LI.de rebus. Et pͥmo de rebus fruibilibus ī pͥmo libroScd̓o de rebus vtilibus in ſcd̓o libro. Tertio de ill̓rebus que vtilia ordināt ad fruibilia. in tertio libroDe ſignis ꝟo poſtea agit in qͣrto. Primus itaqꝫ lib̓diuidit̉ in duas ꝑtes pͥncipales. In quaꝝ prima determinat de re fruibili .ſ. de deo ẜm ſuā ꝑfectionemin eſſendo .ſ. de eſſentie diuine vnitate: ac ꝑſonaruꝫdiſtinctiōe ⁊ emanatiōe. In ſecunda tractat de deoẜm ſuaꝫ ꝑfectionem in cauſando .ſ. de attributis diuinis ⁊ appropriatis: ſcīa. volūtate ⁊ bonitate. Inpn̄ti diſtinctione mgr̄ tria facit. Primo enī oſtenditmodū inueſtigandi vnitatē in trinitate. ⁊ trinitateꝫin vnitatē. Scd̓o ꝓbat vnitatē trinitatis autoritateveteris teſtamēti. Tertio declarat eiuſdē trinitatisvnitatē ꝑ noui teſtamēti autoritatē. Primū quidemfacit a pͥncipio huius diſtinctiōis vſqꝫ ibi. Proponamus ergo in mediū. Secundū aūt ab inde vſqꝫ ibi.Nunc ꝟo poſt teſtimonia. Tertiū ꝟo ab inde vſqꝫad fiuē diſtinctiōis. In ſpēali enī ſnīa mgr̄i ī hac diſtinctiōe ſtat in tribus ꝯcluſionibꝰ. quaꝝ cōcluſionūpͥma eſt hec. Neceſſe eſt quēlibet catholicū ſola ⁊ eēpia fide eternaꝫ trinitatē in ſumma vnitate affirmare. Et ꝓbat̉ ſic. Hoc oportet quēlibet catholicuꝫ ſola ⁊ pia fide affirmare quod ſine fide. vl̓ nō niſi credendo pōt ſciri vel inueſtigari. Sed talis eſt eternatrinitas in ſumma vnitate. igit̉ eternam trinitateminſumma vnitate oportet quēlibet catholicū ſola ⁊pia fide affirmare. Tenet argumētū. Maiorē ponitmgr̄ in pͥmo capitulo huius diſtinctiōis. Et minorēꝓbat mgr̄ꝭ ibidem tranſſumēdo autoritatē btī Auguſtini. j. de tri. c. ij. dicētis. Trinitas eſt vnus ſoldeus pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus. Hec trinitas vniꝰ⁊ eiuſdem ſub̓e vel eſſentie dicit̉. credit̉ ⁊ intelligit̉.igit̉ ꝯcluſio vera. Scd̓a ꝯcluſio ē hec. Nulli bono catholico licet in diuinaꝝ ꝑſonaꝝ alietate ſeu diſtīctōevllatenus dubitare. Que ꝓbatur ſic ꝟtualit̓. In ilo nullus bonus catholicus pōt ꝓpt̓ materie arduitatem dubitare in quo videt oēs catholicos doctores ex intentiōe vnanimit̓ ꝯcordare. Sꝫ tal̓ eſt diuinarum ꝑſonaꝝ alietas vel trinitas) in vnitate eſſentie. ergo nulli bono catholico licet vllatenus diſtinctionem diuinarū ꝑſonarū dubitare. Tenet argumentū. Sꝫ maiorē ⁊ minorē ponit mgr̄ in ſcd̓o capitulo huius diſtinctiūis. igit̉ ꝯcluſio vera. Tertia cōcluſio ē hec. Nō obſtat catholicū pl̓alitatē diuinarūꝑſonaruꝫ autoritatibꝰ ſcripture vtriuſqꝫ teſtamentipoſſe cōprobare. Iſta concluſio ꝓbatur ſic. Naꝫ d̓rGen̄. j. Faciamus ihoīem ad imaginē ⁊ ſimilitudinēnoſtram. In hoc ꝙ dicit Faciamus pluraliter. oſtenditur pluralitas perſonaꝝ. Sed ꝑ hoc ꝙ dicit ima.ginem ſingulariter: oſtēdit vnitatē eſſentie. Et hācexpoſitionē ꝯfirmat mgr̄ autoritate Auguſtini quehabet̉ in lr̄a. Et hoc idē ꝓbat magiſter autoritatibus noui teſtamenti. q̄ patent in textu. Et hec ē ſententia mgr̄i in ſpeciali huius diſtinctōis.Incipit oſtēdere quō ꝑ creaturaꝫpotuerit cognoſci creator.DI. III.SPoſtolus naqꝫ ait. ꝙ inuiſibilia dei a creatura mūdi ꝑ ea que facta ſunt ītellecta conſpiciunt̉. ſempiterna quoqꝫ virtꝰeius ⁊ diuinitas. Per creaturā mūdi intelligit̉ homo ꝓpter excellentiam qua excellit int̓ alias creaturas. vel ꝓpter ꝯuenientiam quā habet cū omni creatura. Hō ergo inuiſibilia dei intellectu mētis ꝯſpicere potuit. vel etiā ꝯſpexit. ꝑ ea q̄ facta ſūt.id eſt ꝑ creaturas viſibiles vel inuiſibileſ.A duobus enī iuuabat̉ .ſ. a natura q̄ rationalis erat. ⁊ ab oꝑibus a deo factis. vt manifeſtaret̉ homini veritaſ. Ideoqꝫ apoſtolus dixit. Quia deus reuelauit illis .ſ. duꝫfecit opera. in quibus artificis aliquatenꝰrelucet indiciū.Prima ratio vel modus quo potuit cognoſci deus.Nā ſic ait AmbrAmbro.ſius. Vt deus qͥ natura inuiſibilis eſt. etiāa viſibilibus poſſet ſciri. opus fecit quodopificem viſibilitate ſui manifeſtauit. vt ꝑcertum incertū poſſet ſciri. ⁊ ille deus oīmeſſe crederet̉. qͥ hoc fecit qd̓ ab hoīe impoſſibile eſt fieri. Potuerūt ergo cognoſcereſiue cognouerūt vltra oēm creat vrā eſſe illum qͥ ea fecit. q̄ nulla creaturarū facere vl̓deſtruere valꝫ. Accedat quecūqꝫ vis creatura. ⁊ faciat tale celū ⁊ terrā. ⁊ dicam. qͥadeus eſt. Sed qꝛ nulla creatura talia facere valet. conſtat ſuꝑ omnē creaturā eſſe illum qͥ ea fecit. Ac ꝑ hoc illū eſſe deum. humana mens cognoſcere potuit.Scd̓a ratio qua potuit cognoſci.vel modus quo nouerunt. cAlio etiam mo deiveritatē ductu ratiōis cognoſcere potuerunt: vel etiam cognouerūt. Vt em̄ augꝰ. Auguſti.ait in li. de ciui. dei. Uiderūt ſummi philoſophi nullū corpꝰ eſſe deū. ⁊ iō cuncta corpora tranſcēderūt q̄rētes deū. vider̄t etiāqͥcqͥd mutabile eſt non eſſe ſummū bonumdeū oīmqꝫ pͥncipiū. ⁊ iō omnē aīam mutaIdē in eobileſqꝫ ſpūs tranſcēderūt. Deinde vider̄tdem.omne qd̓ mutabile eſt nō poſſe eſſe: niſi abillo qͥ incōmutabiliter ⁊ ſimpliciter eſt. Intellexerūt ergo eum ⁊ omīa iſta feciſſe. ⁊ anullo fieri potuiſſe.Tertia ratio vel modus. dConſideraueruntAuguſti.etiam quicqͥd eſt in ſubſtantijs: vel corpꝰeſſe vel ſpiritum. meliuſqꝫ aliquid ſpirituꝫeſſe qͣꝫ corpus. ſed longe meliorem qui ſpiritum fecit ⁊ corpus.