Diſtinctio Vet Ultima.

Eſpiritu dn̄s dicit ī euāgelio. Illemeˣ clarificabit hͦ rectiſſime ſentientes vnū xp̄m ⁊ filiū nō velut alteriꝰegentē gl̓ia ꝯfitemur a ſpūſctō gl̓iaꝫ aſſecutū. qꝛ ſpūs eiꝰ nec melior nec ſuꝑior ip̄o eſt.ſꝫ qꝛ hūana oꝑa faciēs ad demōſtratōeꝫ ſuedeitatꝭ virtute ꝓprij ſpūs vtebat̉ ab ip̄o clarificatꝰ dicit̉. eo ꝙ virtꝰ ſua vl̓ diſciplina q̄libet vnūquēqꝫ clarificet qͣꝫuis enī ī ſua ſitſubſtantia ſpūs eiꝰ ⁊ intelligat̉ in ꝑſōa ꝓprietas iuxta id qd̓ ſpūs ē nō filiꝰ. attamē alienus non eſt ab illo. nā ſpūs appellatꝰ eſtᵇ veritatis ⁊ veritas xp̄s eſt. vnde etiam ab iſtoſimiliter ſicutᶜ ex deo pr̄e ꝓcedit. deniqꝫ hicip̄e ſpiritus etiam ꝑ manus ſanctoꝝ apl̓orū miracula gl̓ioſa ꝑficiēs dn̄m gl̓ificauiieſum xp̄m poſtqͣꝫ aſcēdit ad celū. nā credit̉xp̄s naturā deꝰ exiſtere ꝑ ſuū ſpm̄ virtutesefficiēs. Ideoqꝫ dicebat̉ de meo accipiet ⁊annūciabit vobis. ¶ Itē didimꝰ in librode ſpūſctō ꝯͣ errores grecoꝝ. ¶ De eodē.Aluatorʳ qͥ ⁊ veritas ē ait. nō enī loquit̉ a ſemetipſo hͦ ē n̄ ſine me ⁊ ſine5meo ⁊ ſine patris arbitrio. qꝛᵇ inſeparabilis ē a mea ⁊ pr̄isᶜ voluntatēº ampliusqꝛ ex ſe nō eſt ſed ex pr̄e ⁊ a me ille ē. hͦ auteꝫ

ip̄m qd̓ ē ⁊ quod cōſiſtit ⁊ loquit̉ a pr̄e et ame ille eſt ⁊ ego veritatē loquor .i. inſpiro q̄loqͥtur. ſiquidē ſpūs veritatis ē. Dicere āt⁊ loqui in trinitate non ſcd̓m cōſuetudineꝫnoſtram qua ⁊ nos ſermocinamur ⁊ loquimur accipiendū eſt ſed iuxta forma incorporaliū naturaꝝ ſiue naturaliū ⁊ maxīe trinitatis q̄ voluntatē ſuāª ingerit in corda credentiū. eoꝝ cordibꝰ inſerit q̇ eā digni ſūt audire. liquidū ergo ē dicereᵖ pr̄em ⁊ audir̄ filiū. vel ecōtra filiū loquentē ⁊ audire pr̄eꝫeiuſdēqꝫ nature eſſe pr̄em ⁊ filiū ⁊ in patre⁊ in filio ꝯſenſus ē ſignificatio ſpūſſancti qͥeſt ſpūs veritatis. Spūs ſapīe n̄ pōt audire filiū loquentē q̄ neſcit cū hocip̄m ſit qd̓ꝓfertur a filio .i. procedēs deꝰ de deo. ſpūsveritatis procedens a veritate ⁊ cōſolatormanans de conſolatore deo. Deniqꝫ ne qͥſillū a pr̄is ⁊ filij volūtate ⁊ ſocietateᵏ diſcerneret ſcriptū ē. nō eī a ſemetip̄o loquit̉ ſꝫ ſic̄audit ⁊ loquit̉. cui ſil̓e eſt qd̓ de ſeip̄o ſaluator loquiturᵐ ſicut audio ⁊ iudico ⁊ alibi nōpōt filiꝰ a ſe facere quicquā niſi qd̓ videritpr̄em facientem.Felix decreti finis.