DI.nitatē ſil̓ oſtendēs: ait ex ꝑſona dei. Iſraeſi me audieris nō erit in te deꝰ recenſ. neqꝫadorab̓ deum alienū. Aliud horū vt dicitAmbro.Ambro. in li. j. de tri. ſignificat eternitatē.aliud vnitatē ſub̓e indifferētis. vt neqꝫ poſteriorē pr̄e: neqꝫ alteriꝰ diuītatis filiū velſpūmſanctū eſſe credamꝰ. Nā ſi pr̄e poſterior ē filiꝰ vel ſpūſſctūs: recēs ē. ⁊ ſi vniusnō eſt diuītatis: alienus ē. Sꝫ nec poſterior eſt. qꝛ reces non ē. nec alienꝰ: qꝛ ex pr̄enatus eſt filius. ex pr̄e ꝓcedit ſpūſſanctuſAlibi qͦꝫ diſtīctionē ꝑſonaꝝ inſinuās: ait.Uerbo dn̄i celi firmati ſunt: ⁊ ſpū oris eioīs v̓tus eoꝝ. Alibi etiā ait. Bn̄dicat noſdeꝰ deus nr̄. bn̄dicat nos deꝰ: ⁊ metuāt eūoēs fines terre. Trina enī cōfeſſio dei: trinitatem expͥmit ꝑſonaꝝ. vnitatē v̓o eſſentie aꝑit cū ſingularit̓ ſubiungit eū. Eſaiasqͦꝫ dicit ſe audiſſe ſeraphin clamātia. Sanctus ſctūs ſctūs dn̄s deꝰ. Per hͦ ꝙ dic̄ teſctūs: trinitatē ſignificat. ꝑ hoc qd̓ ſubditdn̄s deus. vnitatem eſſentie. Dauid quoqꝫ eternā filij generationē aꝑte inſinuat exꝑſona filij: dicēs. Dn̄s dixit ad me. filiusmeꝰ es tu: ego hodie genui te. De hac generatiōe ineffabili Eſaias ait. Generatiōꝫeiꝰ qͥs enarrabit. In lib̓. qͦꝫ Sap̄. et̓nitasfilij cum pr̄e mōſtrat̉: vbi ſapīa ita loquit̉Dn̄s poſſedit me ab initio viaꝝ ſuaꝝ an̄qͣꝫ quicqͣꝫ faceret a pͥncipio. ad eterno ordinata ſum anteqͣꝫ terra fieret. nec duꝫ erantabyſſi. ⁊ ego iam concepta eram. necdumfontes. necdū montes aūt colles. ⁊ ego ꝑturiebar. adhuc terrā non fecerat: ⁊ cardines orbis terre qn̄ p̄parabat celos aderā.qn̄ appendebat fundamēta terre: cū eo erācūcta cōponens. ⁊ delectabar ꝑ ſingulosdies. ludens corā eo. Ecce aꝑtum de eterna genitura teſtimoniū: quo ip̄a ſapīa pehibet ſe an̄ mūdū ꝯceptā eſſe ⁊ parturiri.id eſt genitā. ⁊ apud pr̄em eternalit̓ exiſtere. Ip̄a etiā alibi ait. Ego ex ore altiſſimiꝓdij pͥmogenita an̄ oēꝫ creaturā. Micheas qͦꝫ ꝓpheta eternā v̓bi generationē ⁊ tēporalē ex Maria ſimul inſinuauit: dicēsEt tu bethleem ephrata ꝑuulus es in milibus iuda. ex te egrediet̉ qui ſit domīator īiſrahel. et egreſſus eius ab initio a diebuseternitatis.Spēalia teſtimonia de ſpūſctō. gͦDe ſpūſācto etiaꝫexp̄ſſa documēta in ve. teſta. habemꝰ.Gen̄. em̄ legit̉. Spūs dn̄i ferebat̉ ſuꝑ aqͣsL AEt dauid dicit. Quo ibo a ſpū tuo. In libro Sap̄. d̓r. Spūſſanctꝰ diſcipline effugiet fictū. benignus