Vni ergo marem ad ſimilitudinē ſuā primū finxiſſet: tuietiā foeminā cōfigurauit ad ip̄ius hominis effigiē: ut duoīter ſe ꝑmixti ſexus: ꝓpagare ſobolē poſſent: & omnē terrā multitudine opplere. In ipſiꝰ aūt hōis fictiōe illarū duaꝝ materiaꝝ:quas īter ſe diximus eē conͣrias: ignis & aqua cōcluſit ꝑfecitqꝫ rōnem. Ficto enī corpore ſpirauit ei animā de uitali fonte ſpiritꝰſui: qui eſt perennis ut ip̄ius mūdi ex conͣrijs cōſtātis elemētis ſimilitudinē gereret. Conſtat enī ex anima & corpore: ideſt quaſiex cęlo & terra: quādo ꝗdē anima qua uiuimus uelut ē cęlo orit̉a deo corpus e terra: cuiꝰ e limo diximus eſſe formatum. Empedocles quē neſcias utrum ne inter poetas an īter philoſophos numeres: qꝛ de rerum natura uerſibꝰ ſcripſit: ut apud romanos Lucretius & Varro quatuor elemēta cōſtituit: ideſt ignē: aerē: aquāet terrā: fortaſſe Triſmegyſtum ſecutus ꝗ noſtra corpora ex hisquatuor elementis conſtituta eſſe dixit a deo. Habere nāqꝫ in ſealiquid ignis: aliquid aeris: aliquid aquę: aliquid terrę: & nequeignem eſſe: neqꝫ aerem: neqꝫ aquam: neqꝫ terram: quę quidem falſa non ſunt. Nā terrę ratio in carne eſt: humoris in ſanguīe: aerisin ſpiritu: ignis in calore uitali: ſed neqꝫ ſanguis a corpore ſecer-ni pōt: ſicut humor a terra: neqꝫ calor uitalis a ſpiritu: ſicut ignisab aere: adeo rerum omnium duo ſola reperiunt̉ elementa: quorum omnis ratio in noſtri corporis fictiōe cōcluſa eſt. Ex rebusigit̉ diuerſis ac repugnantibus homo factus eſt ſicut ipſe mūdꝰex luce ac tenebris: ex uita & morte: quę duo inter ſe pugnare inhomine pręcępit: ut ſi anima ſuꝑauerit: quę ex deo orit̉ ſit īmortalis: & in ꝑpetua luce uerſetur. Si aūt corpus uicerit aīam ditioniqꝫ ſubięcerit: ſit in tenebris ſempiternis & in morte: cuius nonea uis eſt ut iniuſtas aīas extinguat oīo: ſed ut puniat in ęternum.Eā poenā ſecundā mortē noīamus: q̄ eſt & ipſa ꝑpetua: ſicut &īmortalitas. Primā ſic diffinimꝰ. Mors eſt naturę aīantiū diſſolutio: uel ita. Mors ē corporis aīęqꝫ ſeductio. Secundā uero ſic.Mors eſt ęterni doloris ꝑpeſſio: uel ita. Mors ē aīaruꝫ ꝓ meritisad ęterna ſupplicia dānatio. Hęc mutas pecudes nō attingit: qͣrūaīę nō ex deo cōſtātes: ſed ex cōmuni aere morte ſoluunt̉. In hacigit̉ ſocietate cęli atqꝫ terrę: quoꝝ effigies ī hōie exp̄ſſa ē: ſuꝑiorēꝑtē tenent ea q̄ ſūt dei: aīa. .ſ. quę dominium corporis habet: in ſeriorem autem ea quę ſunt diaboli. Corpus utiqꝫ quod ꝙ terręnū