peruenit. ꝙ. h. de ſancto ſtephanoſuper abſolutione ſua litteras tibi:ut prima facie videbatur: apoſtolicas preſentauit: quibus quoniā mānifeſtum ꝯtinet in conſtructōne peccatum: fidem te nolimus adhibere.Lemens. iii.X ꝑte .ſ. perſone eccleſie de tarē¶ Ito nobis innotuit: ꝙ cū capellede empeton̄. ad predictā eccleſiamde iure pertineat. o. diaconus ꝗ iaꝫdictam capellā detinet: capellanumipſius eccleſie nomine ipſius .ſ. in eaminiſtrantē poſt ap. a ſe factaꝫ amouit: quā cū eſſꝫ .ſ. proſecutus: ⁊ ad iudices litte̓ras impetraſſet: ip̄e. o. ap.ſuam proſequi non curauit. Cunqꝫauctoritate iudicum in ius eſſet uocatus: dixit ſe litteras priores habe̓de quibus nulla mentio in poſterioribus habebatur: quas uſqꝫ ad tertiam citationem ſuppreſſit eiſdē dolo uel negligentia uti poſtpoſuit: qd̓ex diuturnitate temporis videbat̉: īquibus nulla mentio de ap. ab ipſo

facta fiebat cū biēniuꝫ a tꝑe ap. iamfuiſſet elapſū. Ideoqꝫ mandamꝰ: qͣtenus ſi ita eſſet conſtiterit: reuocatin ſtatutum priſtinum omnibꝰ: quepoſt ap. ipſius. o. inueneritꝭ attētatapreſcriptā capellam matrici eccleſiereſtituere ꝓcuretis: predictum. o. ſieum appellationē ſuam nō fuiſſe ꝓſecutum cōſtiterit memoratoſ. in expenſis neceſſarijs condemnantes.¶Eleſtinus. iii.Ciſcitatus es a nobis petitoriodeſtinato: de qua impotentia illud intelligatur: quod in litteris noſtris ſepe conſueuit appōi: ut ſi duouel tres: quibus littere diriguntur:ipſis exequēdis ſimul intēreſſe neꝗuerint: vnus aūt plures: quibus ſcribitur: nihilominꝰ exequatur. Nosuero ita ſentimus: ꝙ tam de iure qͣꝫde facto illa impotentia cenſeatur:de iure: ſi aliquem illorum ſeruumuel infamēꝫ aūt alio legitimo impedimento detentum eſſe conſtiteritde facto: ſi conſtiterit euꝫ caſu mort

ex p̄dictis colligitur. b. Satis tn̄ credo ꝙ ſi papa ex certa ſcientia tales litteras ꝯcederet.um habeat plenitudinē poteſtatis ſaluo iure recpele. ſuſpius.r ¶ Suſpectos.iſari. de recuſatōe habes. jͣ. de app.cum ſpāli. ⁊. jͣ. d̓onis.g ¶ Celeri. viii. diſ.malauetudo: ⁊reſecāde ſunt putride carnes. xxiiii. qiii. reſecāde. vn̄ v̓ſuſPrincipijs obſtaſero medicina ꝑat̉.Cū mala ꝑ longascōualue̓ moras. b.¶ Daudientiā.Imāifeſtū. ſic pꝫꝙ viciuꝫ latinitatisviciat reſcriptuꝫ. ſicetiā ſi papa loquat̉vni ī plurali: aut ſipatriarchas l̓ ep̄osfilios appellauerittales lr̄e falſe ſt̓. jͣ.de falſar̄. qͣꝫ graui.Ar. ꝯͣ. ꝙ ꝓpter malā latinitatē n̄ viciātur reſcripta. ff. deſta. ho. imꝑator pius. ibi .n. dr̄ ꝙ ꝓpt̓malā latinitatē nonviciant̉. ⁊. ff. de manumiſ. teſta. qui habebat. C. de leg. inlegatis. ⁊. jͣ. de fi. inſtru. ex ꝑte. So. viciū ſcribent in inſtr̄is ⁊ teſtīs non nocet: cū al̓s deveritate ſeu volūtate teſtatoris conſtet. C. de teſta. errore. ⁊. l. ambiguitates. ⁊ idem eſſet de uolūtate pape dicend̓: ſi ꝯſtaret de hoc: ſꝫ verius videt̉ aliud eſſe in teſtīs: ⁊ aliud in litteris pape. Teſtm̄ enim cōmittit̉ tabellionibus. cuius ſcripturā ſiue latinum nulluſ corrigit. vn̄falſa latinitas nō viciat teſtamentū: dūmō ꝯſtet ꝑ ipſum de intentōeteſtantis: ut dicūt p̄dicte leges: ⁊ ꝓpter fauorē teſtamentoꝝ: qꝛ nihileſt qḋ magis debeatur hominibꝰ ⁊cͣ. C. de ſacroſanc. ecc. l. i. Reſcriptum