cōſequare: ueliſqꝫ quę te iuſtū & humanū: & hoſpitalē uideri cūſtudeas utilitati tuę. Veꝝ hoc ille non potius incaute. Quid .n.minꝰ ī Ciceronē conuenit. Sed ignorātia ueri iuris prudēs ac ſciēsī hos ſe laqueos induxit. Qd̓ ut ei poſſit ignoſci teſtificatus eſt:non ad uerā iuſtitiā quam non teneat pręcepta ſedare: ſed ad umbram imaginemqꝫ iuſtitię. Ignoſcēdum eſt igitur umbratico &imaginario pręceptori: nec ab eo ueritas exigenda eſt: qui ſe neſcire fateatur. Captiuorū redemptio magnū atqꝫ pręclarum iuſtitięmunus eſt: qd̓ idē ipſe Tullius approbauit. Atqꝫ hęc benignitasīquit etiā reipublicę ē utilis: redimi a ſeruitute captos: locupletaritenuiores. Hanc ego cōſuetudinem benignitatis largitōi muneꝝlonge antepono. Hęc eſt grauium hominū atqꝫ magnoꝝ. Proprium igitur iuſtorum opus eſt: alere pauperes: ac redimere captiuoscum apud iniuſtos ſi qui hęc faciant graues & magni appellētur.His enim maxime laudis eſt benefacere: quos nemo ſperauit eſſefacturos. nam qui bonum facit uel conſanguineo: uel ꝓximo: uelamico: aut nullam: uel certe non magnā laudem meretur: quia facere debet. Sitqꝫ impius ac deteſtabilis: niſi fecerit id quod ab eo& natura ipſa: & neceſſitudo exigit: & ſi facit: non tam glorię aſſequendę ꝗ reprehenſionis uitandę cauſa facit. Qui autē facit alieno & ignoto: is uere dignus eſt laude: quoniam ut faceret ſola ductus eſt humanitate. Ibi ergo iuſtitia eſt: ubi ad benefaciendū neceſſitas uinculū nullum eſt. Hoc igit̉ benignitatis officiū nō anteponere quidē largitioni muneꝝ debuit: qd̓ eſt cōparātis & e duobus bonis id quod ſit melius eligētis. Illa uero largitio hominuꝫpatrimonia ſua in mari abiicientium inanis & leuis & ab omniiuſtitia remotiſſima eſt. Itaqꝫ ne dici quidem munera oportet: inquibus nemo accipit: niſi qui accipere non meretur. Non minꝰ magnum iuſtitię opus eſt: pupillos & uiduas: & deſtitutos: & auxilio indigētes: tueri atqꝫ defendere: quod adeo uniuerſis diuina illa lex pręſcribit: quādoꝗdē boni quiqꝫ iudices ad officium ſuumiudicant pertinere: ut eos humanitate naturali foueant: ac iiſdemꝓdeſſe nitātur. Veꝝ hęc oꝑa quippe noſtra ſunt: qui legē: uerbaipſius dei pręcipientis accepimus. Nā illi ſentiunt natura eſſe iuſtum tueri eos ꝗ tutela carent: ſed cur ita ſit non ꝓſpiciunt. Deusenim: cuius ꝑpetua clemētia eſt: īccirco uiduas pupilloſqꝫ defēdiac tueri iubet: ne ꝗs reſpectu ac miſeratōe pignoꝝ ſuoꝝ retardetur