2Unes ꝟo īfames eē dicīꝰ qͦsq legesſecl̓i īfames appellāt ⁊ oēs qͥ culpisexigētibꝰ ad ſac̓dotiū nō pn̄t ꝓuehiIndignū ē eī vt illi eos accuſent qͥ eē n̄ pn̄tqd̓ ip̄i ſūt. Qm̄ ſic̄ maioresª a mīoribꝰ n̄ iudicāt̉ ita neccrimīari pn̄t. ¶ Itē fabianꝰa. Infames ſūt qͥ regnū dei ꝯſeqͥ non veLliᵇ qͥ illa pct̄ā ꝑpetrāt de qͥbꝰ apl̓s lētait. qm̄ qͥ talia agūt regnū dei non ꝯſequent̉. valde cauēdi ſūt ⁊ ad emēdationē ſui ſi volūtarie vēire noluerītᶜ cōpellēdiſūt. qꝛ īfamie macul̓ ſūt aſꝑſi ⁊ in baratruꝫdilabūt̉ᵉ niſi ſac̄dotali eis aucͣte ſb̓uentumfu̓it. ſil̓r illi d̓ qͥbꝰ ip̄e ait. ᶜ cū hmōi nec cibūſumere. qꝛ īfamia ſūt notati an̄qͣꝫ ſac̄dotaliaucͣte ſanent̉ ⁊ gremio ſctē mr̄is eccl̓ie reintegrent̉. qꝛ qͥ extra nos ſūt. nobiſcū cōicarenō pn̄t. ¶ Idē. An̄ ſatiſfactionē excōicati ad accuſationē nō admittāt̉.Unes illi ſūt ab accuſatiōe repellēdi qͦs apl̓s cōmemorat dicens. cumhis nec cibū ſumere ⁊ᶠ an̄ ſatiſfactōnē eccleſie nō ſūt ſuſcipiēdi. ¶ Itē clemens pa.iacobo hieroſolymoꝝ ep̄o. Sac̄dotes nonGatꝰ niſi a coeqͣlibꝰ accuſari dn̄t.petrꝰ hōicidas ⁊ adult̓os ac cūctoscriminalibꝰ nexibꝰ alligatos ⁊ qͥ eiscoeqͣles nō erāt ab ep̄oꝝ vexatiōe ⁊ accuſatione dn̄oª dicēte ꝓhibebat ⁊ nō niſi a coeqͣlibꝰ aliqd̓ ſibi inferri debere docebat. Infames etiā oēs ⁊ qͦs prīates ⁊ leges ſecl̓i n̄ſuſcipiūt ſꝫ ⁊ laicos ab ep̄oꝝ accuſatōe ⁊ vexatōne ſꝑ repellē̓ debereʰ rogabat ⁊ cūctoseē ſb̓ditos ſibi p̄cipiebat. cūctoꝝ ſacerdotūvitā ſuꝑiorē ſanctiorēqꝫ ac diſcretā a ſecularibꝰ ⁊ laicꝭ hoībꝰ eſſe ⁊ ſpūales atqꝫ ſacerdotes ſuꝑ carnales ⁊ laicos ſꝑ ꝯſtituere etfore docebat debe̓ʳ qm̄ ꝓ mīmo nob̓ eē dꝫvt a talibꝰ arguamur ⁊ iudicemur. aut abhumano die. maiores ꝟo a mīoribꝰ nec accuſari vl̓ iudicari nullatenꝰ poſſe dicebat.qm̄ n̄ ſolū hͨ diuinas ſꝫ ⁊ leges ſecl̓i īhiberedocebat. ¶ Itē adrianꝰ pa. Qui criminoſſ fuit ſacerdotes accuſare nō vꝫUi crimēᵐ ītēdit agͦſcēdū eſtᵏ ſi ipſean̄ nō fuit crimīoſꝰ. qꝛ ꝑicl̓oſū ē ⁊ admitti nō dꝫ rei adu̓ſꝰ quēcūqꝫ ꝓfeſſio. Teſtes