dn̄i pape ꝑ multas manus tranſit: ⁊ magna maturitate decoquit̉. xxxv. q. ix. apl̓ice. jͣ. e. cum adeo. ⁊ ita nullū vicium ꝯtinere dꝫ. sͣe. ad hec. vn̄ ꝯͣ illā p̄ſumptōem nō eſt admittēda ꝓbatio. Ar. ꝯͣ. ff. d̓of. p̄ſi. illicitas. §. v̓itas. Lau. noͣuit ꝙ inſtr̄a uel pͥuilegia ꝓpter falſūlatinū non viciant̉. ar. de con. di. iiii. ſi non ſanctificat̉. ⁊. c. detulerun⁊. ff. de manumiſ. teſta. qͥ habebat. de inſtr̄is tabellionuꝫ ſatis crederem illud: de pͥuilegijs romane curie non eſt verum. b.X ꝑte poſt appellationē non dr̄ hic ſuꝑ quo fuerit appellatumforte poſſet dici: ꝙ ſnīa lata fuit ꝯͣ. o. diaconū: a qua ipſe appellauit: vel ſuꝑ alio articulo: vel forte circa aliquā ſnīaꝫ ſicut oliꝫ fiebatx ¶ A ſe factā .ſ. o. ⁊ ita nō detulit ſue ꝓprie appellationi: qd̓ eē nō debuit: cū ⁊ appellatōi aduerſarij deferre debuiſſet. jͣ. de ap. an ſit. ⁊. ca.conſtitutus. ⁊. jͣ. de elec. bone. appellauerat forte ab ordinario coraꝫquo trahebat capellanū ⁊ ſuꝑ ꝑſonā matriciſ eccl̓ie. Raro inueniesalibi ut credo ꝙ aliquis nō detulit ſue ꝓprie appellatōni. vn̄ iudexpoterat ꝓcede̓ in cā: qꝛ vr̄ appellatōi renunciaſſe: qꝛ pen̄. ap. nihil ēinnouandū. ff. nil. inno. ap. pen. l. v̓na. ⁊. jͣ. de ap. an ſit.y ¶ Proſecutus. lr̄as īpetrādo ſuꝑ reſtōne eccl̓ie: qua fuerat ſpoliatus poſt appellatōem a ſpoliatore factā: ut in cā ꝓcederet̉ nō obſtāte appellatōe fruſtratoria qd̓ ex eo apparet: qꝛ dictꝰ. o. eā ꝓſequi nōcurauit noīe eccl̓ie de tarento qꝛ erat matrix eccleſia.z ¶ Litteras. forte ſignificauit pape: ⁊ rector matricis eccleſie iniuriabat̉ ei ſuꝑ illa capella: ⁊ ſic obtinuit lrās in forma cōi nulla mentiōehabita de appellatiōe: que etiam lrē impedirēt reſtōnem. jͣ. de reſti.ſpo. ex conqueſtione cū ſuis ſimilibus.a ¶ Nulla mētio. ⁊ iō nō valebāt. jͣ. de ap. ſepe. in fi. ar. qꝛ qui appellat dꝫ face̓ mētiōem de ſua appellatione: ⁊ aduerſarius quodāmodo. qui ſuam appel. proſequitur: ut hic dicitur. ⁊. jͣ. de confir. uti. uelinuti. bone.b ¶ Negligētia. ſic. sͣ. e. ſi autem. ⁊. jͣ. e. plerunqꝫ

c ¶ Cum bienniū. qui .n. non ꝓſequitur appellationem infra annum: aut exiuſta cā infra bienniū rata manet ſnīa: ⁊ fingit̉ nō appellaſſe. jͣ. de ap. cū ſit romana. ⁊ iō iſte. o. audire nō debuit p̄textu ſue appellatōis. ſꝫ vr̄ ꝙ rector iſtſ. rōne ꝯſil̓i audiri nō debuit ad ꝓſecutōem appellatōis: cū actor ⁊ reꝰ circaappellatōem eodē iure utant̉. jͣ. de mutuis pe. c. ult. ⁊ hic dr̄ ꝯͣriū .ſ. ꝙ ille contra quē appellatū eſt: audit̉poſt bienniū ⁊ nō ille ꝗ appellauit. qual̓r ergo hoc intelligit̉? dicas ꝙ iſte rectoauditꝰ fuit nō rōe ſue appelatōis ſꝫ potius rōe ſpoliatiōis ſuꝑ qͣ lr̄as īpetrauit n̄obſtāte ap. ut no. sͣ. in v̓boꝓſecutus. int̓dicta .n. ꝑpetua ſūt qͣꝫtū ad rei ꝑſecutionē nō qͣꝫtū ad penaꝫ. ff. devi ⁊ vi ar. l. i. in pͥn. ⁊ ſi d̓ appel. nihil dixit: nihilominꝰaudiet̉ petēs reſtōnem eccleſie: ⁊ multo fortius: qꝛ poſtappellatōnem ſpoliauit aduerſarium qui debuit deferre ſue appellationi. pretereafauore appellantis dat̉ an̄nus aūt bienniū ad ꝓſequēdam appellationem ⁊ nonfauore appellati. vnde appellans ſtatim poteſt proſequi appellationem: ſi terminus ei prefixus eſt: ſed appellatus non ſtatim. jͣ. d̓ appel. oblate.d ¶ Que poſt appellationē.