¶ SoliloquiumO bone iheſu quociens poſt innu̓abiles lacrimas et gemitꝰ ſauciatā animā meā vnxiſti vnctionemiſericordie; et ōmno quā penedeſperantē excepiſti/ conſolatamautē et devenia p̄ſumentē dereliquiſti Ecor qͦmodo preciū reꝝ honeſtarū in ipſis eſt. Vnde reueraꝙͣuis inicio arta ſit viā que ducitadvitā proceſſu tamē tēporis ineſtimabilis dilectioniꝰ dulcedinedilatatur O quantū beata conſolatio diuinitus infundit̉ laborantibus pro xp̄o. ¶ Terciū in quoanima inebriatur hac dulcedineeſt mentis eleuatio. quādo felicit̓.animꝰ a berrenis abſtrahitur/ etmiro qͦdāmodo ſupra ſeipſuꝫ/ ſupͣmundū/ imimo ſuꝑ oēm creaturāeleuatur/ ⁊ iā dicere poſſit animaIntroduxit me rex in cellaria ſuaHec eſt illa cella vinaria in quaintroducit̉ annia vbi bibit devino condito ineſtimabilis deitatis;et lacte albiſſimo incontaminabilis hūanitatis. O anima hoc bibunt amici ſed inebriant̉ ⁊ cariſſimi. O felix inebrietas ꝙͣ ſequiturmentis ⁊ corporis/ tā caſta et ſcāſobrietas Hic efficit animia moreebrij gaudēs et letabūda. in adu̓ſis fortis/ ⁊ ſecura in ꝑiculis/ prudens ⁊ diſcreta in proſperis liberalis et pia in condonandis iniurijs/ ⁊ tā quieta ⁊ ſomnolenta recumbens in āplexionibꝰ diuinis.cū leua ſponſi ſponſā capibe amicabiliter ſuſtētat; ⁊ dextea̓ dilectiſancti Bonauēturedilectam familiariter āplexatur.Anima ¶ O homo confibeor cūhūilitate ⁊ cū reuerentia/ quid accidit aliquādo licet heu per raro;quia cū per magnā violentiā circa conu̓ſionis mee pͥmordia/ animum a berrenis abſtraxi/ et ad cēleſtia contēplanda cū conatu eleuaui Intraui cū tremore/ circumſpexi cū rubore. vidi choroˢ angelorū/ palacia et gaudia patriarcharū. Apoſtoloꝝ aſpexi tabernacula/ ⁊ martirū cōuiuia/ virginu⁊confeſſoꝝ ſolacia elemoſinā videlicet pecij conſolationis a ſingul̓micaˢ decidentes de menſa dn̄oꝝdeſideraui nec obtinui Sed quodauditu lamentabile eſt/ mox abomnibus vt perigrina incognitafui. Quid ergo ꝓfuit michi laborioſa mentis eleuacio. quā nullaſecuta fuit conſolacio Igitur ꝙͣ vana ⁊ inſipida ſunt ōma trāfitoriaiam agnoſco ⁊ ob hoc mundumdeſpicio/ conſolationeꝫ ſeculi vilipendo/ mundana quoqꝫ gaudiaſicut venena mortifera fugio ⁊ cōbemno Ivitā etiam p̄teritā quaſimortuā plango/ et mentē meammiſerā gemitibus ⁊ fletibꝰ abluoet repurgo/ ⁊ ſi aliquādo inter lacrimas et gemitus odoreꝫ diuineſuauitatis vel modicū ſencio. Attamen cibum angeloꝝ et vinum.amicoꝝ infelix ⁊ miſera ieiuna etſitibundā nō deguſto BernardꝰNon acceſſit adhuc domine deꝰmeus cor meū ad multitudinem
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten