L

ſcd̓a ī delegato inferioris. vt ſic magꝭ deferat̉ pͥmoqͣꝫ ſcd̓o. Sed ꝯtra hͦ dictū eſt tex. hic. loquit̉ em̄ indelegato principis. ⁊ ideo tene primā ſolutioneꝫ.qꝛ ꝓmptū eſt tura iuribus cōcordare. nec defacilidebemus inducere diuerſitatē inter leges ⁊ canones ſed vnū ius debet iuuari ⁊ ſuppleri ꝑ aliud. x.di. ſi in adiutoriū. facit tex. sͣ. e. in pͥn. nā ⁊ rō neceſſario ꝯcludens militat ꝓ deciſione huius tex. namſi cōmiſit in totū non remanſit apud eū iuriſditiocum iuriſditō delegata nō ſit radicata in ꝑſona delegati ſed delegantis. vt in. c. ſane. sͣ. e. vnde cū deſijt eſſe iudex nō debet ad eū appellari. ſecꝰ ſi commiſit nō in totū quia tūc iuriſditio remāſit peneseū. ⁊ ꝓ ꝑte eſt deriuata in ꝑſonā delegati. ¶ In gl.in. ver. ſi cauſa ibi alij dicūt. ⁊ hanc opi. tenꝫ Hoſt.vt tūc ſcilicet ſit appellandum ad delegatum quando ſibi fuit commiſſa cauſa appellatione remota ⁊ipſe ſubdelegauit non in totuꝫ vt tunc non poſſitappellari ad papam virtute clauſule. ⁊ videt̉ pͥmafronte ꝓbabilis opi. ſed ꝯtrariā opi. quaꝫ ponit h̓glo. tenent Io. an. ⁊ cōiter doc. ſe. vt non obſtāteꝙ illa cā ſit ſibi ſimpliciter ꝯmiſſa nihilominꝰ ſit adeum appellandū. hoc videtur ꝓbari in. c. ſi delegatus. jͣ. e. li. vj. vbi nihil dicit̉ de iſta clauſula ⁊ ponitur diſtinctio de qua hic. ad idē. c. cuꝫ te. sͣ. eo. ⁊ tenendo hāc lec. que eſt cōis habes caſuꝫ in quo nōpōt appellari ad papā omiſſo medio. ⁊ rō huiꝰ deciſionis eſt qꝛ delegatus in hac cā rep̄ſentat ꝑſonaꝫpape. vnde cū appellās habeat iudiciū pape paratum in ꝑſonā delegati fruſtra appellat ad ip̄m papā. qꝛ aūt appellat ad eū vt alteri ſubdeleget ⁊ ī vanum laborat cū habeat hic delegatuꝫ. aut vt papacidē cōmittat ⁊ tūc magis fruſtra cū ex prima commiſſione hoc poſſit. Et ex his infero ꝙ a ſb̓delegato delegati alteriꝰ qͣꝫ pape pōt appellari ad papamomiſſo medio. qꝛ ceſſat ratio p̄dicta cuꝫ nō habeathic iudiciū pape. ⁊ ꝓ hͦ ſcd̓o intellectu facit iſte tex.in ver. vt parcat̉ laboribꝰ ⁊ expenſis ⁊cͣ. vnde nonfundat ſe ſuꝑ virtute clauſule ſed ſuꝑ laboribꝰ partium ⁊ expenſis.Continuat̉ potiꝰ ad. §.Quem Vero. veꝝ. qͣꝫ ad. §. precedenteꝫ. nā ibi fuit dictū ꝙ ad hͦ vt nō poſſit recuſari ſb̓delegatus ſeu auditor deputandꝰ eſt cū ꝑtiū conſenſu. Sꝫ ne crederet aliquis ꝙ de neceſſitate eſſetrequirendꝰ ꝑtiū conſenſus. ſubiecit h̓ papa iſtū. §.⁊ hͦ dicit in ſūma. Auditor datꝰ ſine ꝑtiū conſenſurecuſari poteſt vt ſuſpectus nō tamē ſine cā ¶ No.primo ꝙ nō ſolū delegatus pape ſine cauſa legitima recuſari nō pōt. vt in. c. ſuſpitōnis. jͣ. e. ſed etiam ſubdelegatꝰ delegati pape. qd̓ clarius ꝓbat̉. jͣ.c. in. §. eius. ergo idē ꝓcedit nō ſolū cū cōmittiturarticulꝰ iuriſditional̓ ſꝫ etiā ſi cōmittit̉ nudū miniſteriū. ⁊ in hͦ no. vnā differentiaꝫ inter ius canonicum ⁊ ciuile. nā de iure ciuili recuſat̉ delegatꝰ etiāpͥncipis licet nō ꝓbet̉ recuſatōis cauſa. ſꝫ ſatis ē vtrecuſatio nō appareat calūnioſa iuxta ea q̄ habent̉⁊ notant̉ in. l. aꝑtiſſimi. ⁊. l. cū ſpālis. C. de iud. ſecus aūt eſt de iure canonico qꝛ ſemꝑ exigit̉ vt ꝓbetur legitima recuſatōis cā. vt h̓ ⁊ in. d. §. eiꝰ. ⁊ i. d.

