DI.tia de eſſentia. qꝛ hoc eſt oīno qd̓ pr̄: nō tn̄pater. qꝛ iſte filius: iſte pater.Quare verbum patris dicat̉ filiꝰ.nature.Inde ē ꝙ ſollꝰ vnigenitus dei dicit̉ natura filius. qꝛ eiuſdemnature eſt. ⁊ eadem natura eſt cū pr̄e. Un̄Hylarius Hylarius in li. de trini. de chriſto loquēs.Natura filius eſt. qꝛ eandem naturā quaꝫille qui genuit: habet.Iſta eſt diſtinctio quinta In quamagiſter oſtenſo ꝙ in diuinis ſit generatio: inquiritan eſſentia ſit generatōis terminꝰ. Et circa hoc triafacit. Nam pͥmo mouet ⁊ determinat queſtionē. Secundo inducit inſtantiaꝝ obiectionē. Et tertio quarundā ſubdit autoritatū expoſitionē. Primum agia pͥncipio diſtinctionis vſqꝫ ibi. Predictis aūt videt̉eſſe contrariū. Secundū ab inde vſqꝫ ibi. Oſtendit̉quoqꝫ ex illis. Tertiū ꝟo ab inde vſqꝫ ad fineꝫ totiꝰdiſtinctionis. In ſpeciali ꝟo ſententia mgr̄i ſtat ſummarie in tribus ꝓpoſitionibꝰ. quarū prima eſt hec.Diuina eſſentia nō eſt generās neqꝫ generata. Et ꝓbatur ſic. Illud nō eſt concedendū: quo cōceſſo ſeq̄retur eſſentiā diuinā nō eſſe eſſentiā: vel eandē rengeneraſſe ſeip̄am. vel eſſe a ſeip̄a genitā. ſed eſſentiādiuinam originare ſeu eſſe genitam eſt hmōi. igiturTenet argumentū: ⁊ maior eſt nota. ſed minoris ꝓbationem mgr̄ in lr̄a introducit ſic querēdo. An huluſmodi ꝓpoſitiones ſint ꝯcedende. Pr̄ genuit diuinam eſſentiam. Diuina eſſentia genuit filiū. Diuinaeſſentla non eſt generata: nec creata. Et reſpondendo dicit intentū ſuū .ſ. ꝙ diuina eſſentia nō ſit genita nec generat. qd̓ ꝓbat tribus rōibus. quarū prīaeſt tal̓. Omne qd̓ generat̉ relatiue dicit̉. igit̉ ſi eſſentia diuina generat̉: relatiue dicit̉. quod falſum ē. qꝛtunc nō ſignificaret abſolute ſubſtantiā. Scd̓a ratiotal̓ eſt. Pater eſt diuina eſſentia. ſi igit̉ pater genuitdiuinam eſſentiā. tuuc genuit ſeip̄m. ⁊ illud iteꝝ ſtare non poteſt. Tertia ratio talis eſt. Pater per diuinam eſſentiam hꝫ eſſe. ſi igit̉ pater genuit diuinameſſentiam: tunc pr̄ haberet eſſe ꝑ illud qd̓ eſt generatum ab ip̄o. quod eſt falſum. qꝛ generatū a generante habet eſſe. ⁊ nō generatus a genito. Addit etiaꝫmgr̄ ꝙ ſimili mō ꝓbat Augꝰ. ꝙ pater non eſt ſapiens ſapientia genita. ſi em̄ pater eſſet ſapiēs ꝑ illaſapīam quam genuit. cū idem ſit ei ſaꝑe ⁊ eſſe. ſeqͥt̉ꝙ haberet eſſe ꝑ illud ⁊ ab illo qd̓ genuit. quod nonpōt ſtare. Secūda ꝓpoſitio. Quāꝙͣ filius ⁊ ſpūſſanctus non ſint aliud ꝙͣ ip̄a diuina eſſentia. tamen ꝓducti ſunt ambo realit̓. Hanc ꝓpoſitionē mgr̄ inueſtigat obijciendo cōtra hoc qd̓ dictum eſt .ſ. ꝙ pr̄ nōgenuit diuinam eſſentiā. Nam dicit pat̓ genuit illudqd̓ ip̄e eſt. ſed illud quod ip̄e eſt: eſt diuina eſſentia.igit̉ genuit diuinam eſſentiam. Et mgr̄ rn̄det ꝙ illaPater genuit id qd̓ ip̄e eſt. ſic debet intelligi .i. pargenuit filiū. eo ꝙ eſſentialit̓ eſt idem cū ip̄o. Tandēoſtenſo ꝙ non eſt concedendū ꝙ eſſentia genuit filiūeo ꝙ ſequeret̉ idem generaſſe ſeip̄m. mgr̄ exponitautoritates ſanctorū .