DI.deū eſſe cōcludunt. potentiſſimū. immutabiliſſimumoptimū ⁊ pulcherrimū. ſꝫ impoſſibile eſt ꝙ ſunt plures potētiſſimi l̓ pl̓es īmutabiliſſimi optimi: aut pulcherrimi ꝙͣ ſolus deus. quia ſi eſſent duo tales. vnꝰeſſet ſuperfluus: ⁊ alter diminutus. quorum vtrunqꝫ eſt incōueniēs. Relinquit̉ igit̉ ex his rōibꝰ ꝙ nonſit niſi vnus deꝰ. ⁊ ꝑ ꝯſequens prima ꝓpoſitio veraScd̓a ꝓpoſitio eſt hec. Trinitas diuinaꝝ ꝑſonaruꝫpōt ꝑ veſtigiales ſimilitudines a nobis quodāmō inueſtigari. Hanc ꝓpoſitionē ponit mgr̄ ſententialit̓. īͣquinto capitulo huius diſtinctionis. vbi tranſſumitdictum Auguſtini. vj. de trini. dicentis. Oportꝫ vtcreatorem ꝑ ea que facta ſunt intellectu cōſpiciētesintelligamus. huius enim trinitatis veſtigiuꝫ apparet. Hec enī q̄ arte diuina facta ſunt: ⁊ vnitatē quādam in ſe oſtendūt: ⁊ ſpēꝫ ⁊ ordinē: qͣ tribus ꝑſonisappropriant̉. Nam qd̓libet horū creatoꝝ ⁊ vnū aliqͥd eſt: ſicut ſunt nature corporū ⁊ aīaꝝ. Et aliquaſpecie formant̉: ſicut ſunt figure ⁊ qͣlitates corpoꝝ:⁊ doctrine ac artes aīaꝝ. Et ordinē aliquem petit ⁊tenet: ſicut ſunt pondera. collocatiōes corporum: ⁊amores vel delectatiōes animaꝝ. Hec aūt tria tribus ꝑſonis appropriant̉: ⁊ ita in creaturis relucetveſtigiū trinitatis. Ex qͥbus ptꝫ p̄dictā ꝓpoſitionēeſſe verā. Subdit ꝙ ꝑ creaturarū cognitionē ſufficiens trinitatis cognitio haberi nō pōt: ſine interioris inſpiratiōis reuelatiōe. Tertia ꝓpoſitio eſt hecDiuīe eſſentie vnitatē: ac ꝑſonaꝝ trinitatē ꝑ imaginem create mētis poſſumꝰ exp̄ſſe ꝯtēplari. Que ꝓbatur ſic. Quecūqꝫ pn̄t in imagine creata cognoſci:illa etiā de imagine increata p̄nt ductu lumīs ratōisnatural̓ ſpeculari. Sꝫ in mēte nr̄a inqͣtū eſt imagodeitatis poſſumus cognoſcere quodāmodo vnitatēin trinitate: ac trinitatē in vnitate. igit̉ in mēte nr̄apoſſumꝰ exp̄ſſe contemplari trinitatem in vnitate: ⁊ccōuerſo: vt dicit ꝓpoſitio. Tenet argumentum etmaior. Sed minorē ꝓbat mgr̄ diffuſe ſic dicēs. Sicut in deo eſt diuina eſſentia ⁊ tres ꝑſone inter ſe diſtincte. ⁊ ſicut iſte tres ꝑſone diſtinguunt̉ ẜm variasearn̄ ꝓceſſiones. qꝛ pater intelligendo ſe format ꝟbum. ⁊ ſic ꝑ modum intellectus ꝓducit filiū. Pateraūt cum filio diligendo ſeip̄os mutuo ꝑ modum voluntatis: ſimul ſpirant ſpūmſanctū. Ita etiam mēsnr̄a cum ſcip̄am actualit̓ intelligit: ex memoria producit intellectū. ⁊ tandeꝫ ex memoria ⁊ intellectu ꝓducit voluntatē. Et ſicut ꝑſone diuine int̓ ſe ſunt eqͣles: ita ꝙ vna nō eſt minus ꝙͣ oēs. neqꝫ omēs ſuntmagis ꝙͣ vna. ſic quelibet harū potētiarū capit omnes tres. ⁊ omēs tres capiūt vnāquāqꝫ ip̄aꝝ. et ſicde ſimilibꝰ. ⁊ ſic ꝓpoſitio vera. Quarta ꝓpoſitio ēhec. Ꝙ nulla imago trinitatiſ create eſt ſine magnadiſſimilitudine trinitatis increate rep̄ſentata. Et ꝓbatur ſic. Inter quecūqꝫ eſt realis differētia cū notabili diſſimilitudine: inter ea non poteſt eſſe ſimilitudo ſine magna deformitate. Sed inter oēm imaginem