Liber

aduocatiᵍ reſponſio extiterit reuocata: qꝛ ſic ꝑ ꝯſequens lis ꝯteſtataᵗnon fuit: vel ꝙ delegati teſtes receptos a ſubdelegatis ſubdelegatoꝝſuorum aprobauerint: cuꝫ non niſidelegatusᶜ a principe cām alij valeat delegare: ꝗcꝗd ab ipſis poſt ap.eorū factum eſt: dummodoᵈ hec inappellatione expreſſa fuerit: nuncietis irritum ⁊ innane.TDem decano ⁊ theſaurario: ⁊.p. petri canonico zamoren̄.¶ Nō ſufficiat appellanti ꝙ exceptionē legitimā ⁊ verā oppoſuit ⁊appellauit niſi doceat ꝑꝑ exceptionem non admiſſam appellaſſe.Alecto filio. G. capellano noIſtro. d. preſbytero. ⁊. I. capituli ſalamantini ꝓcuratori a nobisauditore conceſſo procurator capituli propoſuit coram eo: ꝙ cum dictus preſbyter ſuper receptione ſuain ſalamātina eccleſia executoriasa nobis ad archidi. ciuitaten̄. ⁊ collegas eius lr̄as īpetraſſet: coraꝫ eisfuit ex ꝑte capituli allegatum: ꝙ cūin ipſa ſit eccleſia certus numertuscanonicoꝝ iuramento firmatus dequo in lr̄is ad eos directis mentionon fiebat: ꝑ eas non debebāt contra ipſos ꝓcedere: ⁊ ne aliter facerent fuit ad noſtraꝫ audientiam appellatum: ⁊ infra. ¶ Quoniaꝫ igitur ⁊ ſi per confeſſionem preſbyterifactam corā auditore predicto conſtiterit ſalamantinā eccleſiā haberecertum numerum canonicorum iuramento firmatū: ⁊ huiuſmodi exceptionē coram executoribus fuiſſeꝓpoſitā: ⁊ ꝙ appellatum extiterit

ab eiſde̓: qꝛ tamen nō conſtitit ꝙ ꝓpter exceptionem huiuſmodi nonadmiſſaꝫ aliāue legitimā fuerit appellatum: mandamus quatenus ſivobis conſtiterit prefataꝫ exceptionem huiuſmodi de certo canonicorum numero iuramento firmato:vel alias legitimas exceptiōes fuiſſe propoſitasᵉ coram ipſis executoribus nec admiſſas: ac ideo parteꝫcapituli appellaſſe: ipſorum executorum proceſſum denucietis irritum ⁊ inanem.¶ Dem s. andree archidi. ⁊ magiſtro. I. canonico de melten̄.¶ Appellans qui terminum apfigit ſi mittit ꝓcuratorem ad īpetrādū ⁊ cōtradicendū tantū ⁊ appellatio fuit recepta a iudice vel approbata a ꝑte aduerſario legitime preſequenti ꝯdēnatur in ex pēſis.Icolao militi ac fr̄i. E. mōaco mōaſterij ſancte marie ſācti adriani diaco. cardi. cōceſſimusauditorem: in cuius preſentia cumdictus monachus non niſi ad impetrandum: ⁊ contradicendum ꝓcurator fuerit inſtitutus: ſupplicauit humiliter ideꝫ miles vt contraipſos tanquam contumaces procedere deberemus: ⁊ infra. ¶Mandamus quatenus ſi vobis conſtiterit dictos abbatem ⁊ conuentumappellationiᶠ ſue terminum prefixiſſe: cum ad proſequendam eandem ſufficientem procuratorē nonmiſerint: memorato milite ipſamperſonaliter proſequente ipſos adreſtituendas expenſas a temporeᵍup. factas eidem militi cōdēnetis