⁊ ita quicꝗd fit poſt appellationē a ſe uel ab aduerſario ſuo factā: debꝫ irritari. jͣ. de of. dele. ſuꝑ qōnūin fi. ⁊. jͣ. de ap. bone. cū ſuis ꝯcordan. ⁊ in hoc illa corrigit iſtam.e ¶ N expenſis. qui appellationē ſuam nō ꝓſequit̉: altero ꝓſequente ꝯdēnari dꝫ in expēſis: ut h̓. ⁊. jͣ. de ap. nicolao. ⁊. c. rep̄henſibilis. vel ꝗ ꝓſequiipſam ante tempus ſtatutū. jͣ. de ap. ſepe. ſꝫ non vr̄ ꝙ iſte. o. debuerit in expēſis condemnari cum appellatus appellationem non fuerit proſecutus infrabiennium: cum hoc idem ius ſeruandū ſit appellanti ⁊ appellato: ut diciturin notula: qui enim: ⁊ non oportebit ip̄m ꝓſequi appellationē: qꝛ ipſo iurerata manet ſnīa lata ꝯͣ ipſum. o. ſiqua lata fuerit. pōt dici ꝙ iō ꝯdemnatur: qꝛp̄textu appellatōis iudex nō ꝓceſſit: ⁊ ille. o. poſt ap. ſpoliauit appellatuꝫ: etſic intererat rectoris: ut. o. condemnaret̉ aduerſario in expēſis etiam poſt biIennium ꝓpter dolum ⁊ maliciam ipſius. o.Ciſcitat̉. petitorio .i. nūcio legitīe ordīato. vel dic petitorio .i. ꝓcuratoreg ¶ Impotētia. aliquis dr̄ aliꝗd poſſe quinqꝫ modis. vn̄ v̓ſus. Roſſe ꝗdeꝫrebus dāt ius naͣ poteſtas. Officij meritū ſextū diuina voluntas. De potētia iuris habes. xxii. q. ii. faciat hō. xxvii. q. ii. agathoſa. in fi. de potentia naꝫture habet̉. jͣ. de deſpon. impu. puberes. ⁊. c. a nobis. de poteſtate officij habes. jͣ. de ꝯſan. ⁊ affi. c. i. in fi. ⁊. xxi. di. §. i. ar. v̓ſus fi. ubi dr̄ ꝙ petrus p̄ omnibus claues regni celoꝝ accepit. de potentia officij legit̉. xxj. di. inferior. ⁊. jͣ. d̓ma. ⁊ obe. cum inferior. de potentia meriti legit̉. iii. q. vii. §. tria. v̓. idem̄ teſtat̉ibi: cuius vita ⁊cͣ. de potentia diuine volūtatis habet̉ de pe. di. ii. §. charitas.ſed hec potentia ad duo tm̄ facti ⁊ iuris refertur.h ¶ Intereſſe nequerint. ꝙ ſil̓ int̓eſſe debeāt. hēs. jͣ. de of. dele. prudentiam.¶ Seruum. qꝛ talis iudex eſſe nō poteſt: niſi cōi opinione ꝓ libero ſe gerat⁊ habeat̉ quo calu tenet eius ſnīa etiā ſi pꝰ eā latam detegat̉ cū tꝑe ſententiefuiſſe ſeruum. iii. q. vi. §. veꝝ. ⁊. ff. de of. p̄to. barbarius. ⁊. C. de teſta. l. i.k ¶ Infamem. ſi pendēte iudicio efficiatur infamis uel ſuſpectus poſſet repelli. jͣ. de teſti. co. p̄terea. ⁊. jͣ. de of. dele. inſinuāte. quia que de nouo emergunindigent auxilio. ff. de interro. act. de etate. §. ex cauſa. Itē ſi medio tꝑe excōmunicetur: ſꝫ eo abſoluto reſumit iuriſditionē. jͣ. de of. dele. prudentiam. §. ſexta. Idem credo ſi reſtituat̉ priſtine fame per pͥncipē: qꝛ reſumit iuriſditionē.ii. q. iii. §. notandum. in fi. ⁊. C. de cura. fur. l. pel̓. ſecus ſi lata ſnīa detegat̉ iudicem fuiſſe infamē. iii. q. vii. §. tria. v̓. veꝝ. ⁊. ff. de of. preto. barbarius. ⁊. C.de teſta. l. i. ſecūs in excōicatiōe: qꝛ ſnīa publice excōicati nulla eſt. jͣ. de re iudi. ad probandum. ⁊. jͣ. de excep. exceptionem.¶ Impedimēto. puta qꝛ eſt excōicatus uel illitteratuſ: nec hꝫ ꝯſuetudineꝫ cārum. quia peritus dꝫ eſſe iudex: nec debet querere ab alijs quid eum loquioporteat in aut̓. de iudi. in prin. colla. vi. ⁊ infra de conſan. ⁊ affi. ex lr̄is. ī fi.