Liber
Rubrica De reſcriptis.ALex. iii. ſenon̄. archie.¶ Priuilegio generali ſecunduꝫius commune obtento obſtat reſcriptum ſpeciale etiam de eo mētionem non faciens.Icut romana: ⁊ īfra.¶ Queſitū ē a nobisex ꝑte tua ſi alicuiꝰ cādelegatiſ iudicibꝰ ſublato remedio appellatiōis ꝯmittit̉: ⁊ litteris ap. alterapars munita: quibꝰ ei generalitereſt indultū: vt libereª ſibi liceat appellare: ī voceꝫ ap. proruperit: areius in eadem cauſa debeat appellationi deferri. ¶ In ꝗbus. T. R.ꝙ eius in hac parte appellatō nondebet admitti poſtquam eſt cauſa
iudicibus ap. re. ꝯmiſſa. ¶ Quiaᵇſpeciale mandatuꝫᶜ derogat generali. ¶ Dem cant. archiep̄o.¶ In reſcripto apoſtolico ſubintelligit̉ clauſula ſi p̄ces veritate nitant̉ ⁊ ſi reſcriptū ꝓhibet cauſe cogni ioneꝫ ē de falſitate ſuſpectum.X ꝑte conuentren̄. ep̄i nr̄is eſtauribus ītimatū ꝙ cū de cā q̄inter. G. ⁊. F. clericos vertit̉ ſuperp̄bēda de noualis cognoſcēs legitime eidē. F. ẜm tenorē lr̄aꝝ nr̄arūꝯtinētium: ꝙ ſi ꝯſtaret ipſuꝫ. F. deperiurio eē cōuictum ⁊ ꝑpetuoᵇ illi renūciaſſe p̄bende amoueret̉ abea: eo cognito ⁊ ꝓbato prebendaꝫadiudicaſſet eādem: ipſe in voceꝫappellatiōis proruperit: ⁊ ad te ꝙei p̄bēdā p̄ciſe abſqꝫ cāe cognitiōe
cū in cunctis. §. hec ſane. ⁊. C. de leg. leges enī ⁊ hic in fi. vbi dr̄ niſi de p̄teritis. ⁊c̄. ⁊. jͣ. de reſcrip. ad audientiam nr̄am.Rubrica de reſcriptis Uiſo de cōſtitutionibus: qꝛ parū ē iura cōdere niſi ſintminiſtri qui ea exequant̉ vt ī.c. cōmiſſa de ele. li. vi. ⁊ in. c.vbi periculū. §. preterea. e. ti.⁊ li. Iō poſt Nicā p̄dictam auctor intendit tractare de miniſtris iuris. Et qꝛ ut plurimuꝫdāt̉ per reſcripta. Ideo pͥmittit hanc rubricū. Ab. ſi.Icut romana.Legit̉ varijs modis ſed ẜm intellectū magis cōmunem dic vt in rubro. Primoponitur deciſum exordiū. Secūdo cōſultatio ibi. QueſitūTertio reſpōſio ibi: in quibꝰ.Quarto reſponſionis ratioibi. Quia. Ab. ſi.a ¶ Ut libere. iſta indulgentiaſuperflua videt̉ ꝙ iure cōmūiliberū eſt appellare quādocūqꝫ aliꝗs grauat̉ alias nō licꝫante ſnīaꝫ. jͣ. de ap. vt debitꝰhonor. olim indifferēter ⁊ libere licebat appellar̄ niſi appellatio māifeſte fuiſſet fruſtratoria. ij. q. vi. ad romanā: ⁊. jͣ. de appel. peruenit: ſꝫ ꝙ de iure cōmuni cōpetitſuperfluū ē p̄cibus īpetrare. C. de theſau. l. i. li. x. ⁊. ff. ad muni. l. i. ergo fuitſuperflua quidā dicūt ad hoc: vt intelligentia iſta valeat: ꝙ licitū ē huic appellare vbiqꝫ: vbi ius inhibet appellare puta ꝑꝑ ꝯtumaciā: qꝛ cōtumax nonaudit̉ appellās. xxiiij. q. iij. de illicita: ⁊ aliquos tales cāus īuenies. ij. q. vi.