a. vtj5 ſait ipo

Preceptumdando ⁊ iurādo ſed nō peccat cōtra veniēdo Qꝛẜm Iſidorū xxij. q. iiij. Qd̓ incaute vouiſti nō facias impia ē em̄ ꝓmiſſio q̄ ſcelere adīplet̉ in mal̓ꝓmiſſis reſcinde fidem ⁊ in turpi voto muta de-cretum Aut ē licitum vt cū quis iurat ꝙ nolit lu-dere ꝓ poculento vel eſculento. ⁊ ſic ſꝑ mortaliterpeccat quotienſcūqꝫ ludit Si aūt qͥs iurat elemoſinā dare vel ieiunare vel peregrinari. tunc ſi trāſ-gredietur ex neceſſitate vel impotentia a ꝑiurio excuſatur Si aūt ex volūtate ꝑiurus efficitur extrade iure iurādo. querelam ¶ Quarto modo dicitur ꝑiurium receptio iuramenti Qui em̄ iurat ⁊ ꝑiurare cōpellit vterqꝫ ꝑiurus ē. vt patet xxij. q v.ca. pͥmo Qui cōpulſus Cuiꝰ ratio ē Qui em̄ ali-quem cōpellit ad iurādum ⁊ ſcit eum falſum iurare vincit homicidā quia iſte occidit corpꝰ ille ani-mam imo duas animas. ſcꝫ illiꝰ qui falſum iurat⁊ ſuam ip̄ius qui recipit Ut pꝫ xxij. q. v. capitu-lo Qui exigit. ¶ Propter ſecūdum ſciendum eſtꝙ ad hoc ꝙ aliquis poſſit licite exigere vl̓ iuramētum recipere cōſiderādum eſt ꝙ exigens iuramē-tum aut ē perſona publica vtputa iudex. ⁊ ille nōpeccat quia tenetur ex ordine iuris iuramentū re-cipere ſiue ſit verum ſiue falſum Aut eſt ꝑſona priuata ⁊ tunc aut exigit ad obligationis cōfirmationem ⁊ hoc fit ſine peccato. Aut ad veritatis ſub-uerſionem vt cum ſcit eum falſum iurare ⁊ ſic mortaliter peccat. Aut ad dubitationis remotionemvt quādo pro re litigioſa iuratur. ⁊ ſic non peccatiuramētū exigens cū ſit finis cōtrouerſie vt ſcribit̉C i