¶ Quartadīa actualia ⁊ potētialia finita. ⁊infinita. cognitione actuali ⁊ cōp̄hēſiua. ſcd̓s ꝑ gloriā. ⁊ hͦ mō cognouit oīa actualia. et finita cognitione actuali et cōprehēſiua Infinita v̓o cognitione habituali velexceſſiua. terciꝰ eſt ꝑ gratiā. et hocmō cognouit oīa ſpectātia ad humani gn̓iꝰ redēptionē. qͣꝛtuˢ ē ẜmnaturā integrā cuiuſmodi fuit inadā. et hoc mō cognouit oīa queſpectāt ad vniu̓ſi ꝯſtitucōeꝫ. qͣntꝰeſt ẜm ſenſibilē experiētiā. ⁊ hocmō cognouit oīa q̄ veniūt ad organa ſenſuū ẜm que modū d̓r ꝙdidicit ex hijs q̄ paſſus ē obediētiā Rō aūt ad ītelligētiā p̄dcōꝝhͨ eſt. qꝛ ſicut reꝑatiui pͥncipij eſtnos reꝑare ꝑ liberaliſſimā grām.ſic etiā ꝑ ꝓuidētiſſimā ſapīam Ꝙem̄ ẜm ordinē ſapīe cōditū fuit n̄p̄t abſqꝫ luce ⁊ ordine ſapīe reꝑarari. et id̓o ſicut xp̄s debuit eē mmunis ab ōni culpa. ſic elōgatusdebuit eē ab oī ignorātia. ac ꝑ hͦtotal̓r repletꝰ ſuꝑne ſapīe. luor etcircūfulgētia. qͣ ꝓpter cognitionēꝑfectā habuit ẜm vtrāqꝫ naturāex pte deiciſeet ꝑotentiā ꝯgnoſcitiuā. ẜm oīmreꝝ exiſtētiā Ꝙ ergo res habēteſſe in et̓na arte. in hūana mēbe.in ꝓp̓o gn̓e. neceſſe fuit xp̄m hrēhanc triforme reꝝ cognitionem.¶ Qꝛ v̓o res dupl̓r pōt cognoſci īarbe .ſ. vel ab ipſo artifice. vel abalio contēplante artē. ⁊ ſil̓r habꝫeſſe duplicit̓. et cognoſci in mēbe.etiā p̄ter acq̄ſitionē que xpō nōcōpetit ꝓpter īperfectionē .ſ. velpars.ẜm habitū īnatū. vel ẜm habitūinfuſū Hinc eſt ꝙ neceſſariū fuitad ꝑfectā ſapīe plenitudinē q̄nqꝫmodos p̄dcōs reperiri in xpō deoet hoīe vt in arte et̓na cognoſce̓tres ꝑ naturā deitatis. et ꝑ gloriācōprehēſionis In mēte aūt ſua ꝑhabitū naturalē et īnatā. ſic̄ cognouit adā et angeli. et ꝑ habitūgratuitū et infuſū. ſicut ſancti deiꝑ ſpm̄ ſcꝫ illuminati In ꝓp̓o v̓o genere cognoſceret via ſenſus memorie ⁊ experiētie. q̄ in nob̓ facitrem incognitā ꝯgnoſci In xp̄o v̓orem notā ẜm vnū modū ꝯgnoſcifacit ſcd̓m aliū modū. Qm̄ autd̓ina ſubſtātia v̓tus et oꝑatio eſtīmenſa. Hinc ē ꝙ ẜm pͥᵐ modū q̄eſt ꝑ naturā deitatis. īfinita actualiter cōprehēdit. qͦdā em̄ infallibili mō ſūme īfinito. oīs īfinitaseſt finita. qꝛ v̓o ſb̓ſtantia virtuset oꝑatio creatue̓ ꝙͣtuncūqꝫ ſublimate finita eſt. ita tn̄ ꝙ mes humana nō quieſcit niſi in bono infinito. nec tn̄ illud cōprehendit. qꝛinfinitū nō cōprehendit̉ a finitoaccepta cōprehēſione ꝓpͥe. Hinceſt ꝙ ꝙͣtū ad ſcd̓m modū ꝯgnoſcendi anima xp̄i ꝑ gloriā cōprehenſionis capit ꝙͣtūcumqꝫ p̄t capere natura finita ꝑ bonū īfinitūbtīficata. cui eſt ſūme vnita. ac ꝑhͦ ad finita ſe extēdit actualit̓ app̄hendēdo. ad īfinita v̓o habitualiter vel etiā extēdendo. nō p̄t em̄aīa xp̄i equari v̓bo. nec in ſcientianec in aliqͦ alio. Rurſus qꝛ gͣtiamaxime reſpicit opꝰ reꝑationis.