Elemoſyna. jͣ. ⁊. ij.per quaſi inſpirationem: qn̄ nō conſtat ꝙ auctoredeo ſit facta. ſed preſumitur quādo omnes de collegio vno ore cōſentiunt in aliqueꝫ ſine aliquo tractatu precedenti. vnde dicitur tunc quaſi ꝑ inſpitōem .i. ad ſimilitudinē vere aſpiratōis. Et qd̓ dictum eſt quod non debet precedere tractatus intellige ẜm Io. an. de tractatu ſpeciali. General̓ autem poſſet fieri. puta. ſi vnus diceret. Rogemusdeum ꝓ bono prelato: vel hortādo aliquos ad electionem boni prelati. Nō autem debet fieri ꝑſuaſio reſpectu certe perſone: qꝛ ſic electio fieret ad ſugeſtionē alterius.Lemoſyna j. vtrū dare elemoſynā ſit in precepto. Rn̄. ẜm Tho. ſecūda ſcd̓e. q. xxxij. dicendū ꝙ ſic. Omittens .n. hoc eternaliter puniet̉: Math. xxv. Eſuriui em̄ ⁊cͣ. Et hoc intelligendū eſt ẜm ꝙ recta ratio requirit ẜm quam conſideratur aliquid ex ꝑtedantis .ſ. vt illud ꝙ in elemoſynis erogandū ē nōſit ei neceſſariū. ſed ſuperfluum: nō ſoluꝫ reſpectuſuip̄ius ſed etiā reſpectu alioꝝ qͦrū cura ſibi incūbit. quia prius oportet ꝙ vnuſquiſqꝫ ſibip̄i ⁊ ſuisꝓuideat: ⁊ de reſiduo pauperibus ſubueniat. Exparte quoqꝫ recipientis requiritur ꝙ neceſſitatemhabeat. Alioquin non eſſet ratio: quare ei elemoſyna daretur. Sed cum non poſſit ab aliquo vnoomnibus neceſſitatem habentibꝰ ſubueniri: nonomnis neceſſitas obligat ad preceptum: ſed ſoluꝫcum is qui neceſſitatē patitur ſuſtentari non pōt:tunc locuꝫ habet quod Ambro. dicit. Paſce famemorienteꝫ: ⁊ ſi non paueris occidiſti. Sic ergo dare elemoſynā de ſuperfluo eſt in precepto. ⁊ ſimiliter dare elemoſynā ei qui eſt in extrema neceſſitate. Aliter dare elemoſynā eſt de conſilio: ſicut ⁊ dequolibet meliori bono dantur conſilia. Et dico ꝙſuperflua de neceſſitate precepti ſunt eroganda. q̄licet ſint iſtius qͣꝫtum ad proprietatem: ſunt tamēaliorum quo ad vſum .ſ. iſtorum qui ex eis ſuſtentari poſſent. Et tunc ẜm eundem Tho. intelligendus ē caſus extreme neceſſitatis qn̄ apparēt ꝓbabiliter ſigna extreme neceſſitatis future. niſi ei ſubueniatur: vt cum aliquis videt aliquos impotentes vel pigros ad ſubueniendū: ⁊ pauperē indigēteꝫ cibo ⁊ potū ⁊ alijs vite neceſſarijs: nec ſibi poſſe ſatiſfacere. non enim expectāda eſt vltima neceſſitas: quia tunc non poſſet iuuari natura: fame vl̓ſiti conſumpta. Hec Tho. Ideꝫ panor. in. c. ſi v̓o.de iureiur̄. qui allegat dictam opi. Tho. ⁊ eam ſequitur di. ꝙ tunc elemoſyna eſt in precepto. cumquis habet ſuperflua: non ſolum reſpectu ſuimetſed illorum quoꝝ cura ſibi incumbit. ⁊ pauper eſtin tanta neceſſitate: ꝙ non pōt aliter ſuſtētari. al̓seſt de ꝯſilio. Idē Nico. de ly. ſuꝑ iſto v̓. omni pete̓ti te tribue Luce .vj.