runt quibuſdā qui vices ſuas alijs cōmiſerant ⁊ illi quoſdā teſtes receperunt primi iudices delegati approbauerunt receptionē illoꝝ teſtium cum de iure talis receptio nō valeret ꝑꝑ q̄ grauamina extiterit appellatum.a ¶ Eadem die aduocati. Sed nunꝗd eſt iſtud neceſſarium: vt eadem die d̓beatreuocari: vel qn̄cūqꝫ ante ſnīam; vr̄ ꝙ qn̄cūqꝫ ante ſnīaꝫ: vt. sͣ. de ꝯfeſſis. c. vlti.⁊. C. de iur. ⁊ fac. igno. error facti. ⁊ .jͣ. d̓ cēſi. olim: vbi de hocvel ſaltē vſqꝫ ad triduū. C. d̓ erro. aduo. l. iij. In caſu iſto videt̉ ꝙ eadē die debeat reuocarivel ſaltē anteꝙͣ fiat aliꝗd in cāꝑ quod videat̉ approbare huiuſmodi ꝯfeſſionē: puta ſi ꝓducerent̉ teſtes: vel ſi aliꝗd aliucfiat qd̓ tm̄ poſt li. ꝯte. fieri dꝫ.b ¶ Lis ꝯte. nō fuit. ergo vt̄ ꝙſi nō ꝓbauit ꝙ ꝯfeſſio eadē diefuerit reuocata per ꝯn̄s lis fuitꝯteſtata: ⁊ ſic ꝑ īdirectā cōfeſſionē aduocati ēt fit lit. cōte. ſi. sͣ.d̓ do. ⁊ cōtu. prout. ar. ꝯͣ. sͣ. deielec. dudū. ij. ⁊ sͣ. d̓ li. ꝯteſ. ca.vno. vbi dr̄ ꝙ per narrationeꝫ⁊ reſponſiouem ſit litis conte.c ¶ Delegatꝰ: a pͥncipe. C. deiudi. a iudice. ⁊ sͣ. de offi. dele.ſuꝑ qōnuꝫ. §. ſi v̓o. ꝑ hoc pꝫ ꝙreprobata ē opi. illoꝝ ꝗ dicuntꝙ ſubdelegatus poſt lit. ꝯteſta.pōt alij vices ſuas ſubdelegaread īſtar ꝓcuratoris qui poſt li.ꝯteſt. factꝰ ē dn̄s litis. vnde p̄tpoſtea dare aliū ꝓcuratorē. C.de procu. nulla. ⁊. l. neqꝫ. ⁊ ſicvolunt intelligere illā decre. sͣ.ti. ꝓxi. cū bertoldus. que expreſſe ꝯͣdicit huic: ſed illa nō ꝯtinetius quantū ad hoc nec fuit obiectum: ⁊ ita ꝑ patiētiā toleratur.jͣ. de prebē. cū iā dudū in fi. ꝙius nō ꝯtineat: pꝫ ꝑ hoc ꝙ h̓ dicit ꝙ nō niſi delegatꝰ a pͥncipecām pōt alij delegare non diſtīguēdo ante lit. cōteſt. vel poſt.⁊ ita ibi nō potuit de iure delegari. Eſt ergo tenendū ꝙ ſubdelegatus alij ſubdelegare nōpōt: qꝛ ſic ⁊ illi poſſent iterumſubdelegare qd̓ eſſe nō dꝫ. ⁊ eſtſimile in excōicatiōe q̄ nō trāſit ī tertiā ꝑſonā. ⁊ ꝙ dr̄ d̓legatus ab alio ꝙͣ a pͥncipe n̄ p̄t alijcām delegare: ītellige d̓ eo ꝗ ēdelegatꝰ ab alio ad vnam cāmtm̄. nā ſi eēt ei d̓legata vniuerſitas cārum bene poſſet vnā cām alij ſubdelegare. ff. de iudi. cuꝫ pͥtor. §. i. aliasnō pōt. ff. de offi. ꝓcon. ⁊ leg. legatus. qꝛ quaſi ordinarius vr̄.d ¶ Dūmodo hec. Sed nūꝗd poſſit in cā appellationis ꝓponere aliam cām ꝙͣexpreſſit in appellādo? vr̄ ꝙ ſic. sͣ. e. ꝯſtitutus. Itē ⁊ noua cā p̄t opponi ī cā appellatiōis ⁊ noua inſtrumēta ⁊ allegationes. sͣ. de fi. īſtru. cū ioan. ff. de ap. ſcio. sͣ.de teſti. fraternitatis. ⁊. C. de tē. ap. ꝑ hāc: ⁊ sͣ. vt lit. nō ꝯte. accedēs. ſed ꝯͣ vr̄ expreſſum. sͣ. e. vt debitꝰ. vbi dr̄. ꝗ appellat cām appellatiōis ꝓpter quā appellatdꝫ allegare corā iudice: ⁊ hoc expreſſe idem dicit lr̄a iſta dūmodo hec in appellationis cā expreſſa fuerint: ⁊ .jͣ. c. ꝓxi. Super hoc ita diſtingue: aut appellat̉ a grauamine ante ſnīam diffinitiuā: aut a ſnīa diffinitiua. ſi a grauamine ante ſnīamtunc neceſſe eſt allegare coram iudice appellationis cām ſui grauaminis talemque ſi eſſet ꝓbata eſſet legitima: vel que eſſet expreſſa in iure: ⁊ tunc in cā appellationis non poteſt aliā allegare: vt hic dicit: ⁊ sͣ. e. vt debitus. ⁊ eſt rō qꝛ non appellat̉ niſi a grauamine. Sed ꝓpter hanc cām quā de nouo vult ꝓponere corāiudice ap. non grauabatur: nec ꝑꝑ hoc appellauit: ⁊ iudex appellationis cognoſcere dꝫ tm̄ ſuper eo pro quo appellauit: ⁊ papa ſemper ita reſcribit in appellatōnibus ante ſnīam: ſi eſt ita. Si vero aliquis appellat a diffinitiua tunc nō eſt neceſſe aliquā cām allegare cū appellat: ſed ſufficit dicere appello ab iniqua ſnīa: ⁊tunc in cā appellationis pōt opponer̄ nouā cām: ⁊ uoua inſtr̄a: ⁊ ſic loquitur. sͣ.de fi. inſtru. cū Io. ⁊. l. ſcio. ⁊ per hanc decre. illa. sͣ. e. ꝯſtitutus. ſpāliter intelligitur in cā electionis: vt ibi dr̄. ⁊ decre. illā accedens intellige vt ibi di. itē in alijsappellationibus extra iudiciū faciendis exprimenda eſt cā propter quaꝫ appellatur. jͣ. de his q̄ fi. a ma. par. ca. c. i. ⁊ sͣ. e. bone. ⁊ sͣ. de elec. cū nobis. ⁊ sͣ. eo. dilectis. ⁊ in ſcriptis proponenda eſt. alias reputabitur non appellans in decre. Inno. iiij. cordi nobis eſt. eodem ti. lib. vi. Ber.factū corā auditore narratū. ſcd̓o ꝯmittit cām ⁊ pͥmittit qͣre ibi. qn̄ecto. Sūmatur. vt in rubro ⁊ ē caſus no. ⁊ quotidianus. pͥma ꝑs pōit

s ¶ Propoſitas: ſic pꝫ ꝙ cāꝑꝑ quam appellat̉ ꝓponēda eſt corā iudice ao appellat̉: ⁊ ſic fuit cā iſta legitīa: qꝛ non eſt veriſimile ꝙ papa ex certaſcīa mādaſſet illū recipi ꝯͣ iuramēta canonicoꝝ. īmo vr̄ papa circūuer.sͣ. de reſcrip. ꝯſtitutus in ꝑte deciſa. Idem eēt ēt ſi ſtatutū canonicorufirmatū fuiſſet ſolūmodo ꝑ ſedem apoſtolicā ⁊ ſine iuramēto. sͣ. de conſcum acceſſiſſent. ⁊ argijͣ. de priuile. ex parte. ⁊ sͣde reſcri. cū ordinem.pꝫ hic ꝙ licet exceptio elegitima propoſita nō amittatur ſi non ſit appellatū ꝑꝑ ipſam: lꝫ appellatū ſit non dꝫ retractari pͥtextu illius exceptioniqd̓ factū eſt: qꝛ ſnīa ꝯͣlitigatoris bene tꝫa qͣ nōeſt appellatū. lꝫ non tenat ꝯͣ ius ꝯſtitutōis latati. ꝓx. cuꝫ inter vos ⁊. ij..q. vj. §. diffinitiua. ver.item ſi ſnīa. C. quandoprouoca. non