§. diffinitiua ſub illo. §. ſūt ēt quoꝝ. ſed iſta ſolutio ſtare nō poteſt: qꝛ diciturhic in fi. ſpāle derogat generali: qꝛ ibi iſta indulgentia ꝯceſſa fuit ꝯͣ ius cōe:qꝛ priuilegium dicit̉ quaſi lex priuata. iij. di. priuilegia. ſed priuilegium nōtollit̉ per ius cōe: niſi de ipſo priuilegio mentio fiat. ar. jͣ. e. ti. cū ordinē ⁊ pͥuilegium nō tollit̉ per aliud priuilegiū niſi fiat mentio in ſcd̓o d̓ pͥmo. jͣ. d̓ pͥſcript. veniēs: ſed ille ꝗ īpetrauit cām cōmitti ẜm ius cōe impetrauit appellatione remota. nec fecit mētōnē de priuilegio partis aduerſe ⁊ tn̄ valēt ſcd̓elr̄e: qꝛ ſpāle derogat generali ⁊ ita ſiue dicas ꝙ littere ſcd̓e fuiſſent pͥuilegiūſiue reſcriptū ẜm ius cōe nō pōt ſtare hec ſolutō ergo neceſſe eſt dicere ꝙ iſtꝗ īpetrauit general̓r poſſit appellare. īpetrauit ẜm ius cōe vt verū ſit ꝙ ſpāle derogat generali. pōt ergo dici ꝙ ꝑſona iſta īpetrās talis erat: que ꝓpterdelictū ⁊ culpā ſuā non poterat appellare: qꝛ fuerat ei interdictum appellarevn̄ ius cōe ex īdulgētia reddit̉ ei: ⁊ eſt ſi. C. de inof. teſta. ſi quādo ⁊ ſic dꝫ ītelligi: ⁊ vt potius res valeat ꝙͣ pereat: vt. jͣ. de primi. in his: ⁊. jͣ. de v̓. ſigni. abbate. ff. de re. du. quotiens. ij. ſi ergo talis indulgentia emanauerit: ut poſſit appellare nihil aliud vr̄ principem cōcedere niſi vt hēat ꝯſuetaꝫ ⁊ legitimā appellandi ptātem: vt dicit lex p̄dicta ſi qn̄: ⁊ ſic nullū ꝯͣriū. vl̓ pōt dici ꝙſolum ius cōmune indulgetur huic ad cautelā: qꝛ ſolet plus timeri ⁊c̄. xxiij.di. ꝙͣꝙͣ: ⁊. jͣ. de iureiur. ⁊ ſi chriſtus: ⁊. jͣ. de ꝓcur. qꝛ in cauſis. jͣ. de here. ſi aduerſus. ⁊ ſi hodie talis indulgentia concederetur dicerē ꝙ liceret ei appellare etiam ſi non grauaretur niſi exprimeretur cauſa indulgentie ibi.b ¶ Quia ſpeciale. jͣ. de of. leg. ſtuduiſti: ⁊. jͣ. e. paſtoralis.c ¶ Mandatū. Circa reuocationem reſcriptorū ſiue lr̄aꝝ dn̄i pape ita diſtīgue: ⁊ prīo circa reſcripta q̄ īpetrant̉ de iure cōmuni ad lites contentioſas.