perſonis extiterit: a quibus non d̓ꝫexigi de iure mandatū. I On̄or̄. iijcātuarien̄: archiep̄o ⁊ cōiudicibusjuis.Ilectus filius .i. ſarracenus clericus expoſuit coram nobis: ꝙcum iordanus clericus dumelien̄.ip̄m ſuper eccleſia ſancti nicolai dumelien̄. corā nobis aucͣte litterarumnoſtrarū traxiſſet in cauſam: ex ꝑteipſius .j. fuit excipiendo propoſituꝫꝙ auctoritate ipſarum litteraruꝫ nōpoterat conueniri: eo ꝙ ultra duasdietas a dioc̄. ubi p̄dicta eccl̓ia eratcontra ſtatuta concilij generalis: dequo in eiſdem litteris nō fiebat mētio: diſtabatis. ⁊ qꝛ huiuſmodi exceptionem admittere denegantes ꝓcedebatis in cauſa: pro eo ꝙ ideꝫ. j.ī rōphen̄. ⁊ helien̄. dioceſi beneficiaobtinet: quaſi ex hoc domicilium ītelligeretur habere: ipſe noſtraꝫ audientiam appellauit: ⁊ infra. Cunqꝫidem .j. appellationem interpoſitaꝫꝓſecutus ad eboracen̄. archiep̄m et

eius collegas ſuper premiſſis litteras impetraſſet: uos in cauſa ipſa nihilominus ꝓcedētes eiſdē iudicibꝰne in ꝯmiſſo ſibi ꝓcedāt negocio inhibe̓tis. Quo circa mandamus: qͣtenus ſi eſt ita: cauſe ſuperſedeatis eidem: cum non vos: ſed dicti iudiceſcognoſcere habeant: ad quos iuriſditio debeat pertinere. ¶ Dē ep̄o ⁊archidi. legionēApitulum ſancte crucis cameracen̄. exhibita nobis petitōnemonſtrauit: ꝙ calīaco cl̓ico ſuper p̄bendali beneficio in eorum eccleſiaobtinendo litteras noſtras ad eosmonitoriaſ: ⁊ demum preceptoriasimpetrāte. b. clericus contra eos ſuper conſimili beneficio in eadeꝫ ſibieccleſia ꝯferēdo ad i. archidi. tor. eteius collegas de p̄dictis litteris nōhīta mentione executorias a nobislitteras impetrauit: qui poſt appellatōem ad nos interpoſitam in eosſuſpenſionis ⁊ excommunicationisſententias protulerunt: ac dictus. c.

qͣꝫ nobis. ⁊. jͣ. de elec. ꝙ ſicut. Item littere que primo non ualent: poſtea ꝯualeſcūt. jͣ. de fo. ꝯpe. lꝫ. ⁊. c. ex tenore. Ad hoc rn̄deo: ꝙ lꝫ ꝓcuratio q̄ nll̓a eſtpoſſit ratificari: non tn̄ ualent littere iſte aduerſario ꝯͣdicente. jͣ. e. ex parte. ꝓͣpter ratiōeꝫ que in littera ipſa redditur: quia lites reſtringende ſunt ⁊cͣ. Sednunquid lr̄e iſte ſunt nulle ipſo iure? videtur ꝙ ſic: qꝛ tanqͣꝫ falſarius punit̉⁊ ſic iſte lr̄e falſe ſunt ſicut ſētentia uenaliſ nulla eſt. ii. q.vi. §. diffinitiua. v̓. venales.