occumbere: aut ineuitabilis neceſſitatis articulo impediri: quo minusvaleat intereſſe: dummodo is quipro neceſſitate preſens eſſe non poteſt: collegis ſuis canonice excuſationem ſuam curet ſi poterit de̓ſtinare: ut alij coniudices uel executoresnihilominus ad conſummationeminiuncti mandati procedant: nec .n.ille qui tantummodo nō vult intereſſe: hac impoſſibilitatis interpretatione ualeat aliquatenus excuſari:niſi forte ſic in reſcripto habeatur expreſſum: ſi non omnes interfuerintuel ſimul nequiuerint aut noluerinintēreſſe. Nnocen. iii. elien̄. epiſcopo.Aſtoralis officii: ⁊ infra. Preterea queſiuiſti: quando de reuocatione litterarum ambigit̉. vtrūiudices priores an poſteriores cōgnoſcere debeant: ⁊ vtrum per ſecūdas ſint prime littere reuocate. Adquod. t. r. ꝙ niſi poſteriores prioribus uel ecōuerſo duxerint deferen

dum: ſimul vtriqꝫ cognoſcant. ⁊ ſiforte nequiuerint ſimul in vnā ſentētiam concordare: quamuis pluresſint ex vna parte qͣꝫ ex altera per arbitros communiter electos a partibus huiuſmodi concertatio ſopiāt̉¶ Quoniam autem ſub huiuſmodiforma videlicet: cauſam quam talisaduerſus talem ⁊ quoſdā alios ſuꝑhoc ⁊ quibuſdā alijs ſe habere proponit: tibi diximus cōmittendam:a nobis multotiens littere impetrātur: ſollicite queſiuiſti: an iudex exdelegatione huiuſmodi ante perſonarum vel rerum expreſſione ſuperperſonis vel rebus exprimēdis habeat ptātem: adijciens vtrū ſi an̄qͣꝫperſone vel res expreſſe fuerint nominatim ſuper non expreſſis in cōmiſſione priori: ſed generaliter comprehenſis ſpeciales littere: que depriori commiſſione nullam faciantmentionem ad alios iudices a ſe.ap. emanauerint: eundem vigoremdebeant obtinere. Nos igit̉ ad hec

tamen ſi illitteratus ſit: ⁊ habeat̉ ꝯſuetudinem cauſarum ſiue peritiam iudicādi pōt ei cā ꝯmitti. C. de iudi. l. certi iuris. ar. C. de ep̄i. ⁊ cle. parabolāi. ⁊ quedā impedimenta ponunt̉. iii. q. vii. §. tria. Item ſi impedimentū ſit perpetuūnon pōt cognoſce̓ qd̓ pōt eſſe multis modis: ut infirmitas ſurditas ⁊ ꝯſil̓ia.m ¶ Deſtinare. ꝑ lr̄as uel ꝑ cim nunciū litteratorie deſtinatū. lxiiii. di. c. i.ii. ⁊. pel̓. ⁊. jͣ. de of. dele. prudentiā. i. ℟. ff. de rebꝰ eoruꝫqui ſub tutel̓. uel cur̄. magꝭ§. illud etiaꝫ queri poteſt: ethec eſt canonica deſtinatioſed nunquid ille qui intereſſe nō poteſt: valet alijs delegare vices ſuaſ? de hoc dicitur. jͣ. de offi. dele. coram.n ¶ Ad ꝯſūmationem. ut. jͣ.eum dilecta.o ¶ Procedant. qd̓ ꝗdemfacere poſſunt: ſi in lr̄is cōmiſſionis ſit clauſula illa: ꝙſi nō omnes. alias nō poſſunt procedere. ar. jͣ. de off.dele. cauſam matrimonij: eteſt expreſſū. jͣ. d̓ of. del̓. vnodelegatorum. ⁊. e. ti. prudentiam. ⁊. ff. de arbi. iteꝫ ſi vnꝰ§. pel̓. ⁊. l. ſequenti.p ¶ Excuſari. immo potiusdebet puniri. jͣ. de off. dele.prudentiaꝫ. §. adijcimus. ethoc caſu alij poſſunt procedere quanuis nō videaturimpleta cōditio: ꝙ ſi n̄ oēs⁊cͣ. ut in. c. p̄dicto prudētiā.