mores corrigāt̉: licētia cōprimat̉. Hęc eſt ira iuſta: quę ſicut ī homīe neceſſaria eſt ad prauitatis correctōeꝫ: ſic utiqꝫ in deo a quoad hominē ꝑuenit exēplū. Nā ſicuti nos poteſtati noſtrę ſubię-ctos cohercere debemꝰ: ita etiā peccata uniuerſoꝝ deꝰ coherceredebet: qd̓ ut faciat iraſcat̉ neceſſe eſt: qꝛ naturale eſt bono ad alte-rius peccata moueri & incitari. Ergo diffinire debuerūt. Ira eſtmotꝰ animi ad cohercēda peccata inſurgētis. Nā diffinitio Ciceronis. Ira eſt libido ulciſcēdi: nō multu a ſuꝑioribus diſtat. Irāaūt quā poſſumꝰ: uel furorē uel iracūdiā noīare: hęc non in hoīeꝗdem debet eſſe quę tota uicioſa eſt. Ira uero q̄ ad correctōeꝫ uicioꝝ ꝑtinet: nec hōi adimi debet nec deo pōt: q & utilis eſt rebꝰhumanis & neceſſaria.Capitulū. xviij. Quod ſine ira peccata non corrigunt̉.Vid opus eſt inꝗunt ira: cū ſine hoc affectu peccata corri-gi poſſunt: Atꝗ nullus eſt ꝗ peccantē poſſit uidere trāqlle.Poſſit fortaſſe q legibꝰ pręſidet: ꝙ facinꝰ nō ſub oculis eius ad-mittit̉: moueri aduerſus euꝫ ꝗ pōt innocens inueniri. Cunqꝫ de-tectū facinus in lucē uenerit: iam non ſua ſed legum ſentētia utit̉pōt cōcedi ut ſine ira faciat: habet enim qd̓ ſequat̉. Nos certi cūdomi peccat̉ a noſtris ſiue id cernimꝰ ſiue ſentimus: indignarineceſſe eſt. Ipſe enim peccati aſpectus indignus eſt. Nā ꝗ nō mouet̉ omnino: aut probat delicta: quod eſt turpius & iniuſtiꝰ: autmoleſtiā caſtigādi fugit: quā ſedatꝰ animꝰ & ꝗeta mens aſperna-tur ac renuit niſi ſtimulauerit. Qui aūt cōmouet̉: tamen intem-peſtiua leuitate uel ſępiꝰ ꝗͣ neceſſe eſt: uel etiā ſemper igno ſcit: i-plane & illorū uitā perdit: quorū audaciā nutrit ad facinora maiora: & ſibiipſi ęternā moleſtiaꝝ materiam ſūminiſtrat. Vicioſa eſt ergo in peccatis irę ſuę cohibitio. Laudatur Archita taren-tinus: qui cū in agro corrupta eſſe oīa comperiſſet: uillici ſui culpam redarguēs. Miſerū te inquit: quē iam uerberibꝰ necaſſem:niſi iratus eſſem. Vnicū hoc exemplum tēperantię putant: ſedauctoritate ducti non uident qͣ inepta & locutus fuerit & fece-rit. Nā ſicut ait Plato nemo prudens punit ꝙ peccatū eſt: ſed nepeccet̉. Apparet ꝗͣ malum uir ſapiēs ꝓpoſuerit exemplum: ſi enīſenſerint ſerui dominum ſęuire cū non iraſcit̉ ſuum: tum peccare cum iraſcitur: nō peccabūt utiqꝫ leuiter ne uerberent̉. Sed qͣtuꝫ