⁊. jͣ. de vi. ⁊ ho. cle. cū ab oīin fi. dico ꝙ ꝑ exceptionemſunt annullande. in utroqꝫcaſu iſtiuſ capituli ſi reus nihil obijceret ualerent. Sedquis debet probare ꝙ ſinemādato ſunt impetrate anille qui excipit ꝙ non ſuntimpetrate per procuratoreꝫan dominus qui utitur ill̓:videtur ꝙ dominus qͣ utit̉illis litterꝭ: ⁊ exhibet eas debeat probare mandatum:quia executor non teneturobedire mandato iudicis:niſi primo probetur mādatum. jͣ. de of. dele. cum in iure. sͣ. e. cum contingat. qualiter eniꝫ poſſit reus ꝓbareꝙ nō eſſent īpetrate ꝑ ꝓcuratorē cum ſit pura negatīa⁊ negantis factū ꝑ reruꝫ naturam nulla eſt probatio. jͣ.de elec. bone. ⁊. vi. q. v. §. actor qd̓ aſſeuerat. Pret̓ealꝫ aliquiſ oſtendat in ſtr̄a eccleſie: non tn̄ ei creditur: niſi caueat de rato. jͣ. de of. dele. coram. in pͥn. ⁊ gnaͣliter traditur ꝙ quotiens de mādato dubitat̉: uel ꝓcurator debet ꝓbare mādatum uel cauere de rato. C. de ꝓcu. l. i. Preterea nōne iubetur cum autentico exhiberi libellus porrectus pape. lxxxi. di. maximianus. ar. vii. q. i. pn̄tium. ſed ad quid niſi ad hoc: ut ſciat̉ hoc .ſ. ꝑ quem fuerit impetratū? nā forteꝑ excōicatum ſunt impetrate: que nō ualent. ar. jͣ. de ꝓba. poſt ceſſionē. ⁊ sͣ.e. dilectus. de hoc dic ut in decre. pia. de excep. Nec obſtat ſi dicat ꝙ inſtr̄mapparet nō viciatum: ergo ſtandū eſt ei donec ꝯtrariū ꝓbet̉. C. de edic. diuiadri. tol. l. ult. hic enim non impugnatur ſcriptura: ꝗn̄ uera ſit bulla ⁊ uerusſit actor: ſed tm̄ de mādato impetrantis dubitatur. Ad hoc dicit io. ꝙ ſi itaꝯtineatur in reſcripto: ꝯqueſtus eſt talis ꝓcurator de tali: tunc non eſt neceſſe ꝓbare mandatū: quia per litteras illas ſatis apparet de mandato: exquopapa appellat eum ꝓcuratorem: quia conſtet ꝙ vidit mandatum. Sꝫ ſi cōtinetur in litteris: ſignificauit nobis talis uel conqueſtus eſt nobis: cum illenon fuerit in curia: ſed alius qui dicit ſe fuiſſe ꝓcuratorem legitime conſtitutū: tunc tenetur ꝓbare mandatum: quia pleriqꝫ fingunt ſe eſſe alios: ⁊ ſb̓ nomine alioꝝ lr̄as impetrant. ⁊ niſi doceat de mandato non dꝫ audiri ut h̓ dieIn cā ap. dicebat ipſe io. ꝙ nō tenet̉ ꝓbare mandatum: quia non eſt credēdum ꝙ aliquis negligat ius ſuum in ꝓſequendo appellatōem: ꝗ alias diligens eſt. ar. C. qui ⁊ adue. quoſ. l. i. Si aūt ꝑ ſimplicē querelam ſint lr̄e īpetrate: neceſſe eſt ſemper ꝓbare mādatum. ꝯſtō iſta non bene ſeruabatur: necadmittebant iudices talem exceptionē. ſed certe bene debet admitti: quia nōualent lr̄e niſi ſint impetrate per ꝓcuratorē. ⁊ hoc ꝓbatur in decre. greg. jͣ. ē.ti. ex parte. ut ibi dicemus. ſecus