ſi primū reſcriptū ſit generale ⁊ ẜm ſpāle ab auerſario impetratū ſcd̓m valet non primū ita tn̄ ꝙ ſpecificatō generalitatis nōdū ſit ſcā: ut h̓: ⁊ .jͣ. e. paſtoralis ſiue fiat mentio in ſcd̓o de pͥmo ſiue nō: qꝛ ſpāle mādatū ⁊c. ⁊ ſi primū ſit ſpāle ⁊ ẜm generale idē iuris eſt .ſ. ꝙ ſpāle valet. jͣ. e. abbatem. ſi veroprimū eſt ſpāle. ⁊ ẜm ſpāle: ſi ẜm exp̄ſſam facit mentionē de primo tūc valetẜm ⁊ nō pͥmū. jͣ. e. ceterū. ⁊. jͣ. de re iudi. inter monaſteriū. jͣ. de of. dele. corā.⁊. c. ꝓxi. al̓s ſi nō facit mētionē valeret primū ⁊ nō ſcd̓m ꝑ iura ꝓxi. dicta. ⁊ h̓intellige in negocijs iam ceptis citatione iam facta ⁊ de hoc no. jͣ. d̓ app. utd̓bitus in fi. illius no. ⁊ ſi. ⁊ in illa no. ſꝫ nunquid. Si vero nec primum necſcd̓m ē iudici pn̄tatum ⁊ bn̄ potuit pn̄tari tunc valꝫ illud quod primo iudiciextitit pn̄tatū ſecuta citatione: ⁊ ita alter pōt pͥuenir̄ primum impetrātē: lꝫ īſcd̓o non fiat mētio d̓ primo. jͣ. d̓ ap. ut d̓bitus. hec ē opinio pape Inno. iij. ſiv̓o primus impetrans non potuit ſuas litteras iudici pn̄tar̄ valebunt vſqꝫad annū ⁊ in hoc caſu poſſumus adhuc ẜuar̄ illa iura. jͣ. e. ſi autē: ⁊. c. plerūqꝫ. dumtū hoc fuerit publice ꝓteſtatus cum ꝑ eum non ſteterit quominꝰ ſuislitteris vteret̉. jͣ. d̓ of. ex. paſtoralis in fi. ⁊ optime hēs ꝙ ꝓteſtatio ſit pͥmittēda neceſſario vbi currit tpͥs: niſi ꝓteſtatio p̄cedat. jͣ. d̓ ap. c. vl. ī. c. gr̄. ⁊ .xvi.q. iij. §. pōt. v̓. is aūt. alias ſi hoc non fuerit ꝓteſtatus valēt ſcd̓e. ſi iudici exhibeantur: ⁊ ꝓcedat ſaltē ad citatōnē ſꝫ ſi exhibuit pͥmas iudici. ⁊ citauit necpotuit poſtea hēre copiā iudicis infra annū idē ē dicendū ꝙ expectari dꝫ perannū poſtea v̓o valent ſcd̓e: nec amplius expectari debēt iudices primi ne lites fiāt penitꝰ īmortales: ⁊ qꝛ ſit preiudiciū ei qui nō poſſidet ī expectatōe uel
ſatis poſſet dici ꝙ illa duo iura: ſi aūt ⁊ capituluꝫ plerunqꝫ trahunt̉ adillā cōſtitutionē vt debitus: hec eſt ſnīa pape ſuꝑ decre. ceterū. jͣ. e. vt finis litibus citius īponat̉. jͣ. de do. ⁊ ꝯtu. finē. ⁊. c. venerabilem. ⁊. C. deiudi. ꝓperandū in pͥn. in litteris que impetrant̉ ad app. ſtandū eſt illisiuribus. jͣ. de ap. ſepe. ⁊. c. oblate. ⁊. jͣ. d̓ ꝯfir. vti. vel inuti. bōe. ⁊ ī alijsconſtitutiōibus promulgatis ſuper appellationibus. ¶ Super priuilegijs ita dicas: ꝙ ſi ẜm pͥuilegiū nō faciat mētionē de primo: