Druckschrift 
Summa de casibus conscientiae
Seite
209v
Einzelbild herunterladen
 

IIremitti. tn̄ huiōi obdormiēti in pct̄o mortalideus poſſꝫ ſi vellꝫ habitū caritatis infūdere.et ſic pct̄m dimitte̓. quicqͥd enī eſt ī pct̄ore dormiēte bonū eſt excepta deformitate pct̄i quenichil aliud eſt qͣm carēcia boni debiti ī volūtate ut ī 2º liº oſtenſū eſt. nll̓m aūt bonū ꝓhibet aīam ſuſciꝑe caritatē. et licet malꝰ actꝰvolūtatis qͦ pct̄or pͥuat ſe bono debito ꝓhibeat dū durat aīam ſuſcipe caritatē. tn̄ carēciaboni debiti ꝓhibere nō pt̄ aīam ſuſciꝑe pn̄ciāboni debiti oppoſiti ſi fu̓it agēs qͥ reſtituat. ſicnec carencia luīs in aere pt̄ ꝓhibere aerē a ſuſceptōe luīs cū ſol irradiat. alias enī puerin̄ reciꝑēt debitā iuſticia quā an̄ bapᵐ carēt etſic ſi d̓s pct̄m dormiēti dimirte̓t nll̓aꝫ īiuſticiā faceret ut patebit iā̓. Aucͣtes u̓o ꝓ aliaopīone adducte ītelligi pn̄t de remiſſiōe ẜmlegē cōem. et ſuppoſito ꝙ in pct̄ore nec in alioꝓ eo eſſet ꝑuītū pct̄m. aliqͥd aūt face̓ ex pͥuilegio ſpāli ⁊ raro iuſto ordini nō derogat qd̓ tn̄cōit̓ factū derogaret. vnde ſi qn̄qꝫ rex ut oſtēdat pleītudinē ſue potēcie ⁊ benigͥtatē ſue clemēcie ut magis timeat̉ et diligat̉ ꝑcit aliqn̄hoī ſcelerato nō derogat iuſto regimī ſui regni. ymīo ꝯfert qn̄qꝫ ꝙ tam̄ ſepe factū derogaret. qn̄qꝫ etiā iuſte et in caū ꝑcere pt̄ filio ſcelerato cuiꝰ pr̄ volūtarie mortē ſuſtinuit ꝓ vtilitate regnis Sil̓r dico ꝙ ſi d̓s ad oſtendendāſuā oīpotenciā et ſūmā ſue boītatis mīaꝫ aln̄dimitte̓t alicui ſn̄ ſatiſfactōe pct̄m nll̓aꝫ īiuſticiā face̓t. quia ſicut dicit anẜ. ꝓſol̓. c. 4. add̓m. Cū punis malos iuſtū eſt. qͥa illoꝝ meritis ꝯuenit. cū u̓o ꝑcis mal̓ iuſtū eſt nō quiailloꝝ meritis ſꝫ quia boītati tue ꝯdecens eſt etinfra. facis qd̓ decet te ſūme bonū. ſic itaqꝫ ſnrepugnācia iuſte puīs ⁊ iuſte ꝑcis. Nec ſic ꝑcendo relinq̄ret̉ pct̄m totalit̓ impunitū. quiaxp̄s nō tm̄ ꝓ pct̄o nr̄o originali ſꝫ etiā ꝓ peccatis actualibꝰ hoīm p̄teritis ⁊ ſequētibꝰ mortē ſuſtinuit. Si obicit̉ de ſct̄o paulo quē act̓.9. iuſtificauit d̓s dū eſſꝫ ī actu ꝑſequēdi xp̄ianos. dicend̓ ē ꝙ deꝰ īmiſit ei gr̄aꝫ gratis datā ꝑ quā a ꝓpoſito peccādi ceſſauit et ita ꝑfecte penituit ꝙ qͣi ſtatim ſecuta ē remiſſio peccatoꝝ. Vel pt̄ dici ꝙ illa remiſſio non fuitẜm legē cōem ſed ex p̓uilegio ſpeciali hec rich̓.Vtᵐ poſſibile ſit deo ſatiſface̓ de vno pct̄oſine alio. ℟º ꝙ n̄. Nā ſatiſfactō nō tm̄ dicit tolerāciā pene ſꝫ recōciliatōꝫ dine amicicie.et licet pͥmū poſſet fieri de vna cl̓pa ſine alia.n̄ tn̄ 2ᵐ. tū ꝓpt̓ ꝯnectōꝫ v̓tutū ī vna gr̄a q̄ delet oēm culpā mortalē cū habeat ꝯnexā oēmv̓tutē. tū ꝓpt̓ dinā largititē que non gratificat ẜm ꝑtē ym̄o oēm offenſā ꝯdonat. tū ꝓpt̓pct̄a mortalia q̄ oīa cōicant in au̓ſiōe et ꝯtēptu dei et oīa ſūt ꝯͣ deū et ꝯͣ vnū. et iō ſi deus remitte̓t vnū pct̄m ſine alio is cui remitteret̉ſil̓ eſſet amicꝰ ⁊ ūimicꝰ ꝯu̓ſus et au̓ſus. vndedicit g̓g̓. qͥ ſic alia plāgit ut alia ꝯmittat penitēcia age̓ aut ignorat aūt diſſil̓at. Vtꝰvnꝰ poſſit ſatiſface̓ ꝓ alio. ℟º ſatiſfactio ēꝓpt̓ duo .