aūt ſine aliqͣ ſint infamīa. ⁊ vxores ⁊ filios hn̄tes oīno p̄dicātesʸ xp̄m. Nō ſolū ātcrimīoſi ſꝫ etiā qͥlibꝫ alij ab accuſatōe ep̄oꝝrepellūt̉. ¶ Un̄ anacletꝰ ꝑa. ait. Deo nonlacet qͥ ſeruos ſuos accuſat.I oīaª ī hͦ ſcl̓o vīdicata eēt locū diuina iudicia nō hērēt. Suꝑuacuislaborat īpēdijs qͥ ſolē certat facibꝰ adiuuare. Iō ſi aliqͥs putat ſe in hͦ deo placere q̄ẜuos ſuos accuſat. ⁊ vt meliores fiāt dicūſe hͦ agere. īuanū laborat ⁊ plꝰ īuidie ſtimulis agitat̉ qͣꝫ caritatꝭ qm̄ gr̄e plenitudo adiectiōe nō indiget nec vlla reqͥrit cōmendatiōis augmēta. ¶ Itē theleſforꝰ pa. Populꝰ ſac̄dotes accuſare vel īcrepare nō vꝫ.Aēdotes qͥ ꝓprio ore corpꝰ dn̄i ꝯficiunt ab oībꝰ ſūt obediēdi ⁊ timēdi n̄dilacerādi aut detrahēdi qꝛ a qͥbusſe dn̄i ppl̓s benedici ſaluari ⁊ inſtrui cupitnullatenꝰ dꝫ eos arguere nec vulgꝰ in eorūaccuſationē ſuſcipi. Populꝰ enī ab eis docēdꝰ ē ⁊ corrigēdꝰ nō ipſi ab eo. qꝛ diſcipulnō ē ſuꝑ mgr̄m. Dei gͦ ordīationē accuſat

qͦ eos qͥ ab eo cōſtituūt̉ ſac̄dotes accuſare l̓dānare cupit. Itē hi qͥdē qͥ nō ſunt ydonetnō ſuſcipiāt̉ ad accuſationē. ⁊ oēs qͥ adu̓ſꝰpr̄es .i. ſac̄dotes armāt̉ īfames eſſe cēſempr̄es eī oēs .i. ſac̄dotes venerādi ſunt nō reſpūēdi nō accuſādi vel īſidiādi. ¶ Ita piUes paſtorē ſuū nō (p̄a. De eodērep̄hedāt plebs ep̄m ſuū nō accuſetnec vulgꝰ eū arguat. qꝛ nō ē diſcipulus ſuꝑ mgr̄m. Ep̄i ꝟo ab eo ſūt iudicādiqͥ eos ſibi oculos elegit. nā a ſb̓ditꝭ aut praue vite hoībꝰ nō ſūt accuſādi l̓ lacerādi aūtarguēdi. ⁊ īfra. Nēo bonū faciēs alteri autꝟbo aūt fctō nocere vult qͣntominꝰ īᵉ ſuſpitione dꝫ venire fidel̓ hō vt dicat aūt faciatea q̄ pati non vult. qꝛ oīs ſuſpitio potiꝰ ē repellēda qͣꝫ approbāda vel recipiēda. Ipſaautē detractio lꝫ ex vicio ſit detrahētiū: tn̄ex iuſto dei iudicio nonnūqͣꝫ adu̓ſꝰ bonosexcitat̉. vt qͦs vl̓ domeſtica p̄ſūptio vl̓ aliorū fauor ī altū extulerat detractio humiliet. ¶ Un̄ ambro. Ne qͥs de ſe p̄ſumat lin⁊ ex dei p̄cepto ꝯͣ eū excitant̉.Mitare petrū t̓tio dicentē. tu ſcis dn̄eqꝛ amo te. Etenī qꝛᵇ t̓tio negau̓at. t̓tio¶ ꝯfitet̉. Sꝫ negauit ī nocte. ꝯfitet̉ ī die.Hec aūt iō dc̄a ſt̓ vt ſciamꝰ neminē ſe debēiactare. nā ⁊ ſi petrꝰ lapſꝰ ē qꝛ dixit. ⁊ ſi alijſcādalizati fuint ī te ſꝫ n̄ ego. qͥs aliꝰ iure deſe preſumat. Deniqꝫ dauid qꝛ dixerat. egodixiº in abūdātia mea nō mouebor in eternū. eā ſibi iactantiā obfuiſſe confitet̉ dicēsAu̓tiſti faciē tuā a me ⁊ factꝰ ſū ꝯturbatusItē gre. Ut boni ſalubrit̓ humiliēt̉ lingue maloꝝ ꝯͣ eos inſurgūt.Unt plurimi qͥ vitā bonorū fortaſſe¶āpliꝰ qͣꝫ debētᶜ laudant. ⁊ ne qͣ elatiod̓ laude ſb̓repat. ꝑmittit omp̄s deꝰ malosī obtrectationē ⁊ obiurgationē ꝓrūpe. vt ſiqͣ cl̓pa ab ore laudātiuꝫ ī corde naſcit̉ ab orevituꝑantiū ſuffocet̉. Hīc ē etiam ꝙ doctorgētiū ſe ī p̄dicatiōe curre̓ teſtat̉ īt̓ īfamiā etbonā fanā qͥ etiā d̓t. vt ſeductores ⁊ ꝟaces.¶ Ueꝝᵍ hac aucͣte ꝓhibent̉ ſpūales a carnalibꝰ accuſari. nō carnales a ſpūalibꝰ qd̓ex vb̓ eiuſdē dat̉ ītelligi qͥbꝰ in eodē. c. ſb̓iūxit dicēs. capite lāgueſcēte faciliꝰ reliqͣ mēbra inficiūt̉. ſic̄ʰ ſcriptū ē. Oē caput lāguidū ⁊ oē cor merēs. a plāta pedis vſqꝫ ad ꝟticē nō ē in eo ſanitas. qͣpropt̓ manifeſtū ēdyabolū. qͥ ſic̄ leo rugiēs circūit q̄rens quēdeuoret: cordibꝰ plebiū ſuadere vt doctoribus atqꝫ paſtoribꝰ ſuis detractōes irrogētvl̓ accuſēt. vt plebes lāgueſcētes nō tenētibus paſtoribꝰ eoꝝ frena laſciuiāt atꝫ ī imaruāt vt ſaltē ſic ꝑiclitari poſſint. Multumꝟo dāna moꝝ a dānis reꝝ tꝑaliū diſtāt cūiſta extra nos ſint. illa ꝟo ī nob̓ ſint. ⁊ infraPeiꝰ malū fore nō eſtīo qͣꝫ xp̄ianos ſuis īuidere ſac̄dotibꝰ. ¶ Hinc felix pa. ij. ait.Deo recte famulātes ꝑſeq̄ nō lꝫ.Uieſcite īqͥt ſctā ſinodꝰ nicena ⁊ nolite ꝑſeqͥ eos e recte deo famulāt̉. ⁊ſincera volūtate ſuꝑnaͣ dei mandata cuſtodiūt ⁊ nr̄is legibꝰ ſb̓iugant̉. qꝛ nō decet vtcarnales ſpūales ꝑſeqͣnt̉. ¶ Itē anteriꝰpa. Subditi p̄latos ſuos accuſare nō dn̄tx merito pleb̓ nōnūqͣꝫ ep̄i deprauāt̉qͣtenꝰ ꝓcliuiꝰᵏ cadāt qͥ ſequūt̉. CapiA te lāgueſcente cct̄a corꝑis mēbra in