ſemper valet pͥmum ⁊ nō ẜm. jͣ. depreſcript. veniens. h̓ planū eſt. ſi vero reſcriptuꝫẜm ius ꝯmune impetratur ꝯtra priuilegiū ſiueꝯtra priuilegiatas ꝑſonas: nō valet reſcriptuꝫniſi faciat mentioneꝫ depriuilegio: qꝛ tacita v̓itate obtentū eſt: ita loꝗtur.jͣ. e. ti. cū ordinē. ſi autēprimū reſcriptuꝫ ſit īpetratū de cōmuni ꝯſenſupartiū: ⁊ altera ꝑs alijsiudicibus īpetrauit cāꝫcōmitti tacito de illo cōſenſu: ⁊ in ſcd̓is fiat mētio de primis nō valentſcd̓e: īmo in expenſis cōti. jͣ. e. ti. ceterū. jͣ. de re iu. inter monaſteriū. ⁊. jͣ. de of. dele. corā. ¶Indēnari dꝫ pͥmo impetrābn̄ficijs īpetrādis ſi diuerſe littere a diuerſis ꝯͣ aliquā eccleſiā īpetrant̉nec in ſcd̓is fiat mētio de pͥmis: ille ſolūmō valēt: ⁊ ille illud bn̄ficiū obtinebit: ꝗ pͥmo ſuas lr̄as pn̄tauit. jͣ. e. ti. capitulū ſācte crucis. ⁊ .jͣ. e. abbatē. ad h̓ facit. jͣ. de ap. vt debitus. alij v̓o dicūt ꝯͣriū. Si v̓o in ſcd̓isfiat mētio de pͥmis: ẜuabit̉ forma lr̄aꝝ ſcd̓aꝝ. ar. jͣ. e. cū dilecta. ſi v̓o aliꝗs lr̄as pl̓es īpetrat ꝓ bn̄ficijs pl̓ibꝰ obtinēdis ī pl̓ibꝰ eccl̓ijs ⁊ ī alijs nōſit mentio de alijs: nō valēt ſcd̓e ſi iā receptꝰ ē ꝑ pͥmas: niſi ſcd̓e exp̄ſſaꝫfaciāt mētionē de ſua receptiōe: ut. jͣ. e. decre. grego. in nr̄a. Itē ſi īpetrauerit pͥmas ⁊ ex eis obtinuit aliqͣs pēſiones renūciādo bn̄ficio lr̄aꝝſi al̓s poſtea īpetrauerit h̓ tacito nō valēt. jͣ. e. ad audiētiā. ij. ¶ Illa d̓cre. jͣ. de fil. p̄ſby. ex tua nō ꝯͣdicit his q̄ dicta ſūt: qꝛ ibi pͥme littere cōtinebāt indulgētiā vt ille poſſet diſpēſare cū filijs ſacerdotū. ſcd̓e continebāt gratiā ſed de iure: ⁊ prime erāt generales: ⁊ qd̓ per eas factū erat: n̄reuocat̉ per ſcd̓as. qꝛ v̓itate tacita īpetrate fuerāt: qꝛ tacuit ille diſpēſatiōeꝫ factā cū illis filijs p̄ſbyteroꝝ. ſi aūt īpetraſſet ꝯͣ alios cū ꝗhus nondū fuerat diſpēſatū: bene valuiſſent littere ille. jͣ. de of. dele. ex ꝑte n̄ cōtradicit. qꝛ ⁊ ibi vtrūqꝫ fuit ſpāle reſcriptū: ⁊ qꝛ primū pͥus fuit ibi p̄ſentatū: ⁊ iō nō valuit ẜm: qꝛ nō fecit mētionē de pͥmo: uel qꝛ de beneficijsloquit̉: trahit̉ ad illā. jͣ. e. ti. capitulū ſancte crucis: qꝛ papa non intēditaliquos grauare in receptione duoꝝ. vt. jͣ. e. ti. mādatū. ⁊. c. lr̄is. ⁊. ca.abbatē. ſuꝑ hoc dic ꝓut no. in. c. illo: capitulū ſancte crucis. dicebat ātꝙ in