DI. XXIIII. Quid ſignificet̉ his noībusvnus vl̓ vna. duo vl̓ due. tres vl̓ tria. trivl̓ diſtīcte. cū his vtimur loquētes d̓ deoDI. XXV. Quid ſignificet̉ hoc noīe ꝑſōain pl̓ali numero .ſ. cum dicit̉ ꝑſone.De triplici acceptiōe huius nomīs ꝑſonain trinitate.Ex quo ſenſu dicat̉ alia ꝑſona pr̄is. alia filij. alia ſpūſſctī. ſiue aliꝰ in ꝑſona pr̄. aliꝰin ꝑſona filiꝰ. alius in ꝑſona ſpūſſanctusDI. XXVI. De hoc nomīe hypoſtaſis.De ꝓprietatibus ꝑſonaꝝ. ⁊ de noībus earum relatiuis.Ꝙ nō oīa dicunt̉ de deo ẜm ſub̓am. q̄damenī ẜm relationē. non tn̄ ẜm accidens.Quare dicat̉ ꝓpriū eſſe vnigeniti filiū deieſſe. cū etiam hoīes ſint filij dei.Ꝙ hō dicit̉ filius trinitatis. ⁊ trinitas pater hominū.Ꝙ ſpūſſanctus eadē ꝓprietate donū dicitqua ſpūſſanctus. ⁊ vtroqꝫ mō relatiue adpatrem ⁊ ad filium.Utrū pater vel filius vl̓ trinitas ip̄a poſſit dici ſpūſſanctus.Ꝙ nō oīa q̄ relatiue dicunt̉ ſuis ad ſe viciſſim reſpondent vocabul̓.DI. XXVII. Que ſint ille ꝓprietates quibus diſtinguunt̉ ꝑſone.Ꝙ nō omnino eſt idem dicere eſſe patreꝫ etgenuiſſe vel habere filiū.Ꝙ ꝓpͥetates determināt hypoſtaſes nō ſb̓De generali regl̓a eorū (ſtātiā .i. naturāq̄ ad ſe. ⁊ eorū que relatiue dicunt̉.An ẜm ſb̓am dicat̉ deus de deo ⁊ hmōi.DI. XXVIII. Ꝙ nō tm̄ tres ſint ꝓprietatesꝑſonarū.An ſolus pat̓ debeat dici nō genitꝰ. vl̓ nōfilius ſicut dicit̉ ingenitus.De ꝓprietate quā notat ingenitus.Rn̄ſio Ambroſij ꝯͣ arrianos de ingenito.An diuerſum ſit eſſe pr̄em ⁊ filiū eſſe.Si ſapīa genita dicit̉ ẜm relationē. vl̓ ẜmDe imagine.(ſubſtātiāDI. XXIX. De pͥncipio.Ꝙ ab et̓no pr̄ ē pͥncipiū ⁊ filius: ſed nō ſpiQuō pr̄ ſit pͥncipiū filij. ⁊ ip̄e (rituſſctūs.cum filio ſpūſſancti.An eadem notiōe pr̄ ⁊ filius ſit principiuꝫſpūſſancti.DI. XXX. De his que tꝑalit̓ de deo dicūtur. ⁊ relatiue ẜm accidēs. qd̓ nō deo ſedcreaturis accidit.An ſpūſſanctus dicat̉ datū vel donatū relatiue ad ſe cū a ſe det̉.TituliDI. XXXI. An filius dicat̉ equal̓ vl̓ ſimilpatri ẜm ſb̓am.nus vl̓ trinitas. pl̓es vl̓ pl̓alitas. diſtīctio De ſnīa ſancti Hylarij qua trinitatem ꝑſenarum ꝓpriam oſtenditQuare patri attribuit̉ vnitas.Quare pat̓ ⁊ filius dicant̉ eſſe vnū vl̓ vnꝰdeus. ſed nō vnus.Quare dicit̉ equalitas eſſe in filio.Quare in ſpūſancto dicit̉ eſſe v̓tus. cōcordia vel connexio.DI. XXXII. Utꝝ pr̄ vl̓ filiꝰ eadē dilectiōeſe diligāt q̄ ꝓcedit ab vtroqꝫ .i. ſpūſanctoUtrū pr̄ ſit ſapiens ſapīa qua genuit.An filius ſit ſapiēs ſeip̄o vel ꝑ ſeip̄m.An vna ſit tm̄ ſapīa patris.Sicut in trinitate ē dilectio q̄ ē trinitas. ettn̄ ſpūſſctūs ē dilectio q̄ nō ē trinitas. neciō ſunt due dilectiōes. ita ⁊ de ſapīaQuare pr̄ nō d̓r ſapiēs ſapīa genita. ſic̄ dicit̉ diligēs dilectiōe q̄ ab ip̄o ꝓcedit.DI. XXXIII. Utrū ꝓprietates ꝑſonarumſint ip̄e ꝑſone vel diuina vſia.Quō ꝓprietates poſſint eſſe in natura deinec eam determinent.DI. XXXIIII. De v̓bis Hylarij quibꝰ ẜmprauoꝝ intelligentiā videt̉ dicere nō idēeſſe diuinā natura ⁊ rem nature. ⁊ nō idēeſſe deū ⁊ quod dei eſt.Utrū ita poſſit dici vnꝰ deꝰ triū ꝑſonaꝝ.vt d̓r vna eſſentia triū ꝑſonaꝝ ⁊ tres ꝑ one vniꝰ dei. vt tres ꝑſone vniꝰ eſſentie.Ꝙ potētia ſapīa. bonitas in ſcpͥtū rain terdum ad ꝑſonas diſtincte referunt̉.Quare pr̄i potētia. filio ſapīa. ſpūiſctō bonitas tribuat̉. cum ſit vna ſapīa. potētiabonitas triū.De hoc noīe homouſion. vbi in autoritatem receptū ſit. ⁊ qͥd ſignificet.DI. XXXV. De ſcīa. p̄ſcīa. ꝓuidentia. diſpoſitione ⁊ p̄deſtinatione deiDe qͥbus ſit p̄ſcientia vel ꝓuidentia.De qͥbus diſpoſitio.De qͥbus p̄deſtinatio.De qͥbus ꝓuidentia.De qͥbus ſapīa vel ſcientia.Utrū p̄ſcīa vel diſpoſitio vel p̄deſtinatiodei eſſe potuerit. ſi nulla eſſent futuraꝘ ſcīa dei de tꝑalibus eſt ⁊ eternis.Quō oīa dicunt̉ eſſe in deo ⁊ vita in eoDI. XXXVI. Utrū oīa debeant dici eſſe īdei eſſentia: vt in dei cognitiōe vel p̄ſciētia eſſe dicunt̉.Qua rōe bōa dicunt̉ eſſe ī deo ⁊ nō mala.Utrū idem ſit omnia eſſe ex deo. ⁊ ꝑ ipſuꝫet in ip̄o.