LI.hoc diſtinguimus. qꝛ duplicit̓ pōt intelligi. Genuit deum qͥ non eſt deus pat̓ .ſ. deūfiliū. qui filius non eſt pater qui deus eſt.hic ſenſus verus eſt. Si v̓o intelligatur ſicgenuit deum qui non eſt deus pater. id eſtqui nō eſt deus qui pater eſt. hic ſenſus falſus eſt. Unus enim ⁊ idem deus eſt pater⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus vnus eſt deus.Opinio quorundaꝫ dicentiū tresperſonas eſſe vnum deum. vnaꝫſubſtantiā. ſed non econuerſo .ſ.vnū deū vel vnā ſubſtantiam eſſetres perſonas.Quidaꝫ tamē veritatis aduerſarij concedunt patrē ⁊ filiuꝫ⁊ ſpūmſanctum: ſiue tres ꝑſonas eſſe vnūdeum. vnam ſubſtantiam. ſed tamē noluntconcedere vnum deum ſiue vnam ſubſtantiam eſſe tres ꝑſonas. dicentes diuinā ſubſtantiā p̄dicari de tribus ꝑſonis. non tresꝑſonas de ſubſtantia diuina. Fides auteꝫcatholica tenet ac predicat. ⁊ tres ꝑſonaeſſe vnum deum. vnam ſubſtantiā ſiue eſſentiam ſiue naturam diuinam: ⁊ vnū deūſiue eſſentiam diuinam eſſe tres perſonasInducit con Unde Auguſtinus in pͥmo libro de trini.tra eoſ aureita ait. Recte ip̄e deus trinitas ītelligiturritates Aubeatus ⁊ ſolus potēs. Ecce qͣꝫ expreſſe diguſtinixit. ip̄e deus trinitas. vt oſtenderet ⁊ ip̄mdeum eſſe trinitatem ⁊ trinitatem ip̄m deūItem in eodem. In verbis inqͥt illis apoſtoli quibus de aduentu chriſti agens dic̄.Quem oſtendit beatus ⁊ ſolus potēs: rexregum ⁊ dominꝰ dominantiū. qui ſolꝰ habet immortalitatem ⁊cͣ. Nec pater proprienominatus eſt: nec filius: nec ſpūſſanctus.ſed beatus ⁊ ſolus ⁊ potens. id eſt vnus etſolus deus verus qui eſt ip̄a trinitas. Ecce hic aperte dicit vnum ſolum verū deuꝫeſſe ip̄am trinitatem. ⁊ ſi vnus deus trinitas eſt. ergo vnus deus eſt tres ꝑſone. ItēAuguſti. in li. v. de trini. Non tres deos: ſed vnumdeum dicimus eſſe ip̄am p̄ſtantiſſimaꝫ trinitatem. Item in li. de fide ad petruꝫ in expoſitione ſimboli. Satis eſt chriſtiano rerum creatarū cauſam viſibiliū ſiue inuiſibilium non niſi bonitatē credere creatoriſ:qui eſt deus verus ⁊ vnus. nullamqꝫ eſſenaturaꝫ. que non aut ip̄e ſit: aut ab ip̄o. eūqꝫ eſſe trinitatem patrem .ſ. ⁊ filium ⁊ ſpūmſanctum. Itē Augꝰ. in ẜmone de fide. Credimus vnum deum vnam eſſe diuini nominis trinitatem. Idem in. vj. li. de trini.Dicimus deū ſolum eſſe ip̄am trinitatem. Auguſti.Ecce his ⁊ alijs pluribus autoritatibꝰ euidenter oſtendit̉ dicendū eſſe ⁊ credenduꝫ.ꝙ vnus deus eſt trinitas. ⁊ vna ſubſtātia⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus. ⁊ econuerſo. pat̓ tres ꝑſone. ſicut econuerſo trinitas dicit̉ eſe vnus deus. ⁊ tres ꝑſone dicunt̉ eſſe vnaſubſtantia.Redit ad premiſſaꝫ queſtionē .ſ.an deus pater ſe deū an aliū deuꝫgenuit.Nūc ad premiſſaꝫq̄ſtionē reuertamur vbi querebat̉. an depater genuerit ſe deum. an aliū deum: Adqd̓ dicimus neutrū fore concedendū. Dic̄Auguſti.tn̄ Augꝰ. in epl̓a ad Maximinū. ꝙ deꝰ pater ſe alterū genuit: his verbis. Pat̓ vt haberet filium de ſeip̄o non minuit ſeipſum.ſꝫ ita genuit de ſe alteꝝ ſe: vt totus maneretin ſe. ⁊ eſſet in filio tantus quantus ⁊ ſoluſ.Qd̓ ita intelligi poteſt .i. de ſe alterū a ſe genuit: non vtiqꝫ alterū deū: ſed alteram ꝑſenam. vel genuit ſe alteꝝ .i. genuit alterū qͥhͦ eſt qd̓ ip̄e. Nam ſi alius ſit pr̄ qͣꝫ filiꝰ: nōeſt tamen aliud ſed vnum.Hec eſt quarta diſtinctio huiꝰ primi libri. In qua mgr̄ oſtenſo ꝙ vnitas eſſentie ⁊ tri.nitas ꝑſonarum in diuinis poteſt inueſtigari ſeu cōuinci quodāmodo ex vtriuſqꝫ teſtamēti ſcripturis.ac ꝑ veſtigium ⁊ imaginē repertas in creaturis. Incipit determinare de ꝑſonarū origine ⁊ diſtinctiōe.Et ꝙͣtum ad hoc p̄ſens diſtinctio diuidit̉ in tres ꝓtes. In quarū pͥma determinat quandā queſtionē.In ſecunda opponit cōtra determinata: ⁊ ſoluit obiectionem. Inlertia reprobat quandam cōtrariamopinionem. Primū agit a pͥncipio diſtinctiōis vſqꝫibi. Sed adhuc opponunt. Secundū ꝟo facit ab inde vſqꝫ ibi. Quidaꝫ tamē veritatis aduerſarij. Tertiū ꝟo ſubiūgit ab inde vſqꝫ ad finē diſtinctōis. Ethec eſt ſententia huius diſtinctionis in generali. Inſpeciali ꝟo ſententia magiſtri ſtat in tribus propoſitionibus. quarū pͥma eſt hec. Deū ſeip̄m genuiſſevel a ſe alium deum eſſentialiter generando ꝓduxiſe: omnino eſt negandū. Et ꝓbatur ſic. Illud ē ſimpliciter apud fideles negandum. quo cōceſſo ſequeretur idem generaſſe ſeip̄m. vel pl̓es eſſe deos. ſeddeū ſe vel a ſe eſſentialit̓ aliū deū genuiſſe eſt hmōi.igit̉ ꝓpoſitio vera. Tenet argumentuꝫ. ⁊ maior eſteuidēs. ſed minorē ꝓbat mgr̄ in lr̄a querēs an hecſit vera. Deus genuit deū. ⁊ dicit ꝙ ſic. qꝛ deus pater genuit deū filium. ⁊ tn̄ nō ſequit̉. ergo genuit ſedeū vel aliū deū .ſ. aliū in deitate: ſꝫ aliū in ꝑſonalitate ſeu in ꝑſona. Scd̓a ꝓpoſitio ē hec. Deū patreꝫoriginaſſe ī et̓nitate vnicū deū filiū a ſe pr̄e aliū ſolaꝑſonalitate ē affirmādū. Et format̉ rō ꝓ hꝰ ꝯcluſionis ꝓbatōe ſic. Illd̓ ē affirmādū apd̓ xp̄ianos quo