Druckschrift 
Decretum : Mit Kommentar von Johannes Teutonicus und Bartholomaeus Brixiensis
Einzelbild herunterladen
 

Diſtinctio LIIII

videat̉ extorrꝭ. ita enī nos freq̄ns ⁊ pl̓imoꝝq̄rela circūſtrepit vt ex hac ꝑte nihil penitputet̉ ꝯſtitutū. actores ſiqͥdē illuſtrꝭ viri filij nr̄i amādi iā gͣuit̓ ꝯq̄runt̉ hoīes ſuo iuridebitos alios iā cl̓icos alios iam diaconosordīatos. cū nō ſolū poſt modernū cōciliuꝫqd̓ tātoꝝ collectōe potificū ſub oīm ſalub̓rime ꝓfeſſiōis aſſenſu ꝯſtat eē ꝑfectuꝫ hmōiꝑſone ſuſcipi n̄ dn̄t. veꝝ etiā ſi qͥ forte ī diuine cultū militieᵍ an̄ fuerīt ignorātia faciēteſuſcepti. elimīati ꝓrſus ⁊ exutiª r̄ligioſo priuilegio ad dn̄oꝝ ſuoꝝ poſſeſſiōes iuſta debuerāt āmonitōe ꝯpelli. Et iō frēs cariſſimi eos qͦs ſupradicti viri actores ī clericatꝰoffō mōſtrauerīt detineri diſcuſſos ⁊ obnoxios approbatos iuſto cuſtoditos legū tramite ſine int̓miſſione reſtituite. ita vt ſi qͥsiā ex his pbr̄ reꝑit̉ ī eodē gͣduᵍ peculij ſolaml̓ctatꝰ amiſſiōe maneat. Diaconꝰ ꝟo autVvicariū p̄ſtet. aut ſi n̄ hūerit ip̄e reddatur.Reliqͣ ꝟo officia ſciāt neminē poſſe ab obnoxietate ſi ꝯuīcit̉ vēdicari. Quatenꝰ hͦ ordine cuſtodito nec dn̄oruꝫ iura nec priuilegia vlla rōe turbentur. Idē herculentio ſtephano ⁊ iuſto ep̄is. Seruꝰ cl̓icus faIctus ſeruuti maneat obnoxiRequēs qͥdē ⁊ aſſidua nos q̄rela circūſtrepit d̓ his pōtificibꝰ qͥ necantiqͣs regl̓as nec decreta nr̄a nouit̓ directa cogitātes obnoxias poſſeſſoribꝰ obligataſqꝫꝑſonas veniētes ad clericale cingulū n̄ refutāt. Nuꝑ etenī rectores illuſtrꝭ feīe placide petitorij oblatōne ꝯq̄ſti ſūt ſabinū marcellianēẜ. ſiue cluſionatꝭ vrb̓ antiſtitē antiochū ẜuū iure pr̄one ſue abſentꝭ dn̄e occaſione captatā ad pbr̄ij honorē vſqꝫ ꝑductumeiuſqꝫ frēm leuntiū clericalis officij priuilegio d̓coraſſe. ⁊ iō frēs cariſſimi int̓ ſupradictosᵉ actores ⁊ eos qͥ extreme ꝯditōis repetunt̉ obiectu cognitionē vobis nr̄a autoritate deputamꝰ. vt oī ꝟitate diſcuſſa ſi reuera obiectā ſibi maculā iuſte refragatōis nōpotuerīt rōeʳ diluere. Leuntiū clericū queꝫgͣdꝰ p̄finitꝰ legibꝰ n̄ d̓fendit ad ſeq̄ndā ꝯditōis ſue neccͣitatē modis oībꝰ reddi iubetāthiochū ꝟo qꝛ ꝑ ſac̄dotiū iā recōciliari velrecolligi n̄ p̄t ſi ī ſua eccīa ī hͦ ī qͦ eſt honorecollocare eū d̓ſiderat dn̄a nō velutᵍ redditūſibi hēat ſꝫ ꝓ mīſterioꝝ celebratōe ſuſceptū Idē ruphino ⁊ aprili ep̄is. De eodemUis aūt leges principū aut patꝝ regulas aut admonitiōes modernasdicat d̓bere ꝯtēni. niſi qͥ īpunitū ſibi exiſtīat trāſire ꝯmiſſū. actores ſiqͥdem filie nr̄e illuſtrꝭ ⁊ magnifice femīe maxīe petitorij nob̓ īſinuatōe ꝯq̄ſti ſūt ſilueſtrū atqꝫcādidū origīarios ſuos ꝯͣ ꝯſtōnes q̄ ſupredicte ſūt ⁊ ꝯͣdictōe peūte a lucerino pōtifice nō ltīme diaconos ordīatos. Et iō frēscariſſimi tāte p̄uaricatōnis exceſſus noueritꝭ ſagaciꝰ inqͥrēdos. Et ſi ꝯſtiterit q̄ relā ꝟitate fulciri ꝯtinuo qͥ ꝯͣdictōe p̄eunte nō ltīme ſūt creatia facrꝭ officijsº repellātur.Itē eſdeꝫ. Nec ad religioſe vite ꝓpoſitun