ſ. ad faciendā emenda̓ ꝓ pct̄o. et utſit ꝯtra ſequelas pct̄i medicam̄ tū q̄ duo īcludunt̉ in deſc̓ptōne ſatiſfactōis ſuꝑiꝰ poſita q̄eſt pct̄oꝝ cās excide̓ et eis additū nō indulge̓.Quātū gͦ ad effectū 2ꝰ vnꝰ nō pt̄ ſatiſface̓y alio. qͥa caro vniꝰ per ieiuniū alteriꝰ nō domat̉. nͨ ꝑ el̓am ⁊ or̄onē vniꝰ alt̓ ad ſil̓ia bona aſſueſcit ṅ ꝑ accn̄s inqͣntū .ſ. quis ꝑ bonaq̄ facit ꝓ alio pt̄ ſibi mereri d̓ ꝯgruo augm̄tūgr̄e qua faciliꝰ aſſueſcit ad bonū faciēdū et admalū vitandū. ſꝫ hec ſb̓uēcio nō eſt ꝑ modūſatiſfactōis ſꝫ miti. qͣntū ad p̄miū gͦ effc̄mvnꝰ pt̄ ꝓ alio ſatiſface̓ vtroqꝫ exn̄te ī caritate et debitore ꝑ ſe ſatiſface̓ non potēte in hacvita. ⁊ obſeruata debita ꝓportōe pene. opusenī factū a n̄ exn̄te ī caritate n̄ eſt ſatiſfactoriū ꝓ aliqͦqͣndui n̄ eſt ī caritate. qͥa ſol̓ amicis d̓i bona facta ī caritate cōicari pn̄t. qͥ ec̄ſatiſface̓ pt̄ ꝑ ſeip̄m in hac vita et n̄ vvlt. vere penitēs n̄ eſt. ⁊ iō opus qd̓ aliꝰ facit ꝓ iſtonō ſatiſfac̄ ꝓ pena iſtiꝰ qͣꝫuis ip̄m poſſit iuuare ꝑ modū miti de ꝯgruo. et qͥa cet̓is ꝑibꝰmagis ſatiſfactoriū eſt ꝓ penitēte opꝰ factūip̄minet qͣm ab aliqͦ alio ſic̄ efficaciꝰ cet̓is ꝑibꝰ hō ſibi magis inerē̉ qͣꝫ aliqͥs aliꝰ iō ꝓportōnabiʳ dꝫ eſſe maior pena in ſatiſfaciente proalio qͣm illa q̄ ſuffice̓t alicui ſi ſatiſface̓t ꝓ ſeip̄o. caritas tn̄ ſatiſfactōnis ꝓ alio poſſet tm̄excede̓ caritatē illiꝰ ꝓ qͦ ſatiſfac̄ ꝙ nō oporte̓tip̄m ad ſatiſfaciend̓ ꝓ alio ſolue̓ penā maiorēquā aliꝰ ſoluiſſꝫ ſi ſatifeciſſꝫ ꝓ ſeip̄o. qͥa tantoopꝰ ē d̓o mag̓ ſatiſfc̄oriū cett̓is ꝑibꝰ qͣnto exmaiori caritate ꝓcedit hͨ rich̓. et dꝫ huiōi cōmutaº fieri aucͣte ꝯfōris ẜm bon̄. Sꝫ alij dicūt ꝙ nō oportet ꝙ maior pena īponat̉ ei quiꝓ alio ſatiſfacit qͣm īponerẻ pnͥcipali quia pena hꝫ vim ſatiſfaciēdi maxīe rōne caritatisquā hꝫ qͥ ſuſtinet eā. et qͥa maior caritas apparet ī hoc ꝙ aliq̓s ſatiſfacit ꝓ alio qͣꝫ ſi ꝓ ſeip̄oſatiſface̓t. iō mīor pena reqͥrit̉ in eo qͥ ꝓ alioſatiſ facit qͣm reqͥrere in pnͥcipali. vn̄ dicit̉ invitis patꝝ ꝙ ꝓpt̓ caritatē vniꝰ qͥ caritate ductus de factis alteriꝰ pnīaꝫ fecit ꝓ pct̄o qd̓ nōꝯmiſerat alt̓i pct̄m qd̓ ꝯmiſerat eſt dimiſſū.Dicūt etiā ꝙ n̄ exigit̉ ad ſolutōꝫ debiti ꝙ ille ꝓ quo fit ſatiſfactio ſit īpotēs ad ſatiſfaciēdū quia etiā ſi potēs eſſet alio ſatiſfaciēte proeo īmuīs eſſꝫ a debito ſꝫ hͨ requrit̉ inqͣntū pena ſatiſfactoria ē ī remediū. vn̄ etiā n̄ eſt ꝑmittendū ut aliq̓s pnīaꝫ agat ꝓ eo nͥ defectꝰaliquis appareat ī illo nel corꝑal̓ ꝑ quē ſit impotēs ad ſuſcipiendū vel ſpūalis ꝑ quē nō ſitꝓmptꝰ ad portandū penā et huiꝰ ſnīe eſt tho.Nunqͥd exqͦ aliquis ſuſcepit ſuꝑ ſe penā alt̓iꝰſi finaʳ moriat̉ ſtatim euolabit. ℟º ꝙ n̄tū quia oportet ꝙ ſcoria pct̄i pͥus purgē. tūetiā quia nll̓s ꝑadiſū ingredit̉ ṅ ſit exͣ omnedebitū ita ꝙ nec ip̄e ſit debitor nec aliq̓s proeo. Sed obt̉ ꝙ tunc d̓s punit bis in idip̄m