Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Seite
224v
Einzelbild herunterladen
 

Eſ pnīa taxata poſt ꝯtritōnē remanēs dicit̉ꝯdigna. de hac remittit̉ aliqͥd v̓tute clauiū pnīa remanēs poſt remiſſionē virtute clauiū facta eſt ꝯdigna et hanc oportet ſoluere. Det̓minatū eſt aūt apud deū qm̄ remittit̉ v̓tute clauiū. bonitas aūt uel maliciaſtri nichil diu̓ſificat ī efficacia ſacr̄oꝝ. vn̄ſb̓r ſuie diſcrete ſe habeat īiniūctōe pnīe ſiue nichil diu̓ſificat̉ qͣntū ad efficaciā abſolucionis ꝯfeſſionis et ꝯtricionis ſed ſemper remanet reatꝰ ad qͣntitatis eiuſdē penā ſi explet hic. exiget̉ ab eo in purgatorio Sed ꝯtra de pnīa di. 1. §. qͥcūqꝫ. dicit̉ pertens poſt ꝑactā pnīam a pct̄o plene mundat̉ ℟º hoc intell̓r qn̄ ꝯfōr īponit pnīaꝫ ſufficientē. tūc enī expleta pnīa ſtatim euolat cumdecedit. hec tho. pe. Vtᵐ preſb̓r iniūgenspnīam mīorē ꝯdigna ſemꝑ peccet quia poteſt det̓mīate qͣntitatē pene debite cognoſce̓ licet aliq̓d ꝓpe ꝯſideratis regul̓patrū det̓mīare poſſit. etiā quia qn̄qꝫ ex induſtria minorē penā imponēs magis ꝓdeſt penitenti q̄m noceat. quia forte magͥtudine pene poſſꝫ īpediri pnīa ꝑagenda ꝓpt̓ debilita v̓tutis adhuc in eo denouo recuꝑate. etnegligit damnū mīꝰ ut vitet maiꝰ. et diuinꝰ amor paulatī ꝯfortatꝰ in eo incitabit ipſū ad pl̓a opera mīe ſponte ꝑagenda quā preſb̓r ſibi ẜmqͣntitatē peccatoꝝ iniū̓gere potuiſſet. hec tho Quid ſi preſb̓r alicui iniūgatmiſſas celebrari faciat. nunqͥd pecuīaꝫ hijmiſſis oblatā poteſt reciꝑe et miſſas legere. ℟º. qꝛ eēt ſpēs mali exͣ de vi. hocleri. ab. ſed huiōi pnīam uel non iniūgat. uel ſi iniū̓gat ei dicat aliū ip̄as celebrari faciat talē qui ſibi vicē reddat. yrochialē preſb̓rm ꝯuicinū ſil̓i morbo auaricie laborare poſſet. vnde tuciꝰ eſt ſaluti aīe ſue tales pnīas imponat qͥa ſemꝑeſt timendū ne pociꝰ auaricia qͣm caritas ſit īcauſa arꝰ exͣ de cenſi. ea que. Si dicat ergoſb̓r caritas mouet ip̄m qꝛ forte peītenspoteſt ꝑegrinare nec ieiu̓are nec orare nec aface̓. hoc oſtendat opera et credā ei. ut .ſ. peraliū ſuſpectū ip̄as dici faciat uel eas gratis dicat uel aliqͥd retineat. ſꝫ totū quicqͥdip̄i s offert̉ pauꝑibꝰ erogare ſtudeat hoſ. Sed nunqͥd tenē̉ ꝯfitens aliquid offerre preſb̓ro qn̄ ſibi ꝯfitet̉. de rigore iurisꝯgruū eſt tam̄ det aliquid ī ſignū deuotōiscordis. Exº ſanctoꝝ nec ad ꝓphetas adſacerdotes ſine mun̓e accedebāt ſicut legit̉ deſaul vxore jeroboā. i. q. i. iudices idēeſt debꝫ offerre ſacerdotibꝰ munꝰ a moyſeceptū. de pe. di. i. quē penitet. tamē alicubirōe ꝯſuetudīs .ſ. vbi eſt talis ꝯſuetudo quametiā ſubditi p̄cipue diuites ẜuare cogent̉ ſi expedierit ab ep̄o exͣ de ſymoͣ. ad publicā. Tenent̉ etiā qn̄qꝫ rōe pauꝑtatis .ſ. ip̄iꝰ preſb̓riut dixit jo. de deo. ſic ītellexit illud. 