¶ Utrum autem in elemoſyna preponendus ſitpater infidelis extraneo fideli. Rn̄. ẜm Ray. ī exhibitōe nutrimenti preferendus eſt pater. lꝫ in dilectōne preponendus ſit extraneus niſi neceſſitasex alia parte preponderet vel aliqua alia conditio.puta cōmunis vtilitas eccleſie: vel reipublice. vnde ⁊ in extrema neceſſitate magis eēt filij deſerēdi ꝙͣ parentes.Lemoſyna. lj. quis pōt facere elemoſynā. Utrum religioſus poſſit facere elemoſynā. Rn̄. ẜm Ray. nō.quia nihil habet. xij. q. j. non dicatis. Si tamē monachus adminiſtratōeꝫ habet: poteſt dare elemoſynā. Item ſi monachus videret aliquem indigere ad mortem debꝫ dare: quia in hoc caſu oīa ſuntcōmunia xlvij. diſ. ſicut hij. Nec ob. ſi abbas contradiceret: quia magis debet obedire deo ꝙͣ hominibus. concor. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxxij. ⁊ in. iiij. di.xv. ꝙ citra extremā neceſſitateꝫ monachus aliqͥdmodicum dare poteſt abſente abbate ſub ſpe ratihabitionis.Quid ſi monachus de voluntate abbatis vadit romā: vel eſt in ſtudio: nunquid pōt facere elemoſynā? Rn̄. ẜm Ray. ſic. Nam eo ipſo ꝙ deditſibi licentiam eundi vel ſtandi: intelligitur ei conceſſiſſe licentiā faciendi ea que honeſti ſcholares ⁊peregrini ſolent facere. ar. extra de of. dele. p̄terea.ita tamē ꝙ moderate faciat. l. item ſi filiꝰ. nūquiddicitur. ff. ad mace.Nunquid vxor poteſt facere elemoſynā ſine licentia viri? Rn̄. ẜm Ray. ſi vxor habet res parafrenales .i. proprias preter dotem. vbi huiuſmodiparafernalia de conſuetudine habēt locum ⁊ vxoris ſunt: pōt de illis etiam inuito marito elemoſynam facere. C. de pac. ꝯuen. hac lege. Item ſi vxoreſt lucroſa. ita ſcꝫ ꝙ exhibita gubernatiōe domusoperis ſuis lucretur: poteſt de hoc elemo ſynā facere. Nec intelligo deducendas expēſas victus ſui:quia vir tenetur ad omnia eius onera propter dotem. ⁊ etiam propter obſequium ab vxore exhibitum. Sed contra predicta videtur glo. in. l. ſic̄ patronus. ff. de ope. li. que vult vxorem operari viroSed ꝙ mulier poſſit facere elemoſynā quando ēlucroſa ⁊ ſic non lucrari viro tenēt theologi ac etiam ſummiſte. Pro cōcordia tamē poteſt dici. ꝙ fimulier habet dotem ſufficienteꝫ pro oneribꝰ ſupportandis: tunc adhibita debita adminiſtratōnedomus: quod lucrabitur cedet lucro ſuo. Si autēnon haberet dotem: vel ſi haberet: ſed non ſufficiētem pro oneribus: tunc credo ꝙ debeat laborareviro vſqꝫ ad ſupplementum onerum. De eo autēquod ſupererit poterit facere elemoſynaꝫ: quia cedit lucro ſuo: ⁊ non mariti. Et ſic intellige glo. ī. d.l. ſicut .ſ. quando vxor non habet dotem: vel nonſufficientem. Et ita videtur intelligere Bart. dictam glo. in. l. gaio. ff. de ali. lega. Uide etiam adpredicta ſingularem limitationeꝫ quā dat Aſten̄.libro. v. titulo. xxvj. ẜm Guil̓. de mili. ꝙ aut de rebus illis vxor ſeip̄am ſuſtētat ⁊ viruꝫ. Aut ſuperabundat. In primo caſu non poteſt de his que lucratur facere elemoſynam: ſi ſubtractio ſuſtentationis viri debet inde ſequi: quia magis tenetur vi