Liber

ip̄m ab īpetitione. b. deſiſtere compellētes. Ceterū ſi eidē fuit eccleſia canonice cōceſſa ⁊ tradita: ⁊ poſtea de crimine aliquo nō fuit conuictusª propter qd̓ de iure debuit ſpoliari vel poſt appellationemᵇ: ſicutaliquādo allegauit: eccleſia illa fuerit ſpoliatus: ipſaꝫ ei facias reſtiuiꝰ⁊ in pace dimitti.¶ Dem.¶ Inimicus etiā a voluntaria exceptione repellitur.Eminimus tibi mādaſſe vt. c. abbatiſſe: cuius electioneꝫconfirmauimus munus benedictōnis impēdere ꝓcurares. Sed quia.h. pro alteraᵇ parte a te ad nr̄aꝫ audiētiaꝫ appellauit: proponēs ꝙ deſimonia accuſaretᶜ eādē: mandatūnoſtrū diſtuliſti effectui mancipareQuia vero te nō decet ī hac parteap. eiuſdem. h. deferre cū idē illiusmanifeſtꝰ fuerit inimicusᶠ: ⁊ contraeaꝫ teſtimoniuꝫ tuleritᵍ: mādamusqͣtenꝰ cū inde fueris reꝗſitus. prefate abbatiſſe munus benedictionisnon differas impartiri.TNno. iij. archiep̄o biſuntino.¶ Dicens ſe aliqueꝫ accuſatuꝝ coram iudice ante inſcriptionē pōt ſne pena deſiſtere: ⁊ non accuſare: ſei deſiſtenti filētiū īponit̉ ī ꝑpeti⁊ Icet ī beato petro ⁊ īfra. Sane cū ex litteris. b. decani ſancti ſtephani. ⁊. t. i. ⁊ m. canonicoruꝫeccleſie biſuntine ad ap. ſe. audientiā ꝑueniſſet te varia crimīa cōmiſiſſe: ac ab eis fuiſſes per eaſdē litteras ſuꝑ ꝑiurio crimine ſimonie ⁊ īceſtus d̓latus: clemēs papa prede.noſter ſeruata iudiciaria grauitatetibi certuꝫ terminuꝫ aſſignauit quorn̄ſurus obiectis ap. te conſpectuip̄ſentares. Cuꝫ āt iuxta tenorem citationis ad ſe. ap. acceſſiſſes: nec vllus appareret qui te ita īpeteret dep̄dictis: ne aliquid de cōtingentibꝰomittere videremur: ab. i. ⁊. o. archid. ī nr̄a pn̄tia cōſtitutis q̄ſiuimꝰdiligēter ſi ꝗd ſuꝑ premiſſis aduerſus te ꝓ ſe vel alijs proponere vellēt: ⁊ ꝙ ſcripſerant legitime demōſtrarēt: ipſi aūt ꝙ nō ꝓpoſito accuſandi hec ſcripſerant rn̄derūt. Sꝫquia ſuꝑ ꝗbuſdā īcorrigibilis videbaris: quedā de te ap. ſe. duxerāt. intimāda: ſed nuncius ꝗ ꝓ lr̄is acceſſerat īpetrādis mandati formaꝫ exceſſitˡ. ¶ Nos igit̉ dictis canonicis