credo in litteris ſuper beneficijs obtinendisqꝛ ibi non exigitur mandatū: cū ſuper nulla lite impetrant̉: ſed de gratia tm̄concedant̉. ſed reſcripta ad lites iam ortas ⁊ non futuras impetrāt̉. jͣ. e. ti. ca.ult. curia romana non conſueuit hanc exceptionem de mandato admittere:nec nos admittere debemus. ⁊ ſi ꝓpter hoc appellaretur non darent̉ littereſuper tali appellatione.a ¶ Debet exigi. que ſint ille ꝑſone: habes. ff. de ꝓcu. ſed he.c ¶Domicilium. ex hoc videtur ꝙ licet aliquis habeat prebendam vl̓ ecIlectus filius. concilij. sͣ. e. c. ꝓxi.cleſiam alibi: ꝙ propterea nō habeat ibi domicilium: nam ſola poſſeſſio domus que in ciuitate alia comparatur non facit domicilium. ff. ad municipa.libertus. §. ſola. uerūtamen bene poteſt quis habere domiciliuꝫ in pluribuslocis: dummodo ſe in utroqꝫ equaliter collocaſſe videatur. ff. ad municip.l. aſſumptio. §. iuris prudentibus. ⁊. jͣ. de fo. compe. ex parte. b. alias dicituribi habere domicilium ubi maiorem partem rerum ſuaꝝ poſſidet: ⁊ aſſidu-

ꝯuerſatur ⁊ ibi dꝫ rn̄dere. C. ubi ſena. ul̓ clar̄. l. ſenatores. ul̓ etiaꝫ ubiuendit emit ꝯtrahit ⁊ feſtos dies celebrat. ff. ad mu. eius. §. fi. rationeuero rei de qua agitur pōt ꝯueniri. jͣ. de fo. ꝯpe. ſane. C. ubi in reꝫ ac.l. fi. ⁊ ex hoc forum ſortit̉. jͣ. de fo. ꝯpe. c. ult. ubi numerant̉ plura. exquibꝰ ſortitur ꝗs forum: ⁊ ſic pꝫ ꝙ diete iſte ſemꝑ ſunt ꝯputande reſpectu dioc̄. ubi eſtres d̓e qͣ quis ꝯuenit̉. jͣ. de fo. ꝯpe. exparte. b. licet. jͣ. illashabeat beneficiū ulquandoqꝫ inueniatur: ut hic dr̄. Sedin ꝑſonali actiōe ſecus: qꝛ pōt ꝯueniriubicūqꝫ hꝫ domicilium.d ¶ Inhibetꝭ. ⁊ male: qꝛ poſtqͣꝫ cā appellatōis eſt ꝯmiſſaex certa ſcīa: iuriſditio priorum iudicūeſt ſuſpēſa. jͣ. de of.dele. paſtoralis. §.preterea. ſed iudexappellatiōis poteſtinhibe̓ iudici a quōappellatum eſt: nein eadē cā ꝓcedatjͣ. de of. ordi. romana. v̓. ſil̓iter. ⁊. §. a ꝗbus. ⁊. jͣ. de ap. rōmana. §. ſi aūt.e ¶ Sed dicti iudices. nā iudices appellatōis debēt cognoſce̓ an̄ ſit legitime appellatū. ⁊ ſi legitima ē appellatio: ipſi cognoſcāt: al̓s remittant ꝑtes ad pͥores iudices in expēſis ꝯdēnando appellantē. jͣ. de app. ut debitus. ⁊. c. cū ſpāli. ⁊ ita qn̄iudices ad appellatōem dati ſunt ſꝑ debēt cognoſce̓ de huiuſmodiiuriſditōe: nec ꝯuenire cū prioribus: ſicut qn̄qꝫ vidi fieri. illud .n. hētlocū qn̄ diuerſi iudices ꝯtendūt ſe habe̓ iuriſditionē