alt. CI
etiam uirtutis fecit expertem. Ex hoc īquit beatus & incorruptꝰeſt: q nihil curat: neqꝫ habet ipſe negociū: neqꝫ alteri exhibet. De-us igit̉ nō eſt: ſi nec mouet̉: qd̓ ē ꝓpͥū uiuētis: nec facit aliꝗd īpoſſibile hōi: qd̓ ē ꝓpͥū dei: ſi omnino nullā habet uolūtatē: nullumactū: nullā deniqꝫ adminiſtratiōem: q̄ deo digna ſit. Et q̄ maior:& q̄ dignior adminiſtratio deo aſſignari pōt: ꝗͣ mūdi gubernatio: ꝗ cura uiuētiū: maximeqꝫ generis hūani: cui oīa terręna ſubięcta ſunt? Quę igit̉ in deo pōt eſſe beatitudo: ſi ſemꝑ quietus &īmobilis torpet? Si p̄cantibus ſurdus? Si colentibus cęcus? Quidtam dignum: tam proprium deo: ꝗͣ prouidentia? Sed ſi nihil prouidet: amiſit omnem diuinitatem. Qui ergo totam uim: totamdeo ſubſtantiā tollit: quid aliud dicit niſi deū omnino non eſſe:Deniqꝫ Marcus Tullius a Poſſidonio dictum refert id Epicurūſenſiſſe nullos deos eē: ſed ea quę de dijs locutus ſit: depellendęinuidię cauſa dixiſſe. Itaqꝫ uerbis illū deos relinquere: re aūt ipſatollere: quibus nullum motum: nullum tribuit officium. Quodſi ita ē: quid deo fallaciꝰ? Quod a ſapiente & graui uiro debet eēalienum. Hic uero ſi aliud ſentit: & aliud locutus eſt: quid aliudappellandus eſt ꝗͣ decęptor: bilinguis: malus: et propterea ſtultꝰˡSed non erat tam uerſutus Epicurus: ut fallendi ſtudio loqueretur: cum etiam ſcriptis ad ęternam memoriam conſignaret: ſedignorantia ueritatis errauit. Inductus enim a principio ueri ſimilitudine unius ſententię: neceſſario in ea quę ſequebantur incur-rit. Prima enim ſententia fuit: iram in deum non cōuenire. Qd̓cum illi uerum & inexpugnabile uideretur: non poterat conſequentia recuſari: quia uno affectu amputatio: etiā cęteros affectꝰad imere deo neceſſitas ipſa cogebat. Ita qui non iraſcitur utiquenec gratia commouetur: quod eſt irę contrarium. Iam ſic nō irain eo nec gratia eſt: utiqꝫ nec metus: nec lęticia: nec męror: nec mi-ſericordia. Vna eſt enim ratio cunctis affectibus: una cōmotio:quę in deum cadere non pōt. Quod ſi nullus affectus in deo eſt:q quicquid afficitur imbecillum eſt: ergo nec cura ullius rei necprouidentia eſt in eo. Hucuſqꝫ peruenit ſapientis hominis diſputatio: cętera quę ſequuntur obticuit: ſcilicet quia nec cura ſit in eonec prouidentia: ergo nec cogitationem aliquam: nec ſenſum ineo eſſe ullum: quo efficitur: ut nō ſit omnino. Itaqꝫ cū gradatimdeſcēdiſſet: in extremo gradū cōſtitit: quia etiā p̄cipitiū uidebat