dū: ne te deceteroᵏ eis ſuper his accuſare liceat vel ēt infamare. Quiavero p̄dicti canonici citra vinculuꝫinſcriptionisˡ deſiſter̄ voluerūt: eisde iuris ꝑmiſſione id nō duximusīputanduꝫ. ¶ Ne autē ī abſolutiōetua minus canonice ꝓceder̄ videamur quāuis potius in odore boneopinionis coepͥorū nr̄orū qͣꝫ eoruꝫīfamia d̓lectemurᵐ cabilonē. ep̄o ⁊abbati de firmitate inquiſitioneꝫ fame tue duximus cōmittendam.¶ Dem ſancte burgē. archiep̄o.¶ Ad ꝓſequendaꝫ accuſationemcriminalem nō admittit̉ ꝓcuratorlicet poſſit allegare cauſas abſentieſeu alias exceptiones non tangentes crimen propoſitum: ⁊ qui iurauit ſtare mandato alicuius non admittitur ad accuſandum illū ſi virtute iuramenti ſibi fuit iniunctuꝫ vtnon accuſaret.Eniens ad ſe. ap. a. pragen̄.canonicus cōtra pragen̄. epiſcopum īter alia ꝓpoſuit coram nobis ꝙ cū eſſet filius ſacerdotis in eccleſia fuerat pragen̄. intruſus: ⁊ cōtra eiuſdē eccl̓ie pͥuilegiū homagium duci boemie p̄ſtitiſſet: ſic ſubijciens pragen̄. eccleſiā ſeruituti: ⁊ infra. Unde p̄dictū epiſcopū ad feſtūreſurrectiōis dominice peremptorie nos meminimus citauiſſe. Idēv̓o ad ſuā excuſationē viarū diſcrimina: cōſecrationē chriſmatis īminētē: ⁊ ꝙ filius boemie pͥncipis eētꝑip̄m baptizandus tunc tēporis ꝑnuncios ⁊ litteras allegauit. Licetautē excuſationes huiuſmodi ſicuterāt friuolas eſtimantes ip̄m reputauimus cōtumacē: nec procuratores eius in cā poſſemus reciper̄ crimīaliⁿ: eis tamē ꝯceſſimus auditores vt ſi poſſent illū aliquatenus excuſarēt. Cūqꝫ p̄dictus. a. corā eisrepetiſſet obiecta: fuit ex aduerſoreſpōſū ꝙ cū oliꝫ ſuꝑ hoc ad magdegen. archiep̄m littere fuerant impetrate: idē. a. ī obiecoꝝ ſe vidensꝓbatione deficere ad pedes eius ſehumiliter proſternens veniam poſtulauit: ⁊ ꝙ aduerſus euꝫ calūnioſe ꝓceſſerat eſt cōfeſſus. Cęterū cūſuꝑ hoc mandato ſtare eiuſdem archiep̄i iurauiſſet: ip̄e p̄cepit eidemſub debito preſtiti iuramēti: vt contra eundē ep̄m decetero proponer̄talia non auderet. ¶ Cū igit̉ nobisex ipſius. a. cōfeſſione cōſtaret ipſū

rum. ver. nullus homicidarum.a ¶ Conuictus. vnde priuari non debuit ſine culpa. lvj. diſtin. ſatis peruerſum⁊ .xvj. q. vij. inuentum.¶Poſt appellationē. qd̓ .n. poſt appellationē legitime interpoſitum ſit: dꝫ inirritū reuocari. sͣ. de of. dele. ſuper qōnum in fi. ⁊ sͣ. de appel. bone.c ¶ Reſtitui. cū fructibus perceptis. sͣ. de reſti. ſpo. grauis. vbide hoc.Primo¶ uōnit inanidatam nō erequutum ⁊ eius cauſaꝫ. ſecundocām probat ⁊ illud exequi mandat ibi: qꝛ vero. ab. ſi.d ¶ Pro altera parte .i. pro ſeipſo ex aduerſo.e ¶ Accuſaret. ſed nō vr̄ ꝙ locū haberet adhuc accuſatio: cuꝫnondum babuiſſet plenuꝫ ius:ſꝫ potius d̓buiſſet excipere ꝯͣ eāꝙ poſſet concedi. ſed qꝛ repellit̉ab obtento: pōt admitti accuſatio. de hoc dr̄. jͣ. eo. ſuper his.l¶ Inimicus. ergo ſi non fuiſſet manifeſtus inimicus d̓ferendum fuit appellationi: qꝛ tunccū crimē ſimonie exceptū ſit eāpoterit accuſare: vt plene dictūeſt de hoc. sͣ. eo. cum. p.