poteſt eſſe tam firmū: ut fragilitatē repellat ac mortē? Vt igit̉ homo indiſſolubilis ſit ante illud tempus: quod illi putāt oportuiſſe cōſtitui: ex qua ei materia corpus attribuāt. Fragilia ſūt omniaquę uideri ac tangi poſſūt. Suꝑeſt: ut aliquid ex cęlo petant: quoniam in terra nihil eſt: quod nō ſit infirmuꝫ. Cum ergo ſic homoformandus eſſet a deo: ut mortalis eſſet: aliquādo & ꝑ ſeipſummobilis ſemꝑ res ip̄a exigebat: ut terreno & fragili corpore fingeret̉. Neceſſe eſt igitur: ut mortē recipiat quādolibet: quoniā cor-poralis. Corpus enī quodlibet ſolubile atqꝫ mortale eſt. Stultiſſimi ergo ſunt qui de morte īmatura querunt̉: quoniā naturę cōdi-tio locū illi facit: Ita cōſequēs erit ut morbis quoqꝫ ſubiectus ſit.Neqꝫ enī patit̉ natura: ut abeſſe poſſit infirmitas ab eo corꝑe: qd̓īccirco nō ſolidū firmūqꝫ natū eſt: ut aliquādo ſoluēdū ſit. Sedputemus fieri poſſe quēadmodū uolūt ut homo non ea cōditiōenaſcat̉: qua morbo mortiue ſubiectus ſit: niſi peracto ętatis ſuęſpacio ad ultimā proceſſerit ſenectutē. Nō igit̉ uidēt ſi ita ſit cō-ſtitutū quid ſequat̉: homini utiqꝫ certo tempore mori nullo mōpoſſe ſed ſi prohiberi ab altero uictu poteſt: mori poterit. Resigitur exigit: ut homini: qui ante certū diē mori nō poteſt: ciboꝝalimentis ꝗa ſubtrahi poſſūt opus non ſit: ſi opus cibo nō erit: iānon homo ille: ſed deus fiet. Ergo ut ſuperius dixi: qui de fragilitate hominis querūt̉: quod id potiſſimū quęrūt̉ ꝙ nō immortales ſempiterniqꝫ ſint nati. Nemo enī niſi ſenex mori debet. Nēpeideo mori debet: quia deus non eſt. Atqui mortalitas non poteſtcum immortalitate coniungi. Si enī mortalis eſt in ſenectute im-mortalis eſſe in adoleſcētia nō poteſt. Nec eſt ab eo cōditio mortis aliena: qui quādoqꝫ moriturus eſt: nec ulla īmortalitas eſt cuiſit terminus cōſtitutus. Ita fit: ut & īmortalitas excluſa imperpe-tum: & ad tēpus recepta mortalitas: hominē cōſtituat in ea conditione: ut ſit in qualibet ętate mortalis. Quadrat igit̉ neceſſitas undiqꝫ: nec debuiſſe aliter nec fas fuiſſe: ſed iſti rationē ſequētiū nōuidēt: ꝗa ſemel errauerūt in ipſa ſumma. Excluſa enī de rebus humanis diuina ꝓuidentia: neceſſario ſequebat̉: ut omnia ſua ſpōteſint nata. Hinc inuenerūt illas minutorū ſeminū plagas: & cōcur-ſiones fortuitas: quia rerū originem nō uidebant. In quas ſe anguſtias cū cōieciſſent: iam cogebat eos neceſſitas exiſtimare animascū corporibus naſci: & item cū corporibus extingui. Aſſūpſerāt