Druckschrift 
Decretum : Mit Kommentar von Johannes Teutonicus und Bartholomaeus Brixiensis
Einzelbild herunterladen
 

CauſaXXVII

Iqͥs ml̓tis fu̓it nuptijsᶜ copulatusCpnīam agat. conu̓ſatio aūt et fidespenitētꝭ t ꝑsᵇ cōprehēdat. It aug.de adulterinis ꝯiugijs. li. i. Qui ob fornidimittit ⁊ aliā duc̄ mechariUemadmodū nō recte dici ꝓbat̉.p̄t ſi neſcit hō n̄ peccat. ſūt eī ēt pctāigrantiū qͣꝫuis minora qͣꝫ ſcientiuꝫ.ita ēt n̄ recte dici p̄t ſi cā fornicatōis dimiſerit vxorē vir ⁊ aliā duxerit n̄ mechat̉. Eſt eīmechatio ēt eoꝝ qͥ alias ducūt relictꝭ ꝓpterfornicatōꝫ prioribꝰ. ſꝫ vtiqꝫᵈ minor qͣꝫ eoꝝ qͥnō ꝓpt̓ fornicatōeꝫ dimittūt. Sūt enī infornicatōe gͣdus vt ſic̄ grauiꝰ peccat adult̓qͣꝫ fornicator. ſic gͣuius delinqͥt qͥ nec ſua dimiſſa aliā duc̄ eo qͥ ſuā dimittēs aliā ꝯgnoſcit. grauius qͦꝫ qui vxorē ſuā hn̄s ad ꝯiuꝓximi ſui accedit qͣꝫ qͥ nō hn̄s vxorē thoꝝalteriꝰ violat vl̓ vxoratꝰ ad ſolutā accedēs: ſedhos oēs īceſtuoſi trāſcēdūt qͦs vincūt ꝯͣ naͣturā delinq̄ntes. Un̄ aug. d̓ adult̓inisDulterij malū vincit for (ꝯiugijsnicationē. vincit̉ aūt ab īceſtu. peiuſē eī cū mr̄e qͣꝫ cū aliēa vxorē ꝯcūbereſed oīm hoꝝ ē peſſimū qd̓ ꝯͣᶜ naturā fit: vt ſivir mēbro mulieris n̄ ad hͦ ꝯceſſo velit vtivſus eī natural̓ ſi vltra modū ꝓlabit̉ʳ ī vxore qͥdē veniale pctm̄ ē: ī meretrice dānabileſed iſtd̓ qd̓ ꝯͣ naturā ē execrabil̓r fit in meretrice. ſꝫᵇ execrabiliꝰ ī vxore. tm̄ eī valꝫ ordinatio creatorꝭ ⁊ ordo creat̉e vt ī rebꝰ ad vtēdūꝯceſſis ēt cū modꝰ excedit̉ longe tolerabiliꝰſit qͣꝫ in eis q̄ ꝯceſſa n̄ ſunt. vel vnꝰ vl̓ rarusexceſſus It̓ amb̓. in li. de prīarchis.Minꝰ eſt ẜm nat̉aꝫ coꝯͣ naturā delinFferebat ſctūs loth filiaꝝpudorem. nam et ſi illa qͦꝫ flagicioſaimpuritas: erat tamē minꝰ erat ẜmnaturā coīre qͣꝫ adu̓ſus naturā delinquerepreferebat domꝰ ſue verecūdie hoſpitalemgrām etiāⁿⁱ apd̓ barbaras gentes īuiolabilē Aug. ꝯfeſſionū lib̓. iij. Grauiora flagia ſuntaturā ꝓbant̉ qͣlibꝫ inceſti maLagicia q̄ ſuūt ꝯͣ naturā vbi/ cula.qꝫ ⁊ ſemꝑ repudiāda atꝫ puniendaſunt qͣlia ſodomitaꝝ fueruntˢ que ſiom̄es gentes facerēt eodē crimīs reatu diuina lege tenerēt̉. q̄ nō ſic fec̄ hoīes vt ſe illovterent̉ mō. violat̉ qͥppe ipſa ſocietasᵐ q̄ cideo nob̓ eſſe dꝫ cū eadē natura cuiꝰ ipſe auctor eſt libidinis ꝑu̓ſitate polluit̉. Itēcontra iouinianū libro primoTurpior ⁊ flagicioſior eſt vſus contra nafornicationis vel adulteriturs Sus natural̓ ⁊ licitus eſt ſic̄ in ꝯiuv gio ⁊ illicitus ſicut ī adulterio. ꝯͣ naturā vero ſemꝑ illicitꝰ: ⁊ ꝓculdubioflagicioſior atqꝫ turpior quē ſctūs apl̓us etin maſcl̓is ⁊ in femīsᵈ arguebat:ʳ dānabiliores volēs intelligi qͣꝫ ſi in vſu naturali veladulterando vl̓ fornicādo peccaxēt. It̄yſidorꝰ. Omīs īmunda pollutio fornicatō