¶ Tulerit teſtimonium. ⁊ forſanſuꝑ eadē cā vel alia cōſimili alio ipſam accuſante. ⁊ ob h̓ſoluꝫ p̄ſumeret̉ inimicus. ſi. sͣ.eo. cū. pͦ. ⁊ ſi. iiij. q. iij. §. iteꝫ incriminali. in princ. vbi de hoc..xͣ. Ante inſcriptionēU pōt accuſator ſine pena deſiſtere ⁊ ſi ad terminum nō venerit ei ſilentiū īponit̉. h. d. velaliter ⁊ ſic vt in rubro. Et ẜmhoc ſūmariū iſte tex. eſt no. Diuidit̉. nā pͥmo narrat factuꝫ. ſecūdo ibi: nos igit̉: duo diffinit⁊ tertiū ꝯmittit: ſcd̓m ibi: qꝛ v̓otertium ibi: ne aūt. ab. ſi.h ¶ Queſiuimus. Sed quarepapa q̄ſiuit ab iſtis vtrū vellētaliꝗd ꝓponere ꝯͣ ip̄m. ſi enimaccuſator nō cōpareret ī termino prefixo: amplius non audiniſi ꝓbet iuſtā abn̄tiam. iiij. q..v. ꝗſꝗs. ⁊. C. ꝗ accuſ. nō poſſi eas. ⁊ sͣ. de fi. inſtru. accepimus. rn̄. nō ſtatim dꝫ iudex abſoluere pn̄teꝫ: licet accuſator ſitabſens: qꝛ pōt eſſe ꝙ habeat iuſtā cām abn̄tie: vt. sͣ. vt lit. nonꝯte. qm̄. iudex hr̄e dꝫ rōneꝫ viarū ⁊ tꝑis ⁊ alteriꝰ ēt īpedimēti.ff. de va. mune. tpͥs. ff. qui. excau. ma. ſi cui. §. i. ff. d̓ dā. īfec.ſi finita. §. ſi forte. ff. d̓ iudi. ſi pͥtor in fi. ⁊ sͣ. d̓ re iudi. cum bertoldus. Et ideo papa iſtos requiſiuit: quia forte non credebat ꝙ iuſta cā impediti tacerentar. ij. q. vij. plerūqꝫ. Et no. ꝙlꝫ abn̄ti reſtituat̉ accuſatio ſua.ff. qui ex cau. ma. ſi cui. §. i. tn̄minor non reſtituitur ad accuſanduꝫ. ff. de mino. auxiliuꝫ vl̓iō non imponit̉ ſilentiuꝫ accuſatori: qꝛ accuſator prius monendus eſt: vt ꝓcedat. C. qui accu.non poſ. ꝗ crimē ⁊ iō iſti reꝗſitifuerunt ſi vellēt aliꝗd ꝓpōere:qꝛ ſi reꝗſitꝰ accuſator n̄ ꝓcedatammō nō audit̉ vt h̓ pꝫ. ⁊ periura p̄dicta. ſed vr̄ ꝙ iſti debuerunt puniri in expenſis: qꝛ fecerunt illū citari ad curiā malicioſe. ar. pͥdſcte. l.crimē. ⁊. ff. de iudi. eū quē temere: ſed excuſant̉ ꝑꝑ nunciū ꝗ formā mādati exceſit. vri non tenebant̉: idē videbat̉ dicendū vbi ēt de crimine agit̉ ciuil̓r. ff. de iurfiſ. l. ij. §. ſenatus: ſed in negocijs ciuilibus aliter ꝓcedit̉ ꝯͣ abn̄tem actorem. C.

de iudi. properandum. Io. de hoc dictum eſt. sͣ. de dolo prout.j ¶ Exceſſit. ⁊ ideo nō valuit. nec pͥiudicat eis: ex quo nō habent ratum. sͣ.de of. dele. cum olim. sͣ. de reſcrip. cum dilecta.k ¶ Decetero. sͣ. eo. de his. ij. iiij. q. v. c. i. ⁊. v. q. v. illi qui. C. ꝗ accu. nonpoſ. ſi ea. ff. ad turpil. ꝗ deſtitit: niſi iterato crimē committeret. ar. vj. q. i.īmutare: naꝫ exceptio reiiudi. non obſtat: niſi depreteritis cōmiſſis. ff. deexcep. rei iudi. ſi rē meaꝫ.⁊. l. ſe. ⁊. C. ad exhi. neqꝫ.l. non ignorabit. ⁊ sͣ. deexcep. c. pe.¶ Inſcriptionis. ⁊ quiaante inſcriptioneꝫ deſtiterunt eis nō īputat̉: qꝛ nemo cōpellit̉ accuſare. ij..q. iij. ſi quem ⁊. c. ſi quisiratus poſt libelli oblationem ſine pena deſiſterelꝫ. ff. ad turpil. queſitum.ff. de in ius vo. libertustn̄ ille ꝗ infamauit tenet̉ īiuriaruꝫ. ff. de iniur. itemapud. §. ſi quis libello: inciuilibus tamen actionibus bene cōpellitur agerpoſt libellū oblatū reo inſtante. C. quō ⁊ qn̄ iu. autē. qui ſemel. Io.m ¶ Delectemur argu.ꝙ p̄ſtantius eſt priuilegium bōe fame ꝙͣ male opinionis. arg. jͣ. de pur. cano. cum in inuentute.Eniens. Qui iuCrat aliquem non accuſare repellit̉ ab eius accuſatione. h. d. ſed qꝛ h̓. c.ad aliud ſolet allegari ⁊in hoc eſt valde vulgatum ideo aliter ſummo ⁊ſic vt in rubro diuidit̉ nāprima ꝑs narrat ſcm̄ ſcd̓aꝓnunciationē citationem⁊ purgationē. ſecunda ibicum igitur. Ab. ſi.n ¶ Criminali. hēs ergoh̓ exp̄ſſe: ꝙ in caſu criminali non interuēit ꝓcurator nec ad agēduꝫ nec addefendendum. v. q. iij. incriminalibus. ⁊. iij. q. ix.abn̄s. ff. de publi. iudi. l.penul. §. i. ⁊ hoc eſt generale. Fallit tamen in caſibus in crimine iniuriarūvt. iij. q. ix. §. niſi ⁊. C. deiniur. l. vl. ſed ad excuſandū vel excipiendū admittitur procurator vt hic et.xxiij. q. v. reos. ⁊ sͣ. dedo. cum dilecti. Item cuꝫagitur de crimine non criminaliter interuenit procurator. sͣ. de procura.tue: ⁊ jͣ. c. proxi. in fi. iteꝫin leuibus criminibus. ff.de accuſ. leuia. ar. Itemſi crimen non excedit penaꝫ relegationis. ff. an ꝑalium cā appel. expoſ. l..i. Item in crimine ſuſpecti tuto. ff. de procur. nonſolum. §. vl. iteꝫ cuꝫ ꝗs accuſat aliū de ingratitudine. ff. de procura. ſed heꝑſone. §. i. item in actiōecurator ad agendū ꝓ pͥuato dāno. ff. de ꝓcura. l. in popularibus: ſed propopulari interuenit propublico nō interuenit ꝓcurator ad agendū ſed ad defendēdū. ff. de popul.ac. ꝗ populari. item dn̄s defendit ſeruū in crimine. ff. de accu. ſi cui. §. pe.Melendus dixit ꝙ ex parte rei poſt lit. conte. ſemꝑ poteſt ꝓcurator iterue