LI.Ꝙ nō pōt mortal̓ diſtinguere inter generationē filij ⁊ ꝓceſſionē ſpūſſancti.Utrū ſpūſſanctꝰ debeat dici ingenitꝰ cumnon ſit genitus.DIXIIII. De gemina ꝓceſſione ſpūſſancti. tꝑali ⁊ eterna.Ꝙ non ſolū dona ſpūſſancti. ſed etiaꝫ ſpūs.deus dat̉ hoībus ⁊ mittit̉.An viri ſancti poſſint dare ſpūmſanctumDI. XV. Ꝙ ſpūſſanctus a ſeip̄o dat̉. ⁊ filiꝰa ſeip̄o mittit̉.Quō intelligenda ſit miſſio vtriuſqꝫ.Ꝙ a ſpūſancto etiam filius ſit miſſusꝘ filius etiam ſit datus a ſeip̄oQuō ītelligēdū fit illud. A meip̄o nō veniUtrū ſemel tm̄ ſit filius miſſus. an ſępe.De duobus modis miſſionis filij.Ꝙ ẜm alterū modū ſel̓ ſit miſſus. ẜm alteꝝſępe. ⁊ ẜm alterū modū dicit̉ miſſus ī mūdum. ẜm alterū non.Quare pater non dicit̉ miſſus.Ꝙ filius ⁊ ſpūſſanctus non ſunt qͣſi minores pr̄e qꝛ miſſi.DI. XVI. De miſſione ſpūſſancti q̄ ſit duobus modis. viſibilit̓ ⁊ inuiſibilit̉.Ꝙ filius ẜm ꝙ hō non mō pr̄e ẜ ſpūſanctoetiam minor eſt.DI. XVII. Ꝙ ſpūſſanctus eſt charitas qͣ diligimus deū ⁊ ꝓximū.Ꝙ ſuꝑnaͣ dilectio eſt deus. nec pr̄ vl̓ filiusſed tm̄ ſpūſſanctus.Ꝙ nō eſt dictū illud ꝑ cām. Deꝰ caritas ēſicut illud. Tu es patīa mea ⁊ ſpes mea.Quō ſpūſſanctꝰ mittat̉ vel det̉ nobis.Utrū ſpūſſanctꝰ augeat̉ ī hoīe vl̓ minꝰ velmagis habeat̉ vl̓ det̉. ⁊ an̄ detur hn̄ti vl̓Ꝙ aliqͥ dicūt charitatē dei ⁊ (nō hn̄ti.pximi nō eſſe ſpūmſanctū.DI. XVIII. Utrū ꝯcedendū ſit ꝑ donū dari dona.Utrū ſpūſſanctus eadem rōe dicat̉ donuꝫqua datū ſiue donatū.Ꝙ ſic̄ filiꝰ naſcēdo accepit nō tm̄ vt eēt filius ſꝫ etiā eēntia. ita ſpūſſctūs ꝓcedēdo accepit: n̄ tm̄ vt eēt donū ſꝫ etiā vt eēt eēntiaꝘ ſpūſſctūs d̓r donū ⁊ donatuꝫ ẜm duosmodos p̄dictos ꝓceſſiōis qͥ ẜm ꝙ donūeſt refert̉ ad pr̄em ⁊ filiū. ẜm ꝙ datuꝫ adeū qͥ dedit. ⁊ ad eos qͥbus dat̉An filius cū ſit nobis datꝰ poſſit dici noſt̓vt ſpūſſanctus.Utrū ſpūſſanctus ad ſeip̄m referat̉.DI. XIX. De qualita ē triū ꝑſonarū.Ꝙ eternitas ⁊ magnitudo ⁊ potētia ī deovnū ſunt. ⁊ ſi videant̉ diuerſa.Ꝙ aliqͣ ꝑſonaꝝ aliā nō excedit magnitudine. qꝛ nō ē maior vna ꝑſōa alia. nec maiꝰaliqͥd due qͣꝫ vna. nec tres qͣꝫ due vl̓ vnaQuō dicit̉ pr̄ eſſe in filio ⁊ filius in pr̄e. etſpūſſanctus in vtroqꝫ.Ꝙ nulla ꝑſonaꝝ ꝑs eſt in trinitate.Quare tres ꝑſone dicant̉ ſumme vnū.Cū dicimꝰ tres ꝑſonas eſſe vnā ſub̓aꝫ veleſſētiā. nec vt genꝰ de ſpēbꝰ. nec vt ſpeciēde indiuiduis p̄dicamꝰ. qꝛ nō ē eēntia genus ⁊ ꝑſona ſpēs. vl̓ eēntia ſpēs. ⁊ ꝑſoneꝘ nec ẜm materialē cām (indiuiduadicunt̉ tres ꝑſone vna eſſentia.Nec ita dicunt̉ tres p̄ſone vna eſſentia vttres hoīes vna natura vel vnius natureUtrū tres ꝑſone diffeāt in numero q̄ in ꝓprietatibꝰ diſtince ſunt.Quare tres ꝑſone fil̓ non ſint maius aliqͥdqͣꝫ vna.Ꝙ deus nō eſt dicēdus triplex ſꝫ vnus.DI. XX. Ꝙ aliqua ꝑſonarū nō excellit aliam potentia.Ꝙ non minus poteſt filius qͣꝫ pater.De obiectionibus hereticis ꝯtra hͦ: et reſponſionibus catholicis.DI. XXI. Quō poſſit dici ſolus pr̄. vel ſolus filius vel ſolus ſpūſſanctus: cum ſintinſeꝑabiles.Utrū debeat dici ſolus pr̄ eſt deus. vel ſolus filius eſt deus. vel ſolus ſpūſſanctuseſt deus. an pr̄ eſt ſolus deus. filius eſt ſolus deus. ſpūſſanctus eſt ſolus deus.Quō trinitas dicat̉ ſolus deus: cū ip̄a ſitcū ſpiritibꝰ ⁊ animabus ſanciis.DI. XXII. De noīm differentia qͥbus v̓timur loquentes de deo.De his que tꝑaliter deo cōueniūt ⁊ relatiue dicunt̉.De hoc nomīe quod eſt trinitas.De his que tꝑaliter deo cōueniūt. ⁊ nō relatiue dicunt̉.De his q̄ ꝓprie ad ſingl̓as ꝑſonas ꝑtinēt.⁊ de his q̄ vuitatē eſſentie ſignificant.DI. XXIII. De hoc noīe qd̓ eſt ꝑſona. qd̓cum ẜm ſub̓am dicat̉. tn̄ nō ſingulariter:ſꝫ pl̓aliter accipit̉ in ſumma.Qua neceſſitate dictū ſit tres ꝑſōe a latiniſ⁊ a grecis tres hypoſtaſes vel ſub̓e.Quare nō dicimus pr̄em ⁊ filiū ⁊ ſpm̄ſanctum eſſe tres deos vt tres ꝑſonas.Cur nō dicimꝰ tres eſſentias vt tres ꝑſōasꝘ in trinitate nō eſt diuerſitas vel ſingularitas vel ſolitudo. ſed vnitas ⁊ trinitas ⁊diſtinctio ⁊ idemptitas.Ꝙ non debet dici deus multiplex.