Druckschrift 
Decretum : Mit Kommentar von Johannes Teutonicus und Bartholomaeus Brixiensis
Einzelbild herunterladen
 

Cauſa

s vl̓ acꝑ ſe exꝑfriHIerimialibꝰᵇ cauo nec accuſator nſiꝑſe aliquē accuſare pōt nec accuſatꝰ peraliā ꝑſonā ſe defende̓ ꝑmittit̉. Itēanacletꝰ pa. In oībꝰ cauẜ p̄terqͣꝫ ī crimīalibus el̓ xaiieggtepiaſiq acaotes ad fol̓aꝫati.laudē dei bonoꝝqꝫ operū actionemꝯſtituūt̉ dꝫ vnuſqͥſqꝫ eoꝝ tā ꝓ eccleſiaſticꝭ qͣꝫ etiā ꝓ ſuis actōibꝰ excepto publico videlꝫ crimīe hr̄eᶜ aduocatū nō male fame ſuſpectū ſꝫ bōe opīonis ⁊ laudabil̓ artꝭinuētū. ne dū hūana lucra attēdūt eternap̄mia ꝑdant.Uodᵉ abſqꝫ ſinodali audiētia nondēat dānari aucͣte iulij pa. ꝓbat̉ qͥait. ꝓudicari vl̓ auTulꝰ eps niſt lltima ſi­ ditinō dꝫnodo ⁊ ſuo tꝑe apl̓icaʳ aucͣte ꝯuocalta ſuꝑ qͥbuſdā crimīatiōibꝰ pulſatꝰaudiat̉ vel iudicet̉ vel dānet̉ ſin alit̓ p̄ſumptū fu̓it a qͥbuſdā inuanū deducat̉ qd̓ egerit nec īt̓ eccl̓iaſtica ſtatuta vllo mō reputetur. Itē zepherinꝰ vrb̓ rome archiep̄sj. audiat̉. finis ꝟo cauſeUodeti fudi ad antica ſedeces qͥlibet ep̄s accuſatus ſi ncc̄e fu̓iteligat a qͥbꝰ eiꝰ cā iudicet̉. nec priusaudiat̉ aut excōicet̉ vel iudicet̉ qͣꝫ ipſi ꝑ ſeeligant̉. ⁊ regularit̓ vocatꝰ ad ſuoꝝ prīo cōuētū ep̄oꝝ ꝑ eos eiꝰ cā iuſte audiat̉ ⁊ rōnabilit̓ diſcernat̉. finis ꝟo eiꝰ cauſe ad ſedemapl̓icā deferat̉. vt ibidē det̓minet̉ nec an̄ finiat̉ qͣꝫ eiꝰ aucͣte fulciat̉. ʰᵖ Qd̓ ꝟo abſqꝫ ſinodali audiētia ep̄s dānari ꝓhibet̉ ſine p̄iudicio romane ſedis ītelligi oportet q̄ ſuaaucͣte qͦſqꝫ valet dānare vel dānatos abſouere. Un̄ gelaſiꝰ pa. Ipſi ſūt canōes ⁊c̄.I. ī cā. Snīa excōicatiōis dānatꝰ vel notatus ⁊c̄. Itē adrianꝰ pa. ſaluo eccl̓ie rōane īoībꝰ prīatū māifeſtū ē ꝙ illa q̄ ſt̓ ꝑ vnāquāqꝫ ꝓuinciā ipſiꝰ ꝓuīcie ſinodꝰ diſpēſet. ſic̄ īnicena ꝯſtat decretū eē ꝯcilio. Cū aūtaccuſatꝰ ad ꝯciliū venerit qͥcqͥd ꝯſidentiuꝫꝯſultatiōibꝰ agit̉ aūt ab accuſātiū ꝑte ꝓponit̉. nō ꝯtētioẜ vocibꝰ ſꝫ mitiſſima ꝟboꝝ relatiōe ꝓferat̉. Un̄ ī ꝯci. tole. xij. In co¶lgēs Encittidis ?hidētes b̓nt̓ racaotes nullꝰ dꝫ aūt indiſcretꝭ vocibꝰ ꝑſtrepere aūt qͥbuſlibet tumultibꝰ perturbare.nullꝰ etiā īanis fabul̓ vel riſibꝰ agi ⁊ qd̓ eſtdeteriꝰ obſtīatis diſceptatōibꝰ tumultuoſas voces effūdere. Si qͥs enī vt apl̓s ait.putat ſe religioſū eē nō refrenās līguā ſuāſꝫ ſeducēs cor ſuū hꝰ vana ē religio. cultū eīſuū iuſticia ꝑdit qn̄ ſilēcia iudicij obſtrepētiū turbo ꝯfūdit dicēte ꝓph̓a. Exit cultꝰ iuſticie ſilēciū. Dꝫ gͦ qͥcqͥd aūt ꝯſidentiū ꝯſul

tatiōibꝰ agit̉ aut ab accuſantiū ꝑte ꝓponit̉ſicˣ mitiſſima ꝟboꝝ relatione ꝓferri vt necꝯtentioſis vocibꝰ ſenſꝰ audiētiū turbēt neciudicij vigorē deˡ tumultū eneruent. Quicūqꝫ gͦ in ꝯuētu ꝯcilij hec q̄ p̄miſſa ſūt violāda crediderit ⁊ ꝯͣ hec int̓dicta aut tumultu aūt ꝯtūelijs vel riſibꝰ ꝯciliū ꝑturbau̓itiuxta diuīe legis edictū q̄ p̄cipit. eijce deriſorē ⁊ exibit cū eo iurgiū. cū oī dedecore deꝯfeſſione abſtractꝰ a cōi cetu ſecedat ⁊ triūdierūᵐ excōicatiōis ſnīam ferat.Uncⁿ aūt q̄rit̉ an̄ ſit Queſtio.aliqͥs maliuolꝰ iudicādꝰ qꝛ cri-mē alt̓iꝰ īdicat. De hͦ ſcribitVbeatꝰ augꝰ. ita dicēs Magꝭ nocet qͥ clat qͣꝫ q̇ amicindioOn vos iudicetꝭ maliuolos qn̄ crimē alt̓iꝰʸ idicatꝭ. Magꝭ qͥppe nocertes eſtꝭ n̄ indicādo crimē qͣꝫ ſi fr̄esvros qͦs īdicādo corrigere poteſtꝭ tacendoꝑire ꝑmittitꝭ. Si enī fr̄ tuꝰ vulnꝰ hꝫ ī corꝑeqd̓ velit occl̓tari. cū timet ſecari nonne crudelit̓ a te ſilet̉ ⁊ miſericordit̉ indicat̉ qͣnto gͦpotiꝰ dēs māifeſtare ne det̓iꝰ putreſcat incorde. Itē ad vincētiū dōatiſtā ⁊ rogatiſtā. pvberat ē īimilſęcOn oīs qͥ ꝑcit amicꝰ nec oīs qͥ cuvvberat īimicꝰ. meliora enī ſūt amicievulnera qͣꝫ volūtaria oſcula īimici.Meliꝰ ē cū ſeu̓itate diligere qͣꝫ cū lenitatedeciꝑe. vtiliꝰ eſuriēti pāisʳ tollit̉ ſi de ciboſecurꝰ iuſticiā negligebat qͣꝫ eſuriēti panisfrāgit̉ vt īiuſte ſeductꝰ acqͥeſcat. ⁊ qͥ freneticū ligat ⁊ qͥ letargicū excitat ābobꝰ moleſtꝰexiſtit ⁊ tn̄ ābos amat. Qui nos pōt āpliꝰamare qͣꝫ deꝰ ⁊ tn̄ nos nō ſolū docere ſuauiter. veꝝetiā ſalubrit̓ t̓rere nō ceſſat fomētꝭlenibꝰ qͥbꝰ deꝰ ꝯſolat̉. ſepe etiam mordaciſſimū medicamētū tribulatiōis adiūgit. Exercet fameᵉ pr̄iarchas etiam pios ⁊ religioſos. ppl̓m ꝯtumace̓ penis gͣuioribꝰ agitatnō aufert ab apl̓o ſtimulū carnis t̓tio rogatus. vt ꝟtutē ī īfirmitate ꝑficiat. ⁊ īfra. Nōueris aliqn̄ furē ī au̓tēdis pecoribꝰ pabulūſꝑgē ⁊ paſtorē aliqn̄ flagello ad gregē pecora erratia reuocare. Itē ex ambroſij ſermone qͥ ſic incipit. fortaſſe amarior. NonodioOn oſctlatipbt filit̓ haliqnfanid dgat. gͦ qn̄ caſtigat̉ qͥ diligit̉ tūc circaZeū pietas exercet̉. Habet enī amorplagas ſuas q̄ dulciores ſt̓ cū amatꝭª amariſſime īferūt̉. Dulcior ē religioſa caſtigatio qͣꝫ blāda remiſſio. Un̄ ait ꝓph̓a. dulciora ſūt ꝟbera amici qͣꝫ volūtaria oſcl̓a īimici Ex his ꝟbis oībꝰ dat̉ ītelligi ꝙ magiscontulit vtilitati fraterne qui crimen accuſando vel indicando ꝑſequit̉ qͣꝫ qui celando fouere nitit̉. Euſebius autem ꝯtra