eſt enī ſpūs ſapīe. Eſa.qͦꝫ ait. Spūs domini ſuꝑ me.De teſtimonijs noui teſtamēti. hNūc vero poſt teſtimonia veteris teſtamēti: de fide ſanctotrinitatis ⁊ vnitatis ad noui teſtamēti autoritates accedamꝰ. vt ī medio duū aīmalium .i. teſtamentoꝝ: cognoſcat̉ veri tas. ⁊forcipe de altari ſumat̉ calculus quo tangant̉ ora fideliū. Dn̄s itaqꝫ xp̄s vnitatemdiuine eſſentie ac ꝑſonarū trinitatem: aꝑteinſinuat dicēs apoſtol̓. Ite baptizate omnes gentes in noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti.In noīe vtiqꝫ ait. vt Ambro. ait in. j. li. de Ambro.trini. nō in noībus. vt vnitas eſſentie oſtēdatur. ꝑ nomina tria que ſuppoſuit: tres eſſe ꝑſonas declarauit. Ip̄e etiam ait. Ego⁊ pater vnū ſumus. vnū dixit: vt ait Ambro. in eodem. ne fiat diſcretio ptātis nature. ⁊ addidit: ſumus: vt pr̄em filiumqꝫ cognoſcas .ſ. vt ꝑfectus pater filiū ꝑfectumgenuiſſe credat̉. ⁊ ꝙ pater ⁊ filius vnū ſintnō confuſiōe ꝑſone: ſꝫ vnitate nature. Iohānes qͦꝫ in epl̓a canonica ait. Tres ſūt qͥteſtimoniū ꝑhibent in celo. pr̄. v̓bū ⁊ ſpūſſctūs. ⁊ hi tres vnū ſunt. Ip̄e etiā in initio euāgelij ſui ait. In pͥncipio erat v̓bū: ⁊v̓bū erat apud deū. ⁊ deꝰ erat v̓bum. vbiaꝑte oſtēdit filiū ſꝑ ⁊ eternalit̓ fuiſſe apudpr̄em: vt aliū apud aliū. Apl̓s qͦꝫ aꝑte trinitatē diſtinguit dicēs. Miſit deus ſpm̄filij ſui in corda nr̄a. ⁊ alibi. Si ſpūs eiꝰ qͥſuſcitauit ieſum habitat in nob̓ ⁊cͣ. Itē alibi trinitatem atqꝫ vnitatē euidētiſſime cōmēdat dicēs. Qm̄ ex ip̄o ⁊ ꝑ ip̄m ⁊ in ip̄oſunt oīa. ip̄i gl̓ia. Ex ip̄o ait: vt augꝰ. in li. Auguſti.de tri. ait: ꝓpter pr̄em. ꝑ ip̄m dicit ꝓpt̓ filiū. in ip̄o ꝓpt̓ ſpm̄ſāctū. Per hͦ v̓o ꝙ nōait ex ip̄is: per ip̄os ⁊ in ip̄is. nec ait ip̄isgl̓ia: ſꝫ ip̄i. inſinuauit hāc trinitateꝫ vnumdeū eſſe. ſꝫ qꝛ ſingl̓e pene ſillabe noui teſtamenti: hanc ineffabil̓ vnitatis atqꝫ trinitatis veritatē ꝯcordit̓ inſinuāt: inductiōi teſtimoniorum ſuꝑ hac re ſuꝑſedeamꝰ: ⁊ ratiōibꝰ ꝯgruiſqꝫ ſimilitudinibꝰ ita eſſe ꝓutinfirmitas noſtra valet: oſtendamus.Hec eſt ſecunda diſtinctio huiusprimi libri. In qua magiſter inquiſita ⁊ inuēta materia de quā eſt agendū in hoc volumine: incipit ẜmordinem ꝓmiſſum in preſenti diſtinctione tractare
Druckschrift
Sententiarum libri IV : cum conclusionibus Henrici de Gorichen et problematibus S. Thomae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten