etōnalis

HigeEthoc vt

Prologusī nob̓ qn̄ ꝑ ardorē charitatꝭ oīs fluxꝰ labil̓ carna-voluptatis ī nobis totalit̓ deſiccat̉ ¶ Sꝫ eſt ſciēdumꝙ iſte vētus vrens ſignāter d̓r venire de de-ſerto/ qꝛ nūqͣꝫ charitas ꝑfecte in corde hoīs accenditur. niſi pͥus ab ōnibꝰ affectōibꝰ mūdanis mēstotaliter denudet̉ ¶ Scd̓m patꝫ Nā ſicut ignismaterial̓ appoſitꝰ radici arboris tollit oēm eiꝰ vi-rorem ⁊ fecūditatē. ſic ignis cōcupiſcētie t̓renoruꝫdeſiccat in aīa oīs gr̄e fecūditate. ⁊ abſtergit oēmdiuine ſcripture decorē in ip̄a rōnali imagine diuinitꝰ inſcripte Et iō ſi diuina p̄cepta in aīa tua īdelebiliter debent obſeruari. oꝫ ꝙ ardor cōcupiſcen-tie ꝑ rorē celicū ⁊ refrigerium diuine gr̄e tēpereturRos em̄ gr̄e obuiās ardori ꝯcupiſcētie ip̄iꝰ eſtūtēperat ⁊ eneruat. ⁊ hoc triplici rōne. ¶ Prīo nāqꝫ ex eo ꝙ gͣtia que ē q̄dā emanatio lucis et̓ ne p̄tobfuſcare oīm rerū tꝑaliuꝫ claritatē/ ⁊ per ꝯn̄s appetibilitatem ¶ Scd̓o ex hoc ꝙ gr̄a q̄ eſt quidāguſtꝰ ſpūal̓ emanās a fonte diuine dulcedinis p̄tobruere vl̓ alienare oīm tēporaliū ſuauitatē ita vteorū dulcedinē in amaritudinē cōuertat qꝛ ſecūdūBernardum de amore int̓nꝰ guſtꝰ mētes tantodulcore ꝑfūdit. vt de labore reqͥē / de merore gau-dium ⁊ de ꝯtumelijs gl̓iam habeamꝰ ¶ Tertioex hͦ ꝙ gr̄a que ē qd̓dā donū emanans ab īmenſitate diuine largitatis. p̄t menti adnihilare oīm tēporaliū dignitatē. ita vt illa q̄ prius eſtimabat p̄-cioſa ⁊ magna. poſtea reputet vilia ⁊ abiecta. qd̓bene ſentit Apl̓us cū dicit Omnia arbitratꝰ ſumvt ſtercora vt chriſtū lucrifaciā. Nec mirū qꝛ cum