lr̄is iuſticie ſola ꝯſiderat̉ repreſentatio: ut in. c. vt debitꝰ d̓ ap. jͣ. e..c. ſancte crucis. ſꝫ in his lr̄is bn̄ficioꝝ ꝯſideranda erat data. jͣ. e. eā te.U la. in ſecunda prouiſio. ſecunda ibi: verum. Ab. ſi.irte conuentren. Diuidit̉. qꝛ in prima parte ponitur quered ¶ Et ꝑpetuo. ſꝫ nūꝗd iſtoꝝ altero ꝓbato pōt ep̄s ip̄m remouere cumalterutrū ſufficiat per ſe. jͣ. de iureiu. q̄relā. jͣ. de fideiuſ. ꝑuenit in fin. ⁊vij. q. i. ꝙͣ ꝑiculoſū. ⁊. jͣ. de reſti. ſpol. accepta: ita vr̄ per iura predicta. ⁊xlviij. di. c. i. ſꝫ ꝯͣ vr̄: forma .n. cōmiſſiōis exacta diligentia dꝫ obſeruari.jͣ. e. cū dilecta ī fi. cū ep̄s non ſua ſꝫ delegantis auctoritate fungat̉. ff.de of. eius cui mā. ē iur. ⁊ ſi pretor. ⁊. jͣ. de of. dele. ſane. dn̄t ꝗdā ꝙ vtrūqꝫ ꝓbādū ē ꝑꝑ copulā ꝑ leges illas. ff. de v̓. ob. ſi ꝗs ita. ⁊ īſti. de hr̄. īſti..§. pe. iſtud nō credo: ſed diſtinguo ſi cōiūctiꝫ duo mādāt̉: quoꝝ neutrūꝑ ſe ſufficiat. ſed ſi vtrūqꝫ ꝓbet̉ ſufficit ad remotionē: vtrūqꝫ ꝓbāduꝫ ē:ar. jͣ. e. olim. ita ꝙ īcipias ibi a primo .ſ. a vitio falſitatis. ar. jͣ. e. īter ceteras ſi talis ſit filiꝰ ſacerdotis ⁊ ī ſacerdotio genitꝰ: iſta duo ſufficiūt ſiꝓbent̉. sͣ. de ꝯſti. cū acceſſiſſet. ſꝫ ſi alterū ꝑ ſe ſufficit ad remotōnē alicuius ſufficit ſi alterū ꝓbet̉: lꝫ copulatiue illa duo mādāt̉ vt h̓ ⁊ ꝯſil̓ia .jͣ..e. īter ceteras. ſi ꝯiūctī: mādēt̉ ⁊ ꝯiūctiua pōit̉ ꝓ diſiūctiua ⁊ ꝓ vl̓. ff. d̓v̓. .ſi. ſępe. ⁊. l. ꝯiūctōe. ⁊ ecōuerſo diſiūctiua ponit̉ ꝓ copulatiua. C. d̓ v̓.ſi. cū ꝗdā. ⁊ d̓ ꝯſe. di. ij. ī calice circa fi. ſi illa pluralitas reſoluēda ē ī ſingularitatē. jͣ. de p̄bē. cū iā dudū. ⁊. jͣ. de pͥui. vt priuilegia. ⁊. jͣ. de iudi.exhibita. ⁊. jͣ. de ap. ſignificauit. vbi de hoc. ⁊. ff. de cōdi. ⁊ de. falſa in fi.⁊ .i. di. oēs leges .i. oīs lex. preterea eadē rō q̄ moueret delegātē dꝫ mouere delegatū. jͣ. e. ſuꝑ lr̄is ī fi. mirabile eēt ſi remāeret ī eccleſia ſi ꝓbaret̉ periurꝰlꝫ nō ꝓbaret̉ renūciatio vel ecōuerſo: ⁊ certe nūꝙͣ fuit ītētiodn̄i pape vt vtrūqꝫ neceſſe ſit ꝓbare: dūtn̄ alteꝝ ꝓbet̉: ⁊ ita certe ſufficit alterū ꝓbari: niſi papa expͥmeret hoc exp̄ſſe: ſꝫ qd̓ hic dicit ita ꝓpoſitū fuit: ⁊ ita papa ſcm̄ ſolūmodo reſpexit ſicut fuit ei ꝓpoſituꝫ: ⁊ h̓ īnuitilla littera eo cognito ⁊ probato: non dixit his cognitis ⁊ probatis