic. Illa nccͣio ꝯcurrūt ad et̓nā filij dei ꝓductionē: ſine qͥbꝰ impoſſibile ē deū eē deū. ſꝫ deꝰ nccͣioeſt deꝰ ncc̄itate incōmutabilitatis. ⁊ volūtate cōicabilitatis. igit̉ iſta duo ad ꝓductiōꝫ filij dei ꝯcurrūtTenet argumētū ⁊ maior: ſꝫ minorē ponit mgr̄ ī textu ſaltē ſnīalit̓. vbi rep̄hēdit quēdā hereticū qͥ dixerat pr̄em generaſſe filiū volūtate p̄cedēte vl̓ an̄cedēte vel efficiēte. ⁊ ſic prius fuiſſe volēs ꝙͣ generans.qd̓ falſum eſt. igit̉ ꝓpoſitio apparet vera.Hic querit̉ an pater potuerit velvoluerit gignere filium.Ic ſolet queri ꝯī. vIſ.a quibuſdam. vtrum pater potuerit vl̓ voluerit generare filiūSi enim inquiūt potuit vel voluit generare filium. ergo potuit aliquid ⁊ voluit: qd̓
Druckschrift
Sententiarum libri IV : cum conclusionibus Henrici de Gorichen et problematibus S. Thomae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten