Diſtinctio LIIII
f. ⁊eam forte ꝯtigerit ⁊ velle ſe dixerit fieri xp̄ianos. vl̓ ēt extra eccīam hanctalē volūtatē ꝑdiderīt p̄ciū eoꝝ a xp̄iano. ſcꝫēptoreⁱ ꝑcipiat̉. Si aūt pꝰ finitos tres menſes qͥſqͣꝫ huiuſcemōi ẜuoꝝ iud̓oꝝ velle ſuuꝫdixerit ⁊ fieri voluerit xp̄ianꝰ. nec aliqͥs eupoſtmodūⁿ emerit. nec qͣlibet dn̄s occaſiōisſpē hūc audeat venūdare. ſꝫ ad lib̓tatis ꝓcdubio p̄mia ꝑducat̉. qꝛ hūc nō ad vendēdūſꝫ ad ſibi ẜuiēdū d̓r ꝯparaſſe. ¶ Id̓ ianuario caroli. ep̄oalea.I qͥlibet iudeoꝝ ẜuoꝝ ad venerabilia loca fidei cā ꝯfugerit nll̓atenꝰ euꝫpatiamī p̄iudiciū ſuſtinere ſꝫ ſiue olim xp̄ianus ſiue nc̄ fu̓it baptizatꝰ ſine vllo xp̄ianoꝝpaupeꝝ dāno r̄ligioſo eccīaſtice pietatꝭ pr̄ocinio mōis oībꝰ defendat̉. ¶ It̓ ex ꝯci. toTſi iudeoꝝ ẜui in (letano. De eoīeccleſijs conuerſi ad xp̄i gratiā cōuolauerint lib̓tati donent̉. ¶ Iteꝫ exlea.ꝯͣci. mathicēſi. De eodem.Reſente ꝯcilio deo auctore ſcimusvt nullū xp̄ianū mācipiū iudeo deinceps ſeruiat ſꝫ datꝭ ꝓ qͦlibet bonomācipio. xij. ſolidis ip̄m mancipiū qͥcunqꝫxp̄ianoꝝ ad īgenuitatē ſeu ad ẜuitiū lnīamhēat redimēdi. ⁊ ſi xp̄ianꝰ fieri deſiderat etn̄ ꝑmittit̉. ſil̓r faciat qꝛ nephas ē vt q̄ xp̄usdn̄s ſanguīs ſui effuſione redemit blaſphemū xp̄iane r̄ligiōis vīcl̓is tener̄ ꝙ ſi acqͥeſcere ſtatutꝭ nr̄is qͥcūqꝫ iudeꝰ noluerit. qͣꝫdiuad pecuniā ꝯſtituta vēire diſtulerit. liceatmācipiū ip̄m cū xp̄ianis vbicūqꝫ voluerit.hītare. ¶ Itē ex ꝯci. aurelianē. De eoIẜuus abn̄te dn̄o aut neſciēteʳ ep̄otn̄ ſciēte ꝙ ſeruꝰ ſit aūt pbr̄ aūt diaconꝰ ordinatꝰ fu̓it. ip̄o ī clericatꝰᵇ officio ꝑmanēte ep̄s cū dn̄o ſuo duplici ſatiſfactōe recōpenſet. Si ꝟo ep̄s eū ſeruū neſcierit qͥ teſtīoniū ꝑhibuerint ātº ſupplicauerinteū ordīari ſil̓i redibitōeᶜ tenent̉ obnoxij.I ẜuꝰ ſciēte ⁊ᶠ nō Itē leo oībꝰ ep̄isSdicēte dn̄o ſuo ī clero fu̓it ordīatuſIex hͦ ip̄o lib̓ ⁊ īgenuꝰ erit. ſꝫ ſi igͦrantedn̄o lꝫ ei ītra ſpaciūˢ vniꝰ āni ⁊ᵖ ẜuilē fortunā ꝓbare ⁊ ẜuūⁱ ſuū acciꝑe veꝝ ēt ⁊ ſi ltīmoꝑbatꝰ exꝑimēto mōachꝰ efficiat̉ euadit iugū ẜuitutꝭ. Debēt enīᵏ ꝑ trienniū an̄qͣꝫ monachi efficiāt̉ ī mōaſterio ꝑmaner̄ Poſteꝟo ſi mōachi effecti fuerīt lib̓i efficiūt̉. Epiſcoꝑal̓ eī ordo lib̓ata fortūa ẜuili l̓ a ſcripticiaᵐ ſꝫ n̄ a curiali ſiue officiali. Nā ⁊ pꝰ ordinatōeꝫ durat. ſꝫ ēt ius patrie ptātis ſoluitep̄al̓ dignitas. Aſcripticios ꝟo in ip̄is poſſeſſionibꝰ cl̓icos ēt p̄ter volūtatē dn̄oꝝ fieriꝑmittimꝰ. ita tn̄ vt cl̓ici facti īpoſitā ſibi atriculturāⁿ adīpleant. ¶ Itē leo pa. oībꝰI ad ſacꝝ ordinē qͥbꝰ nll̓a nataliū nulDmittūt̉ paſſim (ep̄is. De eodAla moꝝ dignitas ſuffragat̉. ⁊ qͥ a domīs ſuis ꝯſeqͥ lib̓tatē mīme potuer̄t ad faſtigiū ſac̄dotij tāqͣꝫ ẜuil̓ vilitas hunc hono
rē capiat ꝓuehūt̉. Ab his itaqꝫ frēs cariſſimi oēs vr̄e ꝓuītie abſtineāt ſac̄dotes et nōtm̄ ab his ſꝫ ēt ab alijs originarijs vl̓ qͥ alicui ꝯditōi obligati ſūt volumꝰ tꝑari niſi fote eoꝝ petitio aut volūtas acceſſerit qͥ aliqͥdſibi ī eos vēdicāt ptātis. ¶ De ẜuis mōaſterij querit̉ an eccīaſticꝭ officijs poſſint aggregari an nō. ſꝫ famuli eccīaꝝ nō ſunt ordinādi ſic̄ ſupra ſcriptū ē niſi a ꝓprijs ep̄is lib̓tatē ꝯſeqͣnt̉. Porro ſeruꝰ mōaſterij lib̓tatēꝯſeqͥ nō valet n̄ gͦ ad cl̓icatū ſibi accedere lꝫ.¶ Qd̓ āt lib̓ fieri n̄ poſſit ꝓbat̉ autoritateoctoue ſinodi ī qͣ ſic ſtatuū legit̉. Mōaſterijẜuū abbati l̓ moacho n̄ lꝫ facere liberū.Bbati vl̓ mōacho mōaſterij ſeruuꝫnō licebit facere libeꝝ. qͥ eī nihilº propriū hꝫ lib̓tatē rei aliene dar̄ n̄ pōt.Nā ſic̄ ſcl̓i leges ſanxer̄t n̄ p̄t poſſeſſioᵉ alienari niſi ꝓprio dn̄o. ¶ Hac autoritate ꝓhibent̉ ẜui adipiſci lib̓tatē r̄cedēdi ab obſequio mōaſterij ſꝫ n̄ ꝓhibēt̉ nāciſci lib̓tatē ꝓmouēdi ad ſacros ordīes. pōt eī ī ſacrꝭ ordībꝰ ꝯſtitutꝰ mōaſterij obſeqͥis ꝑpetuo deſeruir̄. ac ſic ſeruꝰ mōaſterij ⁊ lib̓tatē adipiſci ⁊ſacrꝭ officijs aſſociari valet. Un̄ ī alio capl̓op̄fate ꝯſtōnis hec cā reddit̉. Iniuſtū eniꝫ ēvt mōachis rurale opꝰ faciētibꝰ. ẜui eorumocio torꝑeant ac d̓litijs affiuāt. ¶ Quodautē ſerui eccleſiaꝝ quo noīe etiā monaſterij ſeruos ſignificari ītelligimꝰ ad ſacre religionis ꝓpoſitū debeāt aſſumi autoritate. b.gregorij probatur qui in generali ſinodo reſidens dixit. Si probate vite fuerit famulus eccleſie poteſt ordinari..Ultos de eccleſiaſtica familia no.uimꝰ ad oīpotētꝭ dei ẜuitiū feſtinare. vt ab hūana ſeruitute liberi ī diuinoẜuitio valeāt ī mōaſterijs ꝯuerſari quod ſipaſſim admittimꝰ oībꝰ fugiēdi eccīaſtici iuris dn̄iū occaſionē p̄bemꝰ. Si vero feſtinātes ad omnipotētis dei ſeruitiū incaute retinemus illi inuenimurº negare quedā quidedit omnia. Unde neceſſe eſt vt ſi qͥs exviris eccleſiaſticis vel ſecularisᶻ militie ſeruitute ad dei ſeruitiū ꝯuerti deſiderat ꝓbetur prius in laicali habitu conſtitutus. ⁊ ſimores eius atqꝫ conuerſatio bono deſiderio illius teſtimonium ferunt abſqꝫ vlla retractione in monaſterio omnipotēti dominō ſeruire permittatur. vt ab humano ſeruitio liber recedat qui diuino amore diſtrictiorē appetit ſubire ſeruitutem. Si aūt inmonachico habitu ẜm patrū regulas irreprehenſibiliter conuerſatus fuerit poſt p̄fixa a ſacris canonibus temꝑa iam ad quodlibet eccl̓iaſticū officiū ꝓuehatur ſi tamē illis non fuerit criminibus maculatus quein veteri teſtamētoᶻ morte mulctantur. ¶Ecce quomō ſerui ad clericatū aſſumi valeāt vel qūo nō admittant̉. Liberti qͦqꝫ nōſūt ꝓmouēdi ad cleꝝ niſi ab obſeqͥis ſui patroni fuerīt abſoluti. ¶ Un̄ ī ꝯcͣ. elib̓tano.