principaliter. sͣ.e. paſtoralis. b.Apitulū. ꝯſil̓i. ergo nō ſuꝑ eodē bn̄ficio: ſꝫ diuerſis: al̓s nondiceret ꝯſil̓i: qꝛ ſi ꝯſil̓e ergo aliud ē nō idē. vt̓qꝫ iſtoꝝ īpetrauerat ut ei ꝓuideret̉ in bn̄ficio p̄bēdali: ſꝫ nō ſuꝑ vno: ſꝫ ita ſimpl̓r: ꝗanihil eſt idē cui ſil̓e ē. ar. ff. ſi mēſor fal. mo. dix. l. i. §. hec actio.g ¶ Ad eos pͥus. ⁊ ita ꝗ p̄uēit aliū: ille obtīet. jͣ. de ap. ut debit̉. ⁊. jͣ. e.abbatē. ⁊ ē ſi. ff. de ꝓcu. pluribꝰ. ⁊. jͣ. de ꝓcu. nō īiuſte. ubi potior ē cōditio occupātꝭ. ⁊ ſi. ff. de v̓. ob. ſi titiꝰ. Sꝫ vr̄ ꝙ ille ꝓ quo fuit lata ſn̄iapͦ dēret obtine̓: n̄ ille ꝗ pͦ pn̄tauit reſcriptū: ſic̄ ſi ꝗs a pl̓ibꝰ ꝯueniat̉ exnoxa eiuſdē ſerui: n̄ .n. ꝗ pͦ egit: ſꝫ ei ꝗ ad ſnīam pͥus ꝑuenit dꝫ dariff. de nox. ſiꝗs a multꝭ. ſic etiā in actōe de pecul̓. ff. de pecu. ſi v̓o. adhuc forte idē poſſet dici h̓. ille .n. obtinuiſſet: ꝗ pͥus receptꝰ fuiſſet. arjͣ. de p̄ben. dilectus. ii. ſꝫ h̓ neut̓ ad ſnīam venit. h̓ pn̄t aſſignari multa ꝯͣria. jͣ. de of. dele. ex ꝑte. i. ⁊ sͣ. e. ti. ceteꝝ. ⁊ multa ꝯſil̓ia. ſꝫ iura illahodie correcta ſunt ꝑ id qd̓ hēs. jͣ. de ap. ut debitus. ⁊ ꝑ id qd̓ dicithic. de hac maͣ dicas ut dixi. sͣ. e. c. i. ſꝫ illa decre. ex ꝑte. jͣ. de of. dele.loquit̉ in alio caſu: cū iā lr̄e ſūt pͦ pn̄tate an̄ pn̄tatōeꝫ ſcd̓aꝝ: ⁊ ita concordat cū iſta. Alij dicūt ⁊ forte bene: ꝙ prīe lr̄e ualēt ⁊ n̄ ſcd̓e: qꝛ depͥmis nō faciūt mētōeꝫ: ſi n̄ fuit negligēs in ꝓſequēdo ius ſuū: ⁊ hͦ.ꝯſtet: lꝫ pͥus pn̄tēt̉ ẜe: dūtn̄ n̄ recipiat̉ ẜus an̄ pn̄tatōeꝫ pͥoꝝ: ⁊ ita ceſſāt ꝯͣria. Sꝫ ſi pͥmꝰ nō ꝯſequat̉ ius ſuū dolo uel negligentia cū ꝓſecpoſſit: ualebūt ſcd̓e: lꝫ de pͥmis nō faciat mētōem. ſec in reſcriptꝭ adlites obtentꝭ: ubi ꝑ ſollicitudinē pn̄tatꝭ ꝑdit̉ pͥmū reſcriptū lꝫ ẜm d̓ pͦn̄ faciat mētōeꝫ. jͣ. d̓ ap. ut d̓bitꝰ. ibi .n. remāet iuſ ſaluū utriqꝫ īpetrātih ¶ Mentōe n̄ hīta. ꝑ hoc videbat̉ ꝙ lr̄e nō ualebāt. sͣ. e. ceteꝝ. ⁊. jͣ.de of. del̓. ex ꝑte. ii. ſꝫ pͥme ibi iā fuerāt pn̄tate an̄ pn̄tatōneꝫ ſcd̓aꝝ: etſic nō ꝯͣdicit ſꝫ ꝯcordat huic. ⁊ ibi noͣ. ⁊ etiā nō ob. c. ceterum.i ¶ Appell̓onē. vn̄ vr̄ ꝙ ſnīa poſtea lata n̄ tenuit. jͣ. de ſen. ex. ꝑ tuas.Sꝫ ꝯͣ dr̄. jͣ. ubi dic̄ ſnīas p̄fatas relaxetꝭ: ſꝫ ibi dicet̉ rō qͣre tenuit ſnīavl̓ intellige ꝙ ex iuſta cā appellatū ē: qꝛ forte lrās alterius receperantvel aliā iuſtā cām allegauer̄t: ⁊ ſic n̄ tenuit ſnīa: vl̓ dicas ut ī vl. notl̓ak ¶ Suſpenſionis. ar. ꝙ ſuſpenſus poteſt amplius ſuſpendi: ſicut