Capi. xx. De inſania eoꝝ ꝗ deos colūt: & nō audēt rōe cōten-dere cū fidelibꝰ. Et qͣre ſacramētoꝝ ſuoꝝ ſilentiū indicāt. Et ꝙreligio ꝑ patientiā defendēda eſt: & rōe potiꝰ ꝗͣ ſęuitia: ferro: ueligne. Et quantū & in ꝗbus differūt religionis uerę cultꝰ & falſę.Iſcāt igit̉ & ſuaꝝ & alienaꝝ int̓fectores aīaꝝ: ꝗͣ inexpiabilefacinꝰ admittant. Primū ꝙ ſe ip̄os iugulāt ꝑditiſſimis dęmonibꝰ ſeruiēdo: quos deꝰ in ęterna ſupplicia dānauit: deindeꝙ nec ab alijs deū coli patiūt̉: ſꝫ auerter̄ hoīes ad mortifera ſacracōtēdūt: nitūt̉qꝫ ſumma diligētia: ne qͣ ſit aīa incolumis in terraquę ſaluo ſtatu ſuo ſpectet in cęlū. Quid aliud dicā qͣ miſeros:ꝗ prędonū ſuoꝝ inſtigationibꝰ parēt: quos deos eſſe opinant̉:quoꝝ neqꝫ cōditōem: neqꝫ originē: neqꝫ noīa: neqꝫ rōem ſciūt: ſꝫinhęrētes ꝑſuaſioni uulgari libēter errāt: & ſtulticię ſuę fauēt: aꝗbus ſi ꝑſuaſiōis eius rōeꝫ reꝗras: nullā poſſunt reddere: ſed admaioꝝ iudicia cōfugiūt: ꝙ illi ſapientes fuerīt: illi ꝓbauerint: illiſcierint ꝗd eſſet optimū: ſeqꝫ ip̄os ſenſibꝰ ſpoliāt: rōe abdicant:dū alienis erroribꝰ credūt? Sic implicati rerū omniū ignorantianec ſe nec deos ſuos norūt. Atqꝫ utinā ſoli errare: ſoli deſiꝑe uel-It. Alios etiā in cōſortiū ſui mali rapiūt: qͣſi habituri ſolatiū deꝑditōe multorū. Sꝫ hęc ip̄a ignorātia efficit: ut in ꝑſequendis ſapiētibꝰ tā mali ſint: fingūt ſe illis cōſulere: illos ad bonā menteruelle reuocare. Nū igit̉ hoc ſermone: aut aliqͣ rōe reddita facerenitunt̉? Minime. Sed ui atqꝫ tormētis. O mira & cęca demētia inhis putat̉ mala mēs eſſe: ꝗ fidē ſeruare conant̉: in carnificibꝰ aūtbona. In his ne mala mens eſt: ꝗ cōtra ius humanitatis: contra fasomne lacerant̉. An potiꝰ in his: ꝗ ea faciūt in corporibꝰ innocēti-um: quę nec ſęuiſſimi latrones: iratiſſimi hoſtes: nec īmaniſſimibarbari aliquādo fecerūt. Adeo ne etiā ſibi mētiunt̉: ut uiciſſimboni ac mali noīa trāſferant & immutēt? Quid ergo: Nō diemnoctē uocāt: ſolē tenebras: Alioꝗn eadem imprudētia eſt bonismaloꝝ nomē imponere: ſapiētibꝰ ſtultorū: iuſtis impiorū: quinimmo ſi qua illis fiducia eſt: uel in phīa uel in eloquētia: armēt ſeac refellant hęc noſtra ſi poſſunt: congrediantur cōminus: & ſingula quęqꝫ diſcutiant: decet eos ſuſcipere defenſionem deorū ſuorū: ne ſi noſtra inualuerint (ut quotidie inualeſcūt) cū delubrisſuis ac Iudibrijs deſerantur. Et quoniā nihil poſſunt: auget̉ eni-