primo diſceſſu h̓ loquit̉. In exordio ꝟode ſecundo intellexit. poſſumꝰ ⁊ aliter textū iſtum interpretari. vt ꝑ abſcedere d̓ monaſterio nō religionē penitꝰ relinquere. ſꝫde vno monaſterio ad aliud eiuſdem religionis migrare intellexerit. qd̓cūqꝫ gͦ nōcredens. neqꝫ ꝯſentiens mal̓ ꝑſuaſionibꝰaut alteriꝰ ꝓuocationibꝰ non ꝯfractꝰ demonaſterio egredi noluerit. alteꝝ faciatde duobꝰ aut redarguat ꝓuocantē dicēsabi hinc hō neqͣꝫ noli mihi talia ſuadere.Non em̄ in te hītat deꝰ. qui ẜuuꝫ eiꝰ ſic conaris ꝓuocare. aut indicet prepoſito. cuiom̄ia que ad bonum publicū monaſterijſpectant. vel etiā ſi alicuiꝰ fratrꝭ ꝯcernantſalutē ſunt reſeranda. qm̄ ſicut ſcriptum ēpacifici ſint tibi multi. iuxta illud apl̓i cūom̄ibꝰ pacem habete. ⁊ deꝰ pacis erit vobiſcū. Sed vnꝰ ex mille ſit tibi ꝯſiliarius.Hic aūt qͥ in monaſterio p̄eſt ꝯgruus eſtqm̄ prudens ⁊ exꝑtꝰ ⁊ oīm amator ſalutꝭeſſe p̄ſupponit̉. Sed mouetur lectorisanimꝰ cum hec audit. vt prouocatus debeat prouocantem redarguere cum dn̄squem imitari debemꝰ in euangelio dicat.ſi qͥs te ꝑcuſſerit maxillam in dexterā tuā.prebe ei ⁊ alterā. Et ei qͥ vult tecū in iudicio contendere. ⁊ tunicā tuam tollere. dimitte ei ⁊ palliū. ⁊ quicūqꝫ te angariauerit mille paſſus. vade cū illo ⁊ alia duo. ⁊paulo inferiꝰ. Diligite inimicos veſtrosbenefacite his qui oderūt vos. ⁊ orate ꝓperſequentibꝰ ⁊ calūniantibꝰ vos. vt ſitis filij patris vr̄i qui in celis eſt. qͥ ſolemſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos. ⁊ pluit ſuper iuſtos ⁊ iniuſtos. Reſpondentes dicimꝰ duplex eſſe iniuriarū genus.alterū quod corpꝰ ⁊ q̄ corporis ſunt afficit. ⁊ humanā labefacit gloriā. Omne tale prorſus eſt ſine differentia remittendūalterū qd̓ aīm percutit. ⁊ diuine maieſtatis. tollit honorē ⁊ reuerentiā. hoc eqͥ aīoferendū nō eſt. Idcirco ſaluator nr̄. ⁊ oīsſane doctrine veraciſſimꝰ preceptor xp̄sIeſus dei atqꝫ hoīs filiꝰ cum a ſathanade vitijs q̄ ad humanitatē ſpectant. temptaret̉ debitas rōnes ſuas refellentes petitiones aſſignās ei rn̄dit. Cū autē diuinu vellet vſurpare. honorem petēs ab eoadorari. audire meruit. Uade ſathana.Scriptū eſt enī. dn̄m deū adorabis. ⁊ illi ſoli ſeruies. Quo admonemur. ꝙ neqꝫ

ſufferre debemꝰ. q̄ ad pctm̄ ⁊ diuine maieſtatis nos prouocāt offenſam.AuguſtinusTertusGit̉ hec que ſcripta ſunt cū ſūmadiligētia obſeruanda ſunt a p̄poſito vſqꝫ ad oēs frēs.CōmentūAmbroſiusRanſigit ex his ꝙ ea q̄ ſcripta ſūtoēs obſeruare debēt a prepoſitovſqꝫ ad oēs fratres. pͥmū p̄poſitūnoīat. qm̄ exēplo ſaluatoris. qͥ p̄eſt. primꝰin obſeruādo precepta eſſe dꝫ. Subindeoēs frēs includit. qm̄ nullus cuiuſcūqꝫ cōditionis ꝯditiōis ⁊ ſtatꝰ ſit. excipit̉ ab obſeruantia regule. p̄ſertī a tribꝰ votis. queſunt regule eſſentialia. ⁊ qͥdē ab oībus ſūma cū diligentia obẜuada ſunt. qm̄ ſcriptum ē. Maledictꝰ bō qͥ facit opꝰ dei negligent̓.TextusAuguſtinusT ſi qͥs ab aliqͦ doctrinā audiueerit p̄terqͣꝫ in monaſterio ꝯſecutꝰ ēab eo cui ſe credidit. hanc aūt ſuſcipiat. ⁊ eā nō ſb̓trahat doctori. qꝛ ſciptūeſt Omne qd̓ manifeſtat lux ē. Si enī bona fuerit collaudāda ē. Si ꝟo p̄ua reprobāda.CōmentūAmbroſiusAgnū ꝓfecto crimen ē. nec ſuꝑbienec ingͣtitudīs expers. non ab eorecognoſcere. qd̓ ab aliqͦ munꝰ. p̄ſertī ſpūale. ceu ſcīa eſt. accepiſti. ꝙ propterea dicit hanc .ſ. doctinā. quā qͥs ꝯſecutus ē ſuſcipiat. hoc ē nō eā aſꝑnat̉. nec obliuioni mandet. ſꝫ ꝯſeruet. nec tn̄ eā ſubtrahat doctori. eā .ſ. ſibi aſcribendo. quinīmo illū laudare ⁊ illi gr̄as hr̄e ⁊ agere. etaliqn̄ ſi pōt referre a qͦ illā didicit dꝫ. qm̄ſi doctrinā aliquā imꝑtitꝰ ē. lucē ei deditqꝛ ſicut ſcriptū eſt oē quod manifeſtat. ſicut oīs facit doctrina. lux ē. Sed nūqͥdoēm doctrinā ſuſciꝑe ⁊ ꝯſeruare in aīo debemꝰ. dicimꝰ ꝙ bonū ⁊ malū ſcire bonūē. illud vt ꝓſeq̄mur. hͦ vt euitare ⁊ deteſtari poſſimꝰ. debemꝰ enī ex roſeto rōſam catpere. ⁊ ſpinam relinquere. Ob eā rem dicit ſi enī doctrina bona fuerit collaudan