ſ. Auguſtini ⁊ Hilarij que videntur p̄dictis obuiare dicēs ꝙ eſſentia filij ſit de eſſentia patris. He autoritates ſunt ſic exponēde ſeuintelligende. Filius qͥ eſt eſſentia: eſt de pr̄e qͥ eſt eſſentia. ⁊ ſic de alijs. Tertia ꝓpoſitio eſt hec. FiliusVI⁊ ſpūſſanctus ſunt ꝓducti: non tamen de nihilo. ſꝫde aliquo. licet non de aliquo materialiter. Hāc ꝓpoſitionem ꝓbat magiſter exponēdo autoritates dicentes patrem de ſua ſubſtantia filiū genuiſſe. Et dicit ꝙ hmōi autoritates ſunt ſic exponēde. Pr̄ genuit filium de ſua ſubſtantia. ⁊ nō genuit eum de nihilo. ſed genuit talem qͥ eſt eiuſdē nature cū ip̄o. Hancexpoſitionē mgr̄ cōfirmat ꝑ ml̓tas autoritates quepatent in lr̄a. igit̉ ⁊cͣ.Utrum pater voluntate genuit filium an neceſſitate. et an volensvel nolens ſit deus.A DI. VIReterea queri ſolet. vtrū pater genuerit filiūvolūtate an neceſſitate? De hocOroſius ad Augꝭ. ita ait. Volūtate genuit pr̄ filium: vel neceſſitate. ſꝫ nec volūtate:nec neceſſitate. qꝛ neceſſitas in deo nō ē. p̄ire volūtas ſapīaꝫ nō potuit. Quocirca vtAugꝰ. ait in. xv. li. de tri. Ridēda eſt diale Auguſti.Opinio cuitica Eunomij: a quo Eunomiani hereticiuſdam hereorti ſunt. Qui cum nō potuiſſet intelligere ticinec credere voluiſſet vnigenitū dei filiumꝟbū dei eſſe natura .i. de ſb̓a patris genitūnō nature vel ſb̓e dixit eſſe filiū. ſꝫ filiuꝫ voluntatis dei. volēs aſſerere accedentē deovoluntatem: qua gigneret filiū. ſic̄ nos aliqn̄ aliqͥd volumꝰ qd̓ antea nō volebamꝰ.ꝓpt̓ qd̓ mutabil̓ intelligit̉ nr̄a natura. qd̓abſit vt in deo eſſe credamꝰ. Dicamꝰ gͦ verbum dei eſſe filiū dei natura: nō voluntatevt docet Augꝰ. in. xv. li. de tri. vbi quēdācatholicū heretico reſpondentem commēdat dicens. Acute ſane qͥdam rn̄dit heretico ꝟſutiſſime interrogāti. vtrū deus filiuꝫvolēs vel nolēs genuerit. vt ſi diceret nolēs: abſurdiſſima dei miſeria ſeq̄ret̉. Si autem volēs ꝯtinuo qd̓ intēdebat ꝯcluderetſcꝫ nō nature eſſe filiū: ſꝫ volūtatis. At illevigilātiſſime viciſſim q̄ſiuit ab eo. Vtrumdeꝰ pr̄ volēs aūt nolens ſit deꝰ. vt ſi rn̄deret: nolēs. ſeq̄ret̉ grādis abſurditas ⁊ miſeria: quā de deo credere magͣ eſt inſania Siaūt diceret: volēs. rn̄deret̉ ei. gͦ ⁊ ip̄e volitate ſua deus eſt: nō natura. Quid gͦ reſtabat niſi vt obmuteſceret ſua inter rogatōe:obligatuꝫ indiſſolubili vinculo ſe videns.Ex p̄dictis docet̉ nō eſſe ꝯcedendū ꝙ deꝰvolūtate vl̓ neceſſitate. vl̓ volēs vl̓ nolensſit deꝰ. Itē ꝙ volūtate vl̓ neceſſitate vl̓ volens vel nolens genuerit filiū.Oppoſitio contra predicta. bSꝫContra hoc op