trinitatis create ⁊ trinitatem increatā eſt realis differentia cum notabili diſſimilitudine. Igit̉ inter ea nō poteſt eſſe diſſimilitudo ſine magnā deformitate. ⁊ ꝑ conſequēs vna non poteſt eſſe alteriꝰ adequate rep̄ſentatiua. vt aſſerit ꝓpoſitio ꝓbanda.Tenet argumentū ⁊ etiā maior ꝓpoſitio. Sꝫ minorem ponit mgr̄ in textu: aſſignās duas diuerſitatesin qͥbus trinitas creata differt a trinitate increata.quarū prima eſt. Ꝙ deus trinitas que eſt pat̓ filius⁊ ſpūſſanctus: cui homo ẜm has tres ꝑſonas aſſimilatur ꝑ tres vires anime ſue. cuiuſmodi ſunt memoria. intellectus ⁊ voluntas. ille tres ꝑſone ſunt vnꝰdeus eſſentialiter. ⁊ ecōuerſo vnus deus ē iſte tresꝑſone. ſed homo qui ꝑ tres iſtas vires anime imago dei dicit̉: non eſt iſte tres potētie: ſed dicitur easIIIIhabere: cuiuſmodi deus trinitas eſt tres perſone.Secunda diſſimilitudo eſt .ſ. ꝙ pater ⁊ filius ⁊ ſpirtuſſanctus ſunt tres ꝑſone. ſed memoria. intellectꝰ.voluntas non ſunt ꝑſone: ſed bn̄ ſunt tres potentievnius ꝑſone. igit̉ ⁊cͣ.Hic querit̉ vtrum concedenduꝫſit ꝙ deus ſe genuerit.A DI. IIIIIcoriturqueſtio ſatis neceſſaria. Cōſtat eniꝰ⁊ ineffabilit̓ verū eſt: ꝙ deꝰ pargenuit filiū. Ideo querit̉ vtrū ꝯcedēdumſit ꝙ deus genuit deū. Si em̄ deus genuitdeū. vid̓r ꝙ aūt ſe deū. aut aliū deū genuerit. Si v̓o aliū deū genuit. nō eſt tm̄ vnusdeꝰ. Si aūt ſeip̄m deū genuit: aliqͣ res ſeip Solutio.ſam genuit; Ad qd̓ reſpondentes dicimusſane ⁊ catholice cōcedi ꝙ vnus vnum genuit. ⁊ ꝙ deus deū genuit. qꝛ deus pr̄ deūfilium genuit. In ſimbolo qͦꝫ ſcriptum eſtlumen de lumine: deum verū de deo veroQd̓ v̓o addit̉. ergo genuit ſe deū vl̓ aliumdeum. neutrū ꝯcedenduꝫ eſſe dicimus. Ꝙaliū deum nō genuit: manifeſtū eſt. qꝛ vnꝰtm̄ deus eſt. Ꝙ aūt ſeip̄m nō genuit. oſtendit Augꝰ. in. j. li. de trini. dicens. Qui putant eius potentie eſſe deum. vt ſeip̄m ipſegenuerit: eo plus errant. ꝙ non ſolū deusita non eſt. ſed nec ſpūalis neqꝫ corporaliscreatura. Nulla enim res eſt que ſeip̄aꝫ gignat vt ſit. ⁊ ideo non eſt credendū vel dicendum ꝙ deus genuit ſe.Alia queſtio de eodem.Sed adhuc opponunt garruli ratiocinatores dicentes. Sꝫdeus pater genuit deum. aut genuit deumqͥ eſt deus pater. aut deum qͥ non eſt deuspater. Si genuit deum qͥ non eſt deus pater. ergo deus eſt qui non eſt deus pat̓. nōergo vnus tm̄ deus eſt. Si ꝟo genuit deūqui eſt deus pater. ergo genuit ſeip̄m. Ad Reſpōſioquod reſpondemus determinantes iſtamꝓpoſitionem: qua ſic ꝓponunt. Si deꝰ pater genuit deum. aut deum qui eſt deꝰ pater. aut deum qui non eſt deus pater. Hocem̄ ſane ⁊ praue intelligi poteſt. ⁊ ideo reſpondendum eſt ita. Deus pr̄ genuit deū:qui eſt ipſe pater. hoc dicimus eſſe falſuꝫ.⁊ concedimus alteram .ſ. genuit deum quinon eſt pater. nec tamen genuit alteꝝ deū:nec ille qui genitus eſt alius deus eſt qͣꝫ pater. ſed vnus deus cum patre. Si ꝟo additur: genuit deum qui non eſt deus pater.