eſt neceſ. lij. ⁊. ff. que ſen. ſine appreſcin. l. i. §. i. Iteꝫ ex hocpatet ꝙ ſi quis appellaa grauamine non tamerexprimit cauſam illam inappellatione propter quāappellauit: ſed aliam proſequi non poteſt quia propter illam non appellauit. de hoc dictum eſt ſupra capitulo proxi. Itevidetur ꝙ in cauſa appellationis ſufficiat probcauſam probabilem fuiſſe propoſitam coraꝫ iucce a quo appellauit: ⁊ nōadmiſſam: ſed hoc ingendum eſt ſecundumiod dicitur infra eodeminterpoſita.N gepiafururi.rubro ẜm communemtellectum: licet glo. aliucſenſerit. Diuiditur. ꝑmo ponit dationem auditoris ⁊ petitionempellantis. ſecundo dat̉ iudices ibi. Mandamus.Ab. ſi.f ¶ Appellationi. poteſtenim quis appellationiſue ſtatuere terminum adipſam proſequendam. sͣ. e. perſonas. ⁊ ca. oblate. ⁊ ſi talis appellatio a iudice vel ab aduerſario fuerit probata: tunc appellans tenetur proſequi cauſam per ſufficientem procuratorem ad cauſam parte altera eam proſequete: alias in expenſis appellator condemnabitur: vt hic dicit. ⁊ idem̄ intellige in diffinitiua: vt cum appellans ſtatuit terminum ad proſequendamappellationem ſuam: tenetur appellatus mittere ſufficienter ad cauiamſuam defendendam: alias procedetur ad confirmandam: vel infirmandam ſententiam etiam altera parte non proſequente: vt. sͣ. de renunci. veniens. Si vero appellans non prefixit terminum appellationi ſue proſequende: nec a iudice nec ab aduerſario appellatio fuit approbata: tuc ſūradicendūficit appellanti mittere procuratorem ad impetrandum ⁊ cialtera parte etiam proſequente. infra eodem titulo. iuterpoſita. §. primo. ad hoc facit infra eodem titulo. cordi. libro ſexto. vbi dicit ſi appellatus voluerit: quia approbat appellationem: ⁊ ſic ideo vterqꝫ tenelarmittere ſufficientem. vt ibi dicit. Sed ſi appellatus noluerit proſequi abpellationem: quia eam non approbat: tunc ſufficit appellanti mittere ſimplicem nuncium ad impetrandum ⁊ contradicendum a contrario ſeniū hērum verborum: ſi appellatus voluerit. ⁊ ita hec decreta. ⁊ illa interpoſita. §. primo loquuntur in diuerſo caſu ⁊ non contrario. Et nota hic ꝙ telminus ſtatutus ad proſequendam appellationem a iudice: vel ab aduerſario vicem obtinet peremptorij .sͣ. eodem ſepe. De hac materia pienenota. ſupra de renunciationibus. veniens. in glo. que incipit ſed non vdetur. Ber.¶ A tempore appellationis factas. quia extunc fuit contumax: et qanon miſit ſufficientem procuratorem: quia extunc videtur citatus ad eaaſam. ſimile ſupra de dolo ⁊ contuma. cum dilecti. ſupra eodem repſepeiſibilis. ⁊ capi. ſepe.