ꝯͣ debitorē meū. ⁊ dixi ꝙ d̓ ꝯſuetudīe p̄me cāe tractāt̉ſimpl̓r ⁊ de plano ⁊c̄. un̄ papa ꝯmiſit cām ſimpl̓r ⁊ d̓plano tractādā. Si .n. h̓ ē falſū ut qꝛ n̄ uiget talis conſuetudo ī prīa tunc n̄ dꝫ uitiari r̄ptū ī totum qꝛ papanihilominꝰ lr̄as dediſſꝫ ī forma cōi. ⁊ iō delegatꝰ ꝓcedet ẜꝫ iuris ordinē. ſꝫ ſi malicioſe illud expreſſiſſꝫ dꝫī penā care̓ cōmodo totiꝰ ℟pti ut ī pͥª caſu. Noͣ. 3ꝙ ſurreptio qn̄qꝫ ꝯmittit̉ ex ignorātia qn̄qꝫ ex ſimplictiate qn̄qꝫ ex dolo. nec ignorātia excuſat ſurreptōeꝫſi fuit ca inductīa ꝯceſſiōis. ⁊ facit optīe ad id qd̓ dixisͣ. e. ꝯſtitutꝰ. ¶ Quarto nō. ꝙ rigor iuris qn̄qꝫ pōit̉ꝓ ordīe iuris. Nā h̓ qd̓ h̓ ī pͥn. appellat̉ rigor iur̄ poſtea appellat̉ ordo iur̄ ⁊ dr̄ ordo iur̄ rigor reſpc̄u ſpāl̓fome ꝯtēte ī r̄pto fūdate ſr̄ eqͥtate. exēplū ſi papa mādat ꝓcedi ſine ſtrepitu ⁊ figura iudicij ordo iuris reſpectu iſtiꝰ forme pt̄ dici rigoroſus. qn̄qꝫ rigor ponit̉ꝓ quadā iuris auſteritate. ut qn̄ ad terrorē ī aliꝗͦ caſu ius extēdit ſe excedēdo modū ī apponēdo penaꝫ.qn̄qꝫ ſumit̉ rigor ꝓ ſubtilitate iurꝭ ut ī. c. ī lr̄is de reſt.ſpo. ⁊ de his uide bo. gl. ī. c. ut cōſtitueret̉. l. di. Nō.i. v̓. niſi forſā aliā r̄gula. no. ad quā quottidie allegat̉iſte tex. ꝙ iudex ēt delegatꝰ pōt cognoſcere ī dubio d̓ualiditate r̄pti. vn̄ ſi opponit̉ exceptio ſurreptiōis delegatꝰ dꝫ eſſe iudex iſtiꝰ incidētis. ¶ Ultimo noͣ. ꝙ delegatꝰ dꝫ ſe regulare ẜm uolūtate delegātꝭ. ut ea rō qͣmouet delegātē dēat mouē ipſū delegatū. nā utit̉ utce delegantꝭ. ut ī. c. ſane de offi. dele. ¶ Deſcēdo add̓claratione iſtiꝰ. c. qm̄ gl. ordīarie nihil bōi dixerūt.Prīo op. ꝯͣ tex. ī eo ꝙ diſtīxit utꝝ ſurreptio fuerit cōmiſſa doloſe an ꝑ ignorātiā uel ſimplicitatē. vr̄ .n. ꝙͣoīs ſurreptio hꝫ parit̉ uiciare. ad h̓. c. ſedes. .sͣ. e. ubidr̄ ꝙ mēdax p̄cator dꝫ carere īpetratis. Itē decretuꝫīterpoſitū ꝑ ſurreptionē nō tꝫ ut. l. magꝭ puto ī fi. ff.de re. eoꝝ. Itē ī quolibꝫ r̄pto expͥmit̉ aut ſubītelligit̉cl̓a ſi p̄ces vitate nitāt̉. ut ī. c. ij. sͣ. e. ſi ergo p̄ces fuerūt obrepticie dꝫ corruē rp̄tū ex defectu ꝯditiōis. Itēfacit ꝯͣ iſtū tex. l. p̄ſcriptōe. C. ſi ꝯͣ ius uel uti. pu. ubitex. loqͣt̉ d̓ rp̄to īpetrato ꝑ mēdaciū nec ex toto ānullat rp̄tū ⁊ tn̄ mēdaciū non ē ſine dolo. qꝛ ut ait Augmēdaciū ē falſa uocis ſignificatio ītētiōe fallēdi. ut hr̄xxij. q. ij. ī. §. ille. ⁊ tene m̄ti illū tex. Go. ꝓpt̓ h̓ ꝯͣria⁊ ſil̓ia ⁊ maxīc qꝛ due. ll. ciuiles uidebant̉ ī hac maͣ diſcordare. ut ē. d. l. p̄ſcriptiōe. ⁊. l. ⁊ ſi legibꝰ. C. eo. ti.ſuerūt ml̓te opi. int̓ doc. iurꝭ ciuilis quaꝝ duas h̓ papa ī prī. recitat. ⁊ prīa fuit Pla. ẜa Ia. d̓ bel. ⁊ Azo.