Fo. CXXV

da eſt. Si ꝟo praua reprobanda. Perinde Ariſtoteles in ſua ſapientia inqͥt. etiāillis philoſophis debemus qui male dicerunt. Qm̄ cautos nos reddiderunt.AuguſtinusTertusEhis autem fratribꝰ. qui in vnitate conſiſtunt. ſi quis ſubito aduerſus prepoſitum altercatus fuerit. non ſolū ſemel. ſed ſecundo ⁊ tertio. vteuangelium docet. licet exorare. ſi autemnoluerit ſe emendare. ille cui iniuriam irrogatus ē poſt penitentiam vel ſecundācorrectionem. qui nō reuocauerit contumacem denunciet ⁊ illud prepoſito. ne ꝑtaciturnitatē ille ⁊ frater ſuus periclitentur. ſicut Salomon ait. qͥ occultatumicitiam inſtruit dolū.CōmentumAmbroſiusUoniam ad impetrandaꝫ veniāde peccatis ab ipſo deo efficaciſſimū medium eſt. vt nos illis indulgeamus. qͥ nos offenderunt iuxta dominicam orationem. in qua quotidie deuexoramus. vt dimittat nob̓ debita noſtraſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰ nr̄is.merito p̄ceptor noſter iubet. vt ſi aliquiscontra prepoſitum ſimiliter contra aliosfratres ſubito fuit altercatus non ſolumſemel. ſed ſecundo ⁊ tertio. vt euangeliuꝫde correctione fraterna docet licet exorare. ſcꝫ eum vt ſe corrigat ⁊ emendet. ⁊ deūvt ei parcat. ⁊ notanter inquit ſubito. quoniam ſi ex malicia ⁊ appēſate pluries reuertitur ad vomitum non eſt ei ſine caſtigatione remittendum. Et ſi ita pertinaxfuerit vt poſt penitentiam vel ſecundamcorrectionem noluerit ſe emendare. ⁊ iniuriam quaꝫ intulit non reuocauerit. quiirrogatus ⁊ offenſus eſt irrogantem et oſfendentem contumacē denunciet. ⁊ prepoſito talem denunciationem manifeſtetne vterqꝫ periclitetur hic qui offenſus eſtper taciturnitatē ⁊ conueniat ei illud propheticum. Ue mihi qꝛ tacui. ⁊ qui offendit ꝓpter perpetratā culpam. q̄ quidē manifeſtatio non mō vtilis ſed nccͣia eſt. qm̄ſicut Salomon ait. Qui occultat inimicitiā inſtruit dolum.

TextusAuguſtinusI ꝟo vt fieri ſolet incurſio repentina ſuꝑuenerit. aut hoſtilitas vtīpoſſibile ſit fratribꝰ in vnū fugaꝫpetere ꝓpt̓ inſecutionē inimicoꝝ. ⁊ poſtmodū deo fauente euaſerint. ⁊ potuerintꝑuenire. vbi p̄poſitū eſſe cognouerūt. velut filij ad patrem feſtinare debebūt. Necvllo mō poterūt ſeꝑari. qͦs diuina caritasſociauit qꝛ ſcriptum eſt. perfecta dilectioforas mittit timorēCōmentūAmbroſiusUi vere prudēs ē oībus futurisꝯtingentibꝰ oportuno occurrit remedio. Un̄ mētiēdo tꝑa ſecū putat. ſi ſic eueniet. ſic faciendū erit. ꝓptereaſapiēs p̄ceptor ſuis fratribꝰ iuſſit. vt ſi incurſio repetina aut hoſtilitas. vt inquit.fieri ſolet ꝓpter guerras. q̄ tunc in dies īminebāt. ſuꝑuenerit. ſic quidē vt īpoſſibile ſit frībus in vnū fagā petere propter inſecutōeꝫ limicoꝝ. ⁊ poſtmodū vel ſedatisiā guerris. vel ad locū tutū ꝑueniēdo deofauente. īimicoꝝ manꝰ euaſerint. ⁊ ꝑuenire potuerint ad locū. in qͦ eoꝝ prepoſituꝫeſſe cognouerūt. velut filij ad prem feſtinate debēt accedere. ꝓpt̓ indiſſolubile caritatis vinculū. qd̓ habere debēt. Nō enīaliqͦ mō poterūt ſeꝑari. quos diuina caritas ſociauit. qꝛ ſcriptū eſt. ꝑfecta dilectioforas mittit timorē. iuxͣ illud apl̓i ad Romanos ſcibētis. qͥs nos ſeꝑabit a caritate xp̄i. Tribulatio an anguſtia. an famesan nuditas. an ꝑiculū. an ꝑſecutō an gladius. ſicut ſcriptū ē. qꝛ ꝓpter te mortificamur tota die eſtimati ſumꝰ ſicut ouis occiſionis. ſed in his oībꝰ ſuꝑamꝰ. ꝓpter eūqͥ dilexit nos. Certꝰ ſū enī qꝛ neqꝫ morsneqꝫ vita. neqꝫ angeli. neqꝫ pͥncipatꝰ. neqꝫ virtutes. neqꝫ inſtātia. neqꝫ futura. neqꝫ fortitudo. neqꝫ altitudo. neqꝫ ꝓfundū.neqꝫ creaturaᵇ alia poterit nos ſeꝑare acaritate dei. qͥ eſt in xp̄o Ieſu dn̄o noſtroTextusAuguſtinusI quis autē qd̓ ſuperiꝰ diximꝰ cāncc̄tis detinet Id qd̓ a moaſterioſecū portauit. ncc̄e hēbit vbi p̄po

Iiritima