Alii uero irā tollūt: gr̄am relinquūt deo: naturā enī ſūma uirtutepręſtantē: & nō maleficā eē debe̓. Ita oēs ph̓i de ira conſentiunt:de gr̄a diſcrepāt. Sꝫ ut ad ꝓpoſitā maͣm ꝑ ordinē deſcēdat oratōhuiuſmodi faciēda nobis & exequāda partitio ē: cū diuerſa &repugnātia ſint ira & gr̄a. Aut ira tribuēda ē deo: & gr̄a detrahēda: aut utrūqꝫ parit̉ detrahendū. Aut ira demēda ē: & gr̄a tribuēda: aut neutrum detrahendum. Aliud ampliꝰ pręter hęc nihil poteſt capere natura: ut neceſſe ſit in uno iſtorum aliquo ueꝝ: quodquęritur inueniri. Conſideremus ſingula: nos ut ad latebras ueritatis: & ratio & ordo deducat.Capitulum. iii. Quod nullus aſſeruit deum iraſci & gratianon moueri.Rimum illud nemo de deo dixit: unqͣ iraſci eū tātūmodo& gratia non moueri. Eſt enī diſcōueniēs deo: ut eiuſmo-di poteſtate ſit pręditus: qua noceat & obſit: prodeſſe uero ac bene tacere nequeat. Quę igit̉ ratio: quę ſpes ſalutis hominibus propoſita eſt: ſi malorum tantūmodo auctor eſt deus? Quod ſi ſitiam maieſtas illa uenerabilis non ad iudicis poteſtatem: cui licetſeruare ac liberare: ſed ad tortoris & carnificis officiū deducet̉.Cum aūt uideamus non modo mala eſſe in rebus humanis: ſedetiam bona: utiqꝫ ſi deus non eſt: auctorem eſſe alterum neceſſe ēqui cōtraria deo faciat: & det nobis bona. Si eſt: quo nomine appellandus ē? Cur nobis ꝗ malefacit notior eſt: ꝗͣ ille ꝗ bene? Si aūtnihil poteſt eſſe pręter deum: abſurdum eſt: & uanu putare diuinam ptātē: qua nihil ē maiꝰ: nihil meliꝰ noceͣ: ꝑ̄deſſe nō poſſe: &Ideo nemo extitit: qui auderet id dicere: qꝛ nec rationē habet: necullo mō pōt credi. Quod ſi conuenit: tranſeamus & ueritatemalibi requiramus.Capitulum. iiii. Contra Epicurum diſputat: qui negat deuꝫiraſci: gratificari: & omnia pręuideri.Vod ſequitur de ſchola Epicuri ē: ſicut irā in deo nō eſſeita nec gratiā ꝗdem. Nā cum putaret Epicurus alienum eēa deo malum facere: quod ex affectu iracundię plerūqꝫ naſcit̉: ademit ei etiā beneficentiā: quoniam uidebat conſequens eſſe: ut ſihabeat irā deus: habeat & gratiā. Itaqꝫ ne illi uicium concederet: