Capi. xviij. Contra Carneadem ꝙ nec ſtultus poteſt eſſe iuſtꝰnec ſapiens iniuſtus. Et ꝙ innocentibus & iuſtis deus ſemꝑ optime cōſulit & neceſſaria prouidet: quę patent ex diffinitione ſtulticię & ſapientię. Et quę ſit cognatio hominis & dei.Vod ad p̄ſentē diſputatōem ꝑtinebat: oſtēdi qūo iuſticiaſimilitudinē ſtulticię gerat: ut appareat non ſine cā decipieos: ꝗ putant noſtrę religionis hoīes ſtultos eſſe: qui talia uide-antur facere qͣlia ille ꝓpoſuit. Nūc maiꝰ me exigi ſentio: ut oſtē-dā quare iuſticiā deꝰ ſtultitię ſpecie cōuolutā ex oculis hominūuoluerit auferre. Si prius Furio reſpōdero: q parū plene reſpondit Lęliꝰ: ꝗ ꝓfecto licet ſapiens fuerit (ut uocabat̉) patrocinari tn̄uerę iuſticię nullo mō poterat: q caput ipſuꝫ fontēqꝫ iuſticię nōtenebat. Nobis aūt facilior eſt ip̄a defenſio: ꝗbꝰ cęleſti beneficiofamiliaris eſt: ac peniꝰ nota iuſticia eſt: ꝗqꝫ illā nō nomīe ſꝫ re nouimꝰ. Nā Plato & Ariſtoteles honeſta ꝗdē uolūtate iuſticiā defendere cupierūt: effeciſſentqꝫ aliꝗd ſi conatus eoꝝ bonus: ſi elo-quētia: ſi uirtutē ingenij diuinarūqꝫ reꝝ doctrina iuuiſſet. Itaqꝫopus illoꝝ inane atqꝫ īutile iacuit: nec cuiꝗͣ hominū ꝑſuadere potuerūt: ut eoꝝ ꝓſcriptio uiueret: ꝙ fundamētū a cęlo diſciplinailla nō habuit. Noſtꝝ opus certiꝰ ſit neceſſe eſt ꝗd deꝰ docuit. Illienī depingebāt uerbis: & imaginabant̉ iuſticiā q̄ in cōſpectu nōerat: nec pręſentibꝰ exēplis cōfirmare poterāt q̄ diſſerebant. Re-ſpōderi enī poſſet ab audiētibꝰ non poſſe ita uiui: ſicut illi ſua diſputatōe p̄ſcripſerūt adeo ut nulli adhuc extiterīt: ꝗ id genꝰ uitęſeq̄rent̉. Nos aūt nō uerbis mō ſed etiā exēplis ex uero petitis:uera eſſe q̄ a nobis dicunt̉ oſtēdamꝰ. Senſit igit̉ Carneades q̄ ſitnatura iuſticię: niſi ꝙ paꝝ alte ꝓſpexit ſtulticiā nō eē: quāꝗͣ intelligere mihi uidear qua mēte id fecerit. Nō enī uere exiſtimauit eūſtultū eſſe q iuſtus eſt: ſꝫ cū ſciret nō eſſe: & rōem tn̄ cur ita uideret̉ nō cō prehēderet: uoluit oſtēdere latere in abdito ueritatē: utdecretū diſciplinę ſuę tueret̉: cuius ſumma ſentētia eſt nihil ꝑci-pi poſſe. Videamꝰ ergo utrū ne iuſticia foedus aliquod haberecū ſtulticia poſſit. Iuſtus inꝗt ſi aut equū ſaucio: aut tabulā nau-frago nō ademerit: ut ipſe animā ſuā liberet: ſtultus eſt. Primuꝫomniū nego ullo mō fieri poſſę: ut homini ꝗ quidem uere iu-ſtus ſit: eiuſmodi caſus eueniat: qꝛ iuſtus: neqꝫ cuiꝗͣ irato inimicꝰn 4º.