§. adijcimus. ⁊ hoc verbuꝫeſt poſtqͣꝫ conſtiterit: ꝙ non vult int̓eſſe. ⁊ in hoc illa corrigit illam.q ¶ Intereſſe hodie. etiā ſi non addat̉ hoc tn̄ ſi non vult alij ꝓcedant: licet ſitguendus qui mandatū apoſtolicum exequi ꝯtemnit.aſtoralis. ambigit̉. Sed quero qualiter poſſit dubitari de reuocatiPone litterarum? aut ſecunde faciunt mentionē de primis: ⁊ tunc valēt ſecunde. aut non faciunt: ⁊ tunc valent prime. sͣ. e. ceteꝝ. ℟. neutra pars diſiunctim perpetua eſt. prima tollitur per decre. jͣ. de re iudi. int̓. ⁊ de do. ⁊ ꝯtu. exlitteris. ⁊ de confir. vti. bone. ⁊ de ap. ſepe. ⁊. c. oblate. ſecunda tollit̉ ꝑ decre.jͣ. e. plerunqꝫ. in iudicijs nondū ceptis non habet locum iſta diſtinctio. Illeenim ſole valent que primo iudici preſentantur citatione facta per ipſas. jͣ. d̓fo. competē. propoſuiſti. jͣ. de ap. ut debitus. ⁊. jͣ. e. capitulum ſancte crucis.Item qualiter primi iudices poſſunt deferre ſecundis: uel ſecundi primis:cum uel primi tantum uel ſecundi tantum ſint iudices: ⁊ ita aūt primi aūt ſecundi nullam habent iuriſditionem. jͣ. de offi. dele. ex litteris. in fi. ⁊ sͣ. e. ti. ceterum. Item qualiter poſſunt primi uel ſecundi citare partes: cum vtriqꝫ dubitent ⁊ neſciunt̉ an ſint iudices: immo ratōe dubitationis neutri debent eēiudices: ſicut quando dubitatur de tutela duorum: neuter eſt tutor. ff. de teſta. tu. d̓uo ſunt ticij: ꝓpter hoc gloſauerunt hic quidam: ꝙ de facto poteſdubitari non de iure: ut ſi forte ſecunde littere nō exhibeantur. jͣ. de offi. del̓.ex litteris. uel quia dubitatur an ſit annus elapſus ab impetratione litteraꝝpriorum. jͣ. e. plerunqꝫ. Sed hec ſolutio non valet: quia ad queſtionem facti non daret papa reſponſionem iuris. ff. de ſta. homi. l. idem erit. Alij dieunt etiam: ꝙ poteſt eſſe dubitatio iuris: ſi data ſit eadem in vtriſqꝫ litteris. illa decre. ut debitus hoc determinat. jͣ. de foro competenti. c. penl̓. ⁊ vlt. ⁊. jͣ. e.capitulum ſancte crucis. ſed certe ſecundum dictum illorum neutre reuocātalias: cum neutre ſint priores alijs: immo ſecundum hoc neutri cognoſcantde tota cauſa. nam ambe littere dicuntur ſecunde uel prime. ff. de bono. poſ.ſcd̓m tabul. l. i. §. ſiquis in duobuſ. Tertij dicunt ꝙ ſic dubitari pōt de reuocatione: ut ſi ſecunde faciant mentionem priorum: ſed non exp̄ſſam. jͣ. de dolo ⁊ ꝯtu. ex litteris. ⁊ hoc non eſt uerum: ut patꝫ ex illa decre. ex litteris. jͣ. dedo. ⁊ contu. dici poteſt hanc fuiſſe rationem huius decre. cum diuerſe ſint littere impetrate: iudices citant ꝑtes: ⁊ cum pars aduerſa coram eis exhibet ſecundas litteras: ipſi uolunt cognoſcere de reuocatiōe litterarum ẜm hoc qd̓contingit. jͣ. de re iudi. inter monaſterium in parte deciſa ab integra. Item ſſecundi iudices citent partes: ⁊ cum exhibentur coram eis prime littere ipſivolunt cognoſce̓ an prime ſint reuocate. Sed quia pro eodem negocio partes nō ſunt trahēde ad diuerſos iudices. jͣ. e. ex tenore. ⁊. jͣ. e. c. vlti. ſtatuitrhic. ut iudices ꝯueniant ad hoc faciendū: vel vna pars deferat alij: qꝛ ⁊ pͥmi

de hoc cognoſcerē poſſunt: cum coram eis obijciatur talis exceptioetiā ⁊ ſecundi. ⁊ expone qn̄ de reuocatiōe ambigit̉ .i. qn̄ in dubiū deducitur de reuocatione litterarū. Sed huic ſolutioni obſtare vr̄. jͣ. ecum ꝯtingat. ibi enim nō ꝯueniunt ad cognoſcendū: ſꝫ exccutor videt vtraſqꝫ lr̄as. vnde pōt adhuc melius dicere: ꝙ bene pōt iudexdubitare de reuocatione litterarum: lꝫſecunde expreſſamfaciant mentionempͥoꝝ .