⁊ uide pl̓es al̓ ꝑ gl. ⁊ doc. ī. d. l. p̄ſcriptiōe. ꝑ quā qͥdēl. ⁊ rōnē. sͣ. dictā dic̄ ibi Ci. ꝙ diſtīctio iſtiꝰ. c. nō ꝓcedit de iure ī eo ꝙ facit dr̄iā int̓ mēdaciū ꝯmiſſum exdolo ⁊ ignorātia. ſꝫ certe neſciuit quid diceret. nā ubiCi. neſciebat ſolue ꝯͣriū iurꝭ canonici īprudēter dicebat ꝙ ex errore canoniſtaꝝ illa iura ꝓceſſerāt. vn̄ merito ī h̓ ⁊ ſimilibꝰ redarguit̉ ab alijs doc. ēt iuris ciuil̓⁊ nō inſiſtēdo ī opi. antiquoꝝ qꝛ hodie habemus h̓tex. claꝝ cui debēt acquieſcē legiſte ꝑ ea que noͣ. ī. c. ꝑuenerabilē q̄ fi. ſint le. dicēdū ē ut h̓ diſtīguit̉ nec obrō Ci. nā mēdaciū ſtricto mō captū diffinit̉ ſicut dc̄ꝫē. ſꝫ largo mō mēdaciū pōt dici oīs falſe uocis ſignificatio et ſine dolo. ut ī. c. pͥmū. ⁊ ī. c. aīaduertēdū. ⁊ īc. is qui. xxij. q. ij. vn̄ ſicut dicimꝰ ī dolo ꝙ ē dolus expropoſito ⁊ dolꝰ re ipſa qn̄ .ſ. quis fuit deceptꝰ nō exꝓpoſito. ut. l. ſiquis cū al̓r. ff. de v̓b. ob. ita dicendūde mendacio ꝙ ē mendaciū ex ꝓpoſito ⁊ mendaciūre ipſa. nā al̓s dicimꝰ ꝙ ē dolꝰ malꝰ ⁊ dolꝰ bonꝰ. ut īl. i. ff. de dolo. ita eſt dare mēdaciū doloſum ⁊ punibile et mendacium ſine dolo ⁊ non punibile. ut in dicto. c. prmnū. Itē iſte tex. non dicit ꝙ mendaciū h̓ interuenit ex ignorātia ſed ꝙ ueritas fuit tacita ud falſitas ſuggeſta ex ignorantia. non ob. illa. l. p̄ſcrptione. quia habet multos intellectus: quia ſi intelligiturde mēdacio nō doloſo poteſt adduci ad ſecundū dictū huiꝰ. c. ſi ītell̓r de mēdacio doloſo ītelligit̉ finis illius. l. ut nō cognoſcat ille cui r̄ptū diregebat̉ ſꝫ iudexal̓ ordīarius ul̓ teneat̉ alia lec. d̓ qͣ ibi. Nō ob. c. ſedesqꝛ dꝫ reduci ad p̄mā regulā huius. c. nā loqͥtur d̓ mēdacio doloſo. nō ob. dicta. l. magꝭ puto. qꝛ decretū iudicis eſt maioris p̄iudicij ꝙͣ r̄ptū. Itē pōt dici ꝙ ibiſurreptio fuit ex toto cā obtinēdi decretū. ⁊ ſic pōt adduci ad ultimū caſū huiꝰ. c. nō ob. qd̓ dixi de cl̓a ſubītellecta. qꝛ illa refert̉ ad exercitiū iuriſditiōis. Itē adfor̄aꝫ r̄pti. un̄ ſi ſurreptio fuit cā obtinēdi ſpālem formā uiciat ꝓrſus illā formā ſꝫ remanet ſubā r̄pti .i. ip̄aiuriſditio exquo ſurreptio n̄ fuit cā ſubē r̄pti. ⁊ ex hihēs diſtīctōnē huius. c. defēſatā. ⁊ ītellige ꝙ iudex dꝫꝓcedē ẜm tenorē iuris ſi mēdaciū fuit ca ſolius forme qn̄ ītētio īpetrātis pōt īcludi ſub v̓bis r̄pti. al̓ ẜmInn. ⁊ bn̄ r̄ptū ānullat̉ ī totū. pone exēplū īpetransnarrauit ī r̄pto titiū ſibi obligatū occaſiōe mutui. qͣrepetit illū ꝯdēnari ad ſatiſfaciēdū ſibi d̓ d̓bito. nūc vouult agē ꝯͣ eūdē ex titulo donationis ⁊ ꝯpelli petit adv̓ſariū ad tradēdū ⁊ dicit ſe narraſſe mutuū ex ignorātia. certe nō ē audiēdus qꝛ iſta cā quā tūc uult ītētare nō pōt ꝯprehēdi ſub v̓bis r̄pti. ⁊ ſic nō pōt iudexꝓcedē ēt ẜꝫ iurꝭ ordinē. ſecus aūt ubi ītētio īpetrātispōt īcludi ſub v̓bis reſcripti. exēplū pꝫ exp̄dictis qr̄īpetrās narrauit ꝯſuetudinē ⁊c̄. ut. sͣ. dixi. 2ª pͥncipaliter q̄rit̉ utꝝ diſtīctio huiꝰ. c. hēat locū ī pͥuilegio ſeulr̄is bn̄ficialibꝰ. ⁊ hec ē. q. dubia ⁊ ſubtil̓. Sꝫ ut clarehēant̉ ſeq̄ntia p̄mitte ꝙ ex deciſione huius. c. pn̄t elici tres regl̓e explicite. pͥma rl̓a ꝙ ſurreptio doloſa uiciat reſcriptū ī totū. ẜa ꝙ ſurreptō ex ignorantia uelſimplicitate ſi fuit cā obtinēdi ſoliꝰ forme reſcripti nōuiciat ſubām ipſius reſcripti exquo princeps al̓s cp̄ſſav̓itate uel falſitate ſuppreſſa reſcriptū ꝯceſſiſſet. tertiaregl̓a ꝙ ſi ceſſāte ſurreptione papa nll̓o modo dediſſet r̄ptū uitiaret̉ r̄ptum ī totū lꝫ ex ignorātia ul̓ ſimpl̓citate v̓itas fuerit tacita ul̓ falſitas exp̄ſſa. ¶ Quoadpͥmā r̄gulā oēs ꝯueniūt ut hēat locū ī pͥuilegijs ⁊ lr̄isbn̄ficialibus. nā ſi ſurreptio doloſa uitiat ex toto lr̄asꝯtētioſas fortiꝰ hꝫ uitiare lr̄as gr̄oſas cū ſurreptio magis īficiat gr̄am ꝙ r̄ptū ad lites. pꝫ ex eo qꝛ gr̄a ipſofacto ē nulla ꝓpter ſurreptionē. ut ī. c. i. ⁊. ij. de fi. p̄ſbyt̉. li. vj. ⁊. jͣ. eo. ad audiētiā. ſꝫ r̄ptū ad lites nō eſtipſo iure nullū ut ī. c. ceteꝝ ⁊ qd̓ ibi dixi. sͣ. e. ⁊ ꝑ hout predixi ſingulariter limitarē illd̓. c. ſi eo tꝑe. jͣ. e. li.vi. ut ſi lr̄e ꝯtinēt plures gr̄as ⁊ ſurreptio doloſa fuitcā uniꝰ tm̄ ꝙ ī penā doloſi debēt uitiari lr̄e ī totū. utnoͣbil̓r īnuit iſte tex. ⁊ facit qd̓ dixi. sͣ. e. ſedes. ¶ Quoad ſcd̓aꝫ ⁊ t̓tiam regulā ē dubiū. nā Io. h̓ ur uelle ꝙſimplicitas nō excuſat a ſurreptione ī iſtis bn̄ficialibꝰꝑ. c. ſi motu ꝓprio. et ibi bo. gl. de prebē. li. vj. Sedignorātia ꝓbabilis ur̄ excuſare ꝑ tex. no. in. c. gr̄a. jͣeo. li. vj. Sed idē Io. an. ī. d. c. gr̄a. ī nouella dicit illud. c. gr̄a. fundatū ſuꝑ maxīa rōne et equitate potiet ꝙ n̄ dꝫ excedere termīos ſuos. ⁊ ꝯͣrium diceremſi non emanaſſet illud. c. Ad idē uide gl. ī. d. c. ſi motu ꝓprio. q̄ dicit ꝙ in lr̄is gratioſis n̄ hꝫ locū iſta rl̓a.Nā papa daret bn̄ficiū hn̄ti paruiſſimū ⁊ tn̄ ſi ī impetratōe n̄ fit mentio de ꝑuiſſimo bn̄ficio nō ualet grut ibi nūc diſtinguit̉. ibi an ex dolo an ex ignoratia ul̓ex ſimplicitate tacuerit īpetrās minimū bn̄ficiū. quaſuelit ꝙ ſurreptō uitiat lr̄as gr̄oſas lꝫ al̓ papa ꝯceſſiſſet gr̄am. do. An. dicit poſſe dici ꝙ ſi gr̄a poſſit reduci ad t̓mīos iuris cōis ꝙ tūc poterit practicari iſta ẜarl̓a ī lr̄is gr̄oſis. ⁊ ī hoc caſu ītelligit iſtud. c. gr̄a. Sedcerte ego nuideo qd̓ illud. c. aliquo mō reducatur adtermīos iuris. īmo ignorātia āpliat ibi gr̄am qꝛ ſi ſcieter ibi īpetraſſet ſcd̓m incōpaſſibile cū prīo fca mētione de prīo n̄ daret̉ ſibi optio retinēdi primū uel ſcd̓ꝫſꝫ adepto ẜo uacaret primū ipſo facto. ut in. c. de micta. jͣ. de p̄bē. ⁊ tn̄ ibi propt̓ ignorātiā dat̉ illi optio.Itē de iure cōi qͣs dꝫ eē ꝯtentus ea uocatōe ꝙͣpº uocatꝰ ē. ut ī. c. j. ⁊. ij. xxj. q. j. ⁊ ibi datur ſibi opto utrū