recaq xlipataptguiptpeaꝫ.⁊ cōſenſu ſerupſumptio ē q̄ ꝓpe modū cauſant̉ vnl̓uerſi. paſſim ẜuos ⁊ origīarios dn̄orū iura poſſeſſionēqꝫ fugientes ſb̓ r̄ligioſeꝯu̓ſatōis obtētu vl̓ ad mōaſteria ſeſe cōferre vel ad eccīaſticū famulatū. ꝯniuētibꝰ qͦꝫp̄ſulibꝰ indifferenter admitti q̄ mōis oībꝰeſt amouēda ꝑnicies ne per xp̄iani nomīsinſtitutū aūt aliena iura ꝑuādi. āt publicavideat̉ diſciplina ſb̓uerti p̄cipue cū nec ippſam mīſterij clericalis hac oblatōe fuſcaridignitatē ꝯueniat. cogat̉qꝫ ꝓ ſtatu militātiū ſibi ꝯditōeⁱ iurgari aut videri qd̓ abſitobnoxia. qͥbꝰ ſollicita ꝯpetent̓ int̓dictiōe ꝓhibit̉. qͥſqͥs ep̄s pbr̄ ⁊ diaconꝰ vl̓ eoꝝ qͥ ī monaſterijs p̄eſſe noſcunt̉. hmōi ꝑſonas apd̓ſe tenētes nō reſtituēdas pr̄onis aut deinceps vl̓ eccīeᵐ ẜuituti vl̓ religioſis ꝯgregationibꝰ putauerīt applicādas niſi forſitā volūtate dn̄oꝝ ſuoꝝ ſb̓ſcriptōis teſtīonio primitꝰ abſolutas vl̓ ltīmaⁿ trāſactōe ꝯceſſasꝑiculū ſe ꝓprij honoris nō ābigāt cōioniſqꝫfuturos ſi ſuꝑ hac re cuiuſqͣꝫ verax nos q̄rela pulſauerit. Magnis qͥppe ſtudijs ẜm. bpetrꝝ apl̓m p̄cauendū ē. ne fides ⁊ diſciplina dn̄i blaſphemet̉. Itē nihil enī ꝑire credmus eccīaſticꝭ vtilitatibꝰ ſi q̄ ſūt alienaᵇ reddant̉. Hocᶜ tūc obẜuandū ē cū dn̄s ⁊ ẜuuseiuſdē ꝓfeſſionis īueniunt̉. Ceteꝝ ſi iudeꝰxp̄ianū mācipiū emerit iudicꝭ vl̓ ep̄i autoritate etiā eo inuito ad libertatē dēt ꝑduci Un̄ grego. libertino ep̄o. Ad lib̓tatē ꝑAncipiatipiana qͥcuqꝫ iſideū ꝯpaſnaſe patuerit ad libertatē iuxta legū p̄cepta ſine ābiguitate ꝑducite. neabſit religio xp̄iana iudeis ſb̓iecta polluat̉ Itē ex cōci. toletano tercio de eodem.OffieUllaⁱ emciapiſolicatiuela friuaꝫtur ꝑ q̄ eis occaſio tribuat̉ penā xp̄ianis īferte. Si qͥs ꝟo xp̄iani ab eisin iudaiſmo ritu ſunt maculati vl̓ etiā circūciſi nō reddito p̄cio ad libertatē ⁊ religionēredeāt xp̄ianā. De his aūt qͥ ī infidelitate empti ad gr̄am baptiſmi venire deſiderāt qͥd fieri d̓beat. Gregorius ſcribit fortunato neapolitans ep̄o. In libertatem vent e qtititata vtam oꝑtet eē fefſiditꝰ ſiitate adde iudeorum ſeruitio non ſolum iuIdeus ſed etiam quiſqͣꝫ paganorumfieri voluerit xp̄ianus poſtqͣꝫ volūtas eiusfuerit patefacta ne huc ſub quolibet īgenioarguto cuipiam iudeorum venundandi facultas ſit. ſed is qui ad xp̄ianam cōuerti fidem deſid erat defenſione vr̄a in libertatemōis oībꝰ vēdicet̉. Hi ꝟo qͦs hꝰ cemōi oꝫſuos amittere ne forſitā vtilitates ſuas irrōnabl̓r exiſtimēt īpediri. ſolicita vos hͦ ꝯͣuenit ꝯſideratōe ẜuar̄ vt ſi pagāos qͦs mercimonij cā d̓ extraneis finibꝰ emerīt īfra tresmēſes dū ēptor cui vēditiᵏ fuerīt nō īuenit̉