ſ. quādo obij.cit̉ ſcd̓as litteraſ impetratas eſſe ꝑ falſiſuggeſtionē uel ueri ſuppreſſioneꝫ: utsͣ. c. ceteruꝫ. ⁊ melijͣ. de of. dele. coraꝫ⁊. jͣ. de re iudi. intermonaſterium in integra. ⁊ hoc ideꝫ dixit io. jͣ. e. ſuꝑ illa d̓cre. cū contingat. etcerte iſte eſt verior ītellectus. Sed hecdubitatio de reuocatione litterarumnō habet locum inlitteris appellatōis⁊ pͥncipalis cauſe:quia iudices appellationis de hoc cōgnoſcere debent. jͣ.e. dilectus filius io.hec dubitatio locūhodie nō hꝫ re integra. jͣ. de ap. ut debitus. b.s ¶ Deferend̓. de ꝯſenſu ꝑtiū. jͣ. de of. del̓. ſuꝑ qōnuꝫ. §. intentōnis. ⁊§. nos aūt. cū corā vtriſqꝫ poſſet ꝓponi exceptio: ut dcm̄ ē in prīa notula: ⁊ ēt ſine ꝯſēſu ꝑtiū poſſēt ſi uellēt: ſꝫ hōeſtū ē: ꝙ d̓ ꝯſēſu ꝑtiū fiatt ¶ Plures. h̓ nō ſtat̉ iudicio maiorꝭ ꝑtis. jͣ. de iu. pr̄o. qm̄ ſil̓e eſt ī cāep̄i. vi. q. iiii. c. i. jͣ. de re iudi. nō pōt. ⁊ in iudicibus del̓. a pͥncipe. ut vr̄C. de ap. in offerēdis ibi. ita tn̄ ſi diſſentirēt. ⁊. C. ꝗ bo. ce. poſ. l. vlti. ⁊in re cōi. ff. cōidiui. ſabinꝰ. ⁊ in liberali cā. C. de cōi. ſer. māu. l. i. §. i. ⁊inſti. de re. diui. §. religioſū. qꝛ ibi ſit qd̓ religio uel naͣ rei reꝗͥrit. ⁊ dūquis plus iuris hꝫ in re. ut. C. de dona. ſancimꝰ. §. ne aūt. Sed ꝯtralxv. di. c. i. ii. ⁊. iii. ff. de re iudi. duo ex tribꝰ. So. veꝝ eſt ⁊ gnaͣle: ꝙ iudicio maioris ꝑtis ſtand̓ eſt: ſꝫ quedā ſpālia hic ſignata ſūt: ubi hecregula nō obtinet. ſꝫ in caſu iſto nō ſtat̉ iudicio maioris ꝑtis: qꝛ forte in pͥmis lr̄is ſūt duo iudices: in ſcd̓is tres uel pl̓es. vn̄ cuꝫ illi tresequalē hn̄t iuriſditionē cū illis duobus: qꝛ iſti tres loco vnius ſūt: etilli duo ſil̓r loco vniꝰ .ſ. dn̄i pape: n̄ p̄ualet ſnīa illoꝝ triū: qꝛ n̄ cēſent̉pl̓es: licet ſecus ſit in creditoribus: qm̄ ſi par debitū ſit hincinde: ſtat̉tn̄ maiori numero creditoꝝ. ut. C. ꝗ bo. ce. poſ. l. ult. Itē alia rōne: qꝛſi iſti tres iudices iudicarēt ꝓ ſe: ſuſpecti eſſent: qꝛ viderent̉ ingerereoꝑas ſuas. ff. de ꝓcu. que oīa. Si aūt iudicarēt ꝯͣ ſe: viderent̉ a ſe abdicare iuriſditionē ⁊ velle a ſe remoue̓: qd̓ eſſe nō dꝫ. jͣ. de of. del̓. paſtoralis. ⁊ ita dꝫ iri ad arbitros. Sꝫ ſi in pͥmis ⁊ ſcd̓is eēt equalesiudices numero ſatis poſſet dici: ꝙ ſtabit̉ iudicio maioris ꝑtis: quiamaior videt̉ modo iuriſditio ⁊ ptās ab vna ꝑte qͣꝫ ab alia.y ¶ Sopiat̉. quid ſi arbitri adiudicent iuriſditōem eis ꝗ non hn̄t? nihilominꝰ ſnīa illoꝝ iudicū tenebit: qꝛ cū arbitri ſnīauerint ꝯͣ ius ſcriptū: tenet eoꝝ ſnīa: niſi fuerit appellatū: ut. ii. q. vi. §. diffinitiua. ⁊ heceſt rō: quia per vtraſqꝫ litteras data fuit iuriſditio.x ¶ Perſone uel res. ꝗ rem petit: d̓ꝫ rē certam pete̓. de hac materiadicemus. jͣ. de libel. ob. c. penl̓. ubi ꝯpetētius ponitur.y ¶ Spāles. impetrate ab aliquo illoꝝ: qui ꝑ clauſulaꝫ gnaͣlem poterant ꝯueniri ꝯͣ pͥmum impetrantē ſuꝑ eadem cā. ſed qualit̓ pōt ille ꝗpoſſidet contra impetrantem impetrare ſuper eadem re cum interdictum poſſeſſorium intentare non poſſit cum ipſe poſſideat. jͣ. deiud. examinata. ⁊ p̄terea poſſidēti non datur rei vēdicatō. inſti. d̓ ac.§. i. C. d̓ alie. iudi. mu. cā fac. l. vnica. dic ꝙ pͥmus impetrās impetrauit ut ageret petitorio ſcd̓s impetrās impetrauit ne inꝗetaretur ſuꝑpoſſeſſione illius rei quā poſſidet. nam ⁊ al̓s datur actio poſſidenti