16. q.i. apl̓icis. hec hoſt̓. Vtꝰ penitens teneat̉ denccͣte reciꝑe explere pnīam ſibi a ſacerdoteiniūctā. ℟º .ſ. ſi preſb̓r iniū̓git pnīaꝫirrōnabilē indiſcretā quia tūc preſb̓r abiitit̉ claue ſcīe potencie. Si u̓o īiungat pnīaꝫrōnabilē et diſcretā. ſic penitens tenet̉ nccͣiorecipere et viribꝰ explere. quia tūc p̄ſb̓rvtit̉ clauibꝰ eccl̓ie. quilibet aūt tenet̉ ſui indicis iuſtā ſnīam obſeruare. Vn̄ ſi penitēs ta pnīam ſcient̓ ex deliberatōe et abſqꝫ legitīa obmiſerit explere mortalit̓ peccat. Si tn̄penitens ſenciat pnīam ſibi nimis grauē etad ſeruandū ꝑiculoſā ſua īfirmitate penſata debet ad illū eundē ꝯfeſſorē ul̓ ad aliū ſi il poteſt hr̄e huilit̓ recurre̓ et alleuiatōꝫmutatōꝫ petere. et ꝯfeſſor debet ei ꝯcedere etiāſi videat pnīa alleuiata ſufficiat emēda pct̄i plenarie. tuciꝰ enī eſt reſeruare penitē p̓gatorio p̄uīendū qͣꝫ ip̄m expone̓ pericul̓ocadendi ī pct̄m mortale ꝓpt̓ pnīe trāſgreſſio expedit ꝯfeſſor hoc totū penitenti exponat in ip̄o viderit ꝯditōꝫ ꝓpter quā iudicetoībꝰ penſatis mag̓ eſſe tacendū qͣꝫ exponēdū.hec rich̓. Notat aūt ſcotus circa penitētenet̉ ad imple̓ pnīam īpoſitā ſibi claueerrante. tene̓ inquā ſi velit ſe ſubmitte̓ ſacerdoti inqͣntū ad abſol̓onē culpe. et inqͣntū adſuſceptōꝫ pene tꝑoralis total̓ corrn̄dentis. qͥatūc obligat̉ p̄cepto ecc̄ie cui ſe volūtarie ſubmiſit. ſi autē velit ſe ſubmitte̓ ſolū qͣntū adꝯnutatōꝫ pene et̓ne et qͣntū ad taxatōꝫ pene tꝑoralis. ſed qͣntū ad illā vult ſe ſubderemanui dei uel hic uel ī purgatorio expediret talē dimitte̓ ſn̄ abſol̓one. tunc enī recede̓t deſperatꝰ. Nec vt̓ ꝓpter volūtatē iſtā eſſeī pct̄o mortali ꝯterat̉ de pct̄o puniri velitpena ꝯdigna eo ab eo cuiꝰ eſt iuſte inflige̓. licet nolit eam ſibi īfligi ab iſto ſacerdotenec ip̄emet velit reciꝑe ut ſit mīſter pene infligende Sed eſto clauis ſcīe erret non tn̄ poteſtas cl̓auis. nuiqͥd arbitriū ratificat̉ ī celo ℟e clauis ſcīe errat qn̄ bene exqͥrūt̉ et examīant̉ illa que ꝑtin̄t ad iuditiū puta qn̄ īqͥrunt̉ circūſtancie nec grauātes nᵗ alleuiantes ſꝫ ſolū placentes auribꝰ ꝯfōris prurientibus. Si inqͥrat de attritōe ꝯfitentis ſꝫ ſo audiat ac ſi narraret vnā hyſtoriā. Etin pͥmo quidā licet fiat aliquid faciendū ſitn̄ nichil obmittat̉ quod ē faciendū ut ſicircūſtancijs inqͥrendis inqͥrant̉ inqͥrendepoteſt ſequi rectū iuditiū. Sed in obmiſſainquiſitōe diſplicencie ꝯfitentis poteſt ſeqͥrectū iuditiū caſualit̓. Si aūt penitēs oſtendat ſe dolentē et eſt. fictus ē et tūc recedita vera pnīa et cum nouo pct̄o mortali. Necclauis ſcīe errat ſꝫ ipſe penitens ī ꝑiculū ſuierrat. et tūc ratificat̉ iuditiū ſacerdotis in celo. eſt quia fecit qd̓ ſuū erat quia utpotuit videre cor ſigna exteriora ſꝫ ratificat̉ qͣntū ad ip̄m ſuſcipientē quia non eſt