ſanctipoteſt aliter ſe habe̓. Scit igiturveritatē illā eſſe incōmutabilē. Sꝫcū ipſa mens nrā ſit cōmutabilisillā ſic incōmutabilit̓ relucentemnō p̄t videre niſi ꝑ aliquā aliā lucem omnino incōmutabilit̓ radiandem/ quā īpoſſibile eſt eſſe creaturā mutabilē. Scit igit̉ in illa lu& que illumīat omnē hominē vementē in hunc mundū. q̄ eſt luxvera et verbū in pͥncipio apd̓ deū.¶ Intellectū autē illationis tūcveraciter ꝑcipit noſter ītellectusqn̄ videt ꝙ cōcluſio neceſſario ſeq̄tur ex p̄miſſis. qd̓ nō ſolū videt inberminis neceſſarijs/ verū etiaꝫ incontingentibꝰ/ vt ſi homo currit/homo mouet̉ Hanc autē neceſſariam habitudinē ꝑcipit nō ſoluꝫin rebus entibꝰ. veꝝ etiā in nō entibus Sicut em̄ homine exiſtenteſeq̄tur ſi homo currit / homo mouetur. ſic etiā nō exiſtente Huiuſmodi igit̉ illationis neceſſitas nōvenit ab exiſtentia rei in materiaqꝛ eſt cōtingens. nec ab exiſtētiarei in anima. qꝛ tunc eſſet fictio ſinō eſſet in re Venit igit̉ ab exemplaritate ī arbe eterna ſcd̓m quāres habent aꝑtitudinē ⁊ habitudine ad inuicē ſcd̓m illius eterneartis repn̄tationē. Omnis igiturvt dicit auguſtinꝰ in libro de verareligione vere rationantis lumenaccendit̉ ab illa vei̓tate/ ⁊ ad ipſānititur ꝑuenie̓. Ex quo manifeſteapparet ꝙ ꝯiunctus ſit intellectꝰnoſter ipſi eterne veritati. dū nōniſi ꝑ illā docentē nichil verū pōt6Bonauenture.certitudinalit̓ capere. Videre igỉꝑ te potes veritatē q̄ te docet. ſi tecōcupiſcētie et fantaſmata nō mipediant. ⁊ ſe tanꝙͣ nubes inter teet veritatis radiū nō interponāt¶ Operatio autē v̓tutis electiueattendit̉ in ꝯſilio iudicio ⁊ deſiderio Conſiliū autē eſt in inqͥrendoquid ſit meliꝰ/ hoc an illud. Sedmelius nō dicit̉ niſi ꝑ acceſſū adoptimū. Acceſſus autē eſt ſcd̓mmaiorē aſſimilationē Nullꝰ igit̉ſcit vtꝝ hoc ſit illo meliꝰ niſi ſciatillud optimo magis aſſimilari.Nullꝰ aūt ſcit aliquid alij magisaſſimilari niſi illd̓ cognoſcat. Nōenim ſcio hūc ſimilē eē petro niſiſciā vel cognoſcā petꝝ Omni igicōſilianti neceſſario eſt impreſſanocio ſūmi boni. Iudiciū āt certūde cōſiliabilibꝰ eſt ꝑ aliquā legē.Nullꝰ autē certitudinalit̓ iudicatꝑ legē/ niſi certuꝰ ſit ꝙ illa lex rcāſit ⁊ ꝙ ipſā iudicare nō debet. Sꝫmens nrā iudicat de ſeipſa. Cumigit̉ nō poſſit iudicae̓ de lege perquā iudicat. lex illa/ ſuperior eſtmente nr̄a. ⁊ ꝑ hāc iudicat ſcd̓mqd̓ ſibi īpreſſa ē. Nihil aūt eſt ſuperius mēte hūana. niſi ſolꝰ illeq̄ fecit eā Igitur ī iudicādo deliberatiua nrā ꝑtingit ad d̓inaˢ legesſi plena reſolutione diſſoluat Defideriū aūt pͥncipalit̓ eſt ipſiuꝰ ꝙmaxīe ipſū mouet. Maxime aūtmouet: qd̓ maxime amat̉. Maxime autē amat̉ eſſe beatū. Beatūaūt eē nō habeʳ n̓ ꝑ optimū ⁊ finēvltimū. Nihil aūt appetit hūanū