c. ſuſpitōis cū ſi. Itē no. h̓ tex. aꝑtū ꝙ ſupra pluries fuit collectū ꝙ etiā ſimplex auditor pōt recuſarivt ſuſpectꝰ. Corā qͦ ꝟo debeat ꝓpͥoni ⁊ ꝓbari illa recuſatio ꝯͣ auditorē ſeu ſubdelegatū. dicit Hoſti. ꝙꝓponēda eſt corā auditore ſeu ſubdelegato ⁊ ꝓbāda corā delegato ſb̓delegāte. ⁊ iſte eſt caſus in qͦ recuſatio nō ꝓbat̉ corā arbitris ſed corā ip̄o delegāte. Idē eſt ſi recuſat̉ delegatꝰ ordinarij vl̓ vicariusep̄i vt ꝓbatio ſuſpitōis debeat fieri corā ip̄o ordīario ⁊ ep̄o. ⁊ iſta ꝓbant̉ in. c. ſi ꝯͣ vnū. jͣ. eo. li. vj. Sꝫdubiū eſt qͥd ſi delegatus ſubdelegauit in totū ⁊ iſle ſubdelegatꝰ recuſat̉. nūqͥd ꝓbabit̉ corā delegato. dubiū facit qꝛ ex qͦ ſubdelegauit in totū non remanſit apud eū iuriſditio ⁊ ſic videt̉ ꝙ debeāt aſſumi arbitri. vt. d. c. ſuſpitōis. Inno. ſentit oppoſitūqꝛ exquo delegatꝰ nō incepit exercere iuriſditionēnō videt̉ efficaciter in eū iuriſditio trāſmiſſa. vndecū adhuc re integra poſſit reuocari ꝑ delegatū. vtin. c. qͣꝫuis. jͣ. e. li. vj. merito dicūt ꝙ dꝫ ꝓbari coraꝫiſto delegato. ⁊ ꝓ h̓ facit qꝛ remoto ſubdelegato iuriſditio redit ad ip̄m delegatū. gͦ ad eū ſpectat cognitio. ar. d. c. ſi ꝯtra vnū. Sꝫ q̄ro qꝛ iſte tex. ſoluꝫloquit̉ in deputatōne auditoris. Quid ſi deputat̉ſubdelegatꝰ ad actū iuriſditionalē nūqͥd poſſit ſb̓delegari ſine ꝯſenſu ꝑtiū. dic̄ ꝙ ſic eadē rōe. ꝓ hocfacit qd̓ no. ī. c. ſiquis ꝯͣ clericū de fo. compe. namcum delegatus habeat a lege vt poſſit ſubdelegare nō tenet̉ in exercendo ius ſuū habere ꝯſenſumꝑtiū. qꝛ nemini facit iniuriā qui vtit̉ iure ſuo vt inc. cū eccl̓ia de elec. ⁊ ꝓ hͦ qd̓ noͣ. jͣ. in. §. ſe. ¶ In glo.in. ꝟ. ſi nō poſſunt. ⁊ idē dico in ordinario volentedelegare ꝑ. l. vnicā. C. qui ꝓ ſua iuriſ. ⁊ ꝑ. c. vt litigantes de offi. or. li. vj.Si vnus ex duobus delegatisSI VerO. principis cum clauſula appellatōne remota ſubdelegat alteri acceptanti non pōtacceptans ſubdelegare nec appellatione remota ꝓcedere. quod tamen ante acceptationeꝫ poterat. ⁊ſi ab iſto fuerit appellandum appellabitur ad papāetiā ſi fuerit ſubdelegatus non in totum. h. d. ẜmintellectum veriorem. Et cōtinuatur iſte. §. ad. §.porro. Nam ibi proſecutus fuit auctor quādo appellat̉ ab vno delegato hic quādo fuerūt duo delegati ⁊ vnꝰ cōmiſit alteri vices ſuas. ¶ No. pͥmobonam limitationem ad iura dicentia ꝙ delegat̉inferioris a principe non poteſt ſubdelegare. vt īc. cum cauſam de appella. ⁊ in. l. a iudice. C. de iud.ꝓcedūt em̄ illa iura etiam in ſubdelegato delegati principis quia non tranſiuit in cōmiſſione priuilegium quod habet a lege vt ſubdelegare poſſit⁊ ſic videt̉ illud priuilegium perſonale quod ꝑſonam ſequit̉ ⁊ extinguitur cum ꝑſona. vt in regulapriuilegiū. li. vj. Item ꝓcedunt iura illa etiam ī eoqui eſt pro parte delegatꝰ principis ⁊ ꝓ parte delegatus inferioris. vnde ratione ꝑtis delegate abinferiori nō poteſt ſubdelegare totā cām. qd̓ eſt bn̄no. Et ex hͦ ⁊ ex tex. no. ꝙ delegatꝰ ſubdelegādo intotū nō facit ſubdelegatū cenſeri delegatū principis al̓s iſte poſſet ſb̓delegare. ⁊ ſic habes hic caſuꝫꝙ ſurrogatꝰ ī locū alterius non ꝑ oīa cenſetur iure