eſt licet vatia ſint pctā fornicatōis.On ſolū de cōmiſſa fornicatōeᵈ pecatū regnat in homīe. ſed ſi adhucºdelectat̉ atꝫ animūʳ teneat ꝓculdubio regͣtFornicatio carnis adulteriū eſt fornicatioaīmi idoloꝝ ē ẜuitꝰ. Eſt āt ſpūal̓ fornicatiode qͣ dn̄s ait Qui viderit ml̓ierē ad ꝯcupiſcendū eā iam mechatꝰ ē in cordeᵏ ſuo. Oīsimmūda pollutio fornicatio dicit̉ quāuisquiſqꝫ diu̓ſa turpitudīs volūtate ꝓſtituat̉ex delectatione enī fornicādi varia gignūt̉flagicia qͥbꝰ regnū dei claudit̉ vt hō a deoſeparetur. Int̉ ceteraʳ ſeptem vicia victumfornicatiōisᶻ maximū ſcelus eſt. qꝛ ꝑ carnisimmundiciā templū dei violat̉. ſunt auteꝫquedā ſcꝫ mulieres q̄ ſicut aīalia abſqꝫ vlladiſcretione indeſinēter libidini ẜuiunt. qͣsego nec mutis pecoribꝰ comparauerim.Pecora enim cū ꝯceperint vltra nō indulgent maribꝰ copiam ſui Itē ex epiſtolaclementis. Adulteriū in penis ſcd̓m obtiUid in oībus pctīs adul­ net locū.terio eſtᶻ gͣuius. ſcd̓m nanqꝫ in penis obtinet locū. Quē qͥdeꝫº primūhabent illi qui aberrāt a deo etiā ſi ſobrie vixerint. His aucͣtibꝰ euidentiſſime monſtrat̉ ꝙ qͥūcqꝫ cā fornicationis vxorē ſuamdimiſerit aliam: illa viuente ducere nō poterit. et ſi duxerit reus adulterij erit. SHis ita rn̄detur. He autoritates de his loquunt̉ qͦꝝ ꝯtinētiā carnal̓ īfirmitas nō īpedit. vl̓ d̓ his qͥ p̄ſtātes cām diſcidij alioꝝ cōiūctiōe ſeſe reddiderint īdignos. Und̓ambro. ſuꝑ epl̓am pauli ad corinth̓.nupta: aut recōciliet̉ viro ſuo. ⁊ vir ſil̓r n̄ dimittat vxorē. Iō n̄ ſb̓dit de viro qd̓ de vxore p̄miſit. qꝛ viro lꝫ ducere aliā. It̓ gre.iunior bōifacio ep̄o. Licꝫ ducere aliā vircui ſua ob īfirmitatē corꝑis debitū reddet̉Uod ꝓpoſuiſti ſi ml̓rᶜ īfirmi nō valꝫtate corrupta n̄ valu̓it viro debituꝫr̄ddere qͥd eiꝰ faciet ꝯiugal̓. bonū eētſi ſic ꝑmaneret vt abſtinētie vacaret. ſꝫ qꝛ hͦmagoꝝ ē: ille qͥ n̄ pot̓it ſe ꝯtiner̄º nubat magͦ n̄ tn̄ ei ſb̓ſidijᶜ oꝑē ſb̓trahat quā infirītasp̄pedit. n̄ tn̄ d̓teſtabil̓ᶻ cl̓pa excludit Sꝫilld̓ amb̓. a falſatoribꝰ d̓r eē īẜtū. Illd̓ gre.ſacrꝭ canōibꝰ īmo euāgelice ⁊ apl̓ice doct̓nepenitꝰ inuenit̉ᵍ adu̓ſum. Quidā ꝟo ſnīamābroſij ẜuare cupiētes n̄ d̓ qͣlibꝫ fornicatōeilld̓ arbitrāt̉ ītelligi vt ob quālibet fornicationē vir licite dimittat vxorē: ⁊ viuente dimiſſa aliā ducat: ſꝫ d̓ īceſtuoſa tm̄ fornicatōne ītelligit̉: cū vxor vicꝫ alicuiꝰ pr̄i l̓ filio fr̄ivl̓ auūculo viri ſui. l̓alicui ſil̓iū ſe ꝯſtuprandāᵇ publice tradid̓rit. hͦ āt qꝛ viro ſuo ſe illicitā reddidit ī ꝑpetuū dū ꝑ cōpl̓aꝫ ꝯſāguītatꝭ ī primū l̓ ſcd̓m l̓ t̓tiū gͦdū trāſiuit affinitas licite dimittit̉. ⁊ ea viuēte ſuꝑducit̉ aliaHic ſi quis ꝯtendat̉ nō magꝭ viro qͣꝫ ml̓ieri