redempcōis. ideo merito tamqͣꝫ ſubditi ⁊ ẜuieiꝰ ei obedire debemꝰ vt ſcꝫ ip̄ius p̄cepta diligent̓ obẜuemꝰ. act̄. i. obrdire oꝫ deo magisqͣꝫ hoībus. ꝓpter ꝙ dn̄s rct̄e pͥuſqͣꝫ mandataꝓponat p̄mittit. exo. 20. ego ſū dn̄s deꝰ tuusqͥ eduxi te de t̓ra egypti ⁊ de domo ẜuitutis.q. d. bn̄ poſſū vobis p̄cipere ⁊ uos debetis mͥobedire quia ego ſū dn̄s deꝰ tuus ꝑ creacōeꝫ.qͥ eduxi tr ⁊cͣ. ꝑ redempcōꝫ ẜm ſenſū ſpūalē.Scd̓o ex ꝑte nr̄i quia obẜuatio eorū eſt nob̓fructuoſiſſima. M̉. 9. ſi vis ad vitā ing̓diẜua mādata. ⁊ tͣnſgreſſio ꝑicl̓oſiſſima. pͣs.maledc̄i qͥ declināt ami audatis tuis. maledc̄iquia dicet̉ eis. jte maledicti in ignē eternū.Conſidera ꝙ poſuit nos deus int̓ ꝑadyſū ⁊ īfernū. nec aliter poſſumꝰ īgredi ꝑadyſū neceuadere infernū ṅ ꝑ obẜuantiā mandatoꝝꝝ.Tercio ex ꝑte ip̄oꝝ mandatorū. tū quia ſūtirrep̄hēſibilia. nichil enī ꝯtinent irrōnabileRo. A. mandatū ſc̄m iuſtū ⁊ bonū ¶ Tū qͥaſūt leuia nichil enī ꝯtinent gͣue. i. jo. q h̓ eſtcaritas dei vt mādata eiꝰ cuſtodiamꝰ ⁊ mādata eiꝰ gͣuia nō ſt̄. vn̄ dic̄ h̓ eſt caritas deihn̄ti enī caritatē dei p̄cepta ſt̄ facilia nō hn̄tiſūt difficilia. Et ponit augꝰ exᵐ de aue ſineplumis cui difficile eſt volare hn̄ti u̓o facile.Sil̓r hn̄ti ꝑuerſā volūtatē vident̉ mādatadifficilia q̄ hn̄ti caritatē ſūt facilia ¶ Sed dices gͦ nō hn̄ti caritatē ſūt difficilia. veꝝ eſt.ſꝫ cuilibꝫ nō hn̄ti caritatē facile eſt eā hr̄e. qͥadeus ꝑatus eſt eam dare cuiqꝫ ſe diſponēti eāreciꝑe. vn̄ deū. 30. mādatū qd̓ ego p̄cipio tibihodie nō eſt ſuꝑte nec ꝓcul poſitū nec ī celoſitū ſꝫ uixta te eſt valde ẜmo meus ī ore tuo⁊ in corde tuo ut facias illū. ¶ Iequit̉ vide̓de qͦ ſcꝫ de poſſibilitate diſpenſacōis. x. p̄ceptorū. et circa h̓ qͦrit̉ utᵐ p̄cepta decalogi ſuitdiſpēſabilia. ℟º ꝙ nō. p̄cepta enī legis et̓nenō ſūt diſpenſabilia ſue ꝑ hoīes ſuue ꝑ deū.fidel̓ ē enī deꝰ ⁊ ſeip̄m negare nō pt̄. i. thy. 2.ſic̄ autē dic̄ augꝰ. 22. liº ꝯ fauſtū. lex et̓na eſtrō vl̓ volūtas dina ordīeꝫ naͣlem ꝯẜuari iubens ⁊ ꝑturbari ꝓhibens. ī quo pꝫ ex ꝯn̄ti ꝙnͨ deꝰ nec hō pt̄ diſpēſare ī lege nat̉e. eſt enīut dic̄ auꝰ liº sꝫ. qōnū. q. qꝫ. tͣn ſc̓pta in aīamrōnalē ex īeffabili atꝫ ſb̓limi reꝝ admīſtratione q̄ fit ꝑ dinā ꝓuidentiā. et iō ut dr̓. di.q. ius naͣle cepit ab exordio rōnal̓ creat̉e nͨvariat̉ tp̄r ſꝫ ꝑmanet īmutabile. Oīa ergo p̄cepta q̄ ex pͥmo priº legis nat̉e ncc̄io ⁊ īmutabilit ꝯſecunt̉ ſūt īmutabilia ⁊ ꝑ ꝯn̄s īdiſpēſabilia. talia autē ſūt oīa p̄cepta decalogiaccepta ẜm ītencōꝫ p̄cipiētis. ⁊ iō ſic accepta ſūt ita īmutabilia ꝙ ī illis nec deꝰ nͨ hōdiſpenſare pt̄. vn̄ di. 6. c. 2. hijs itaqꝫ rn̄det̉.dr̓. Moralia p̄cepta ad naͣle ius ſpectāt atqꝫiō nullā mutabilitatē recipiſſe monſtrāt̉.In aliquibꝰ autē alijs mādatis ex pͥº pnͥciºlegis nat̉e ſeqn̄tibꝰ nō tn̄ ita īmutabilit̓ qṅin pautioribꝰ ꝓpt̓ aliqͣs ꝑticl̓ares circūſtāciaˢIIIIprimispoſſit ꝯtingere ut eoꝝ obẜuacio non eēt ẜmlegē nat̉e. ſꝫ magis ꝯ pt̄ diſpēſatio locū hr̄e.ut pꝫ in p̄cepto de reddendo depoſitū petenti.qd̓ depoſitū ſiqͥs redderet qn̄ eſſet in noͣbile p̄iudiciū ip̄iꝰ petentis ⁊ reipublice nō faceretẜm legē nat̉e ſꝫ magis ꝯͣ. qͥa tal̓ reddicō perturbaret ordīeꝫ rōnis quē et̓na lex ⁊ na t̉al̓iubēt īuiolabilit̓ obẜuari ¶ Nec p̄dct̄is obſtat ꝙ deꝰ p̄cepit abrahe ꝙ filiū ſuū occideret.gen̄. 22. quia ꝑ iᵈ p̄ceptū non occides ꝓhibrt̉ẜm ꝓhibentis ītencōꝫ occiſio hoīs ſine cauſarōnabili. īnocēs aūt ex rōnabili ca̓ pt̄ occidiſcꝫ cū hoc p̄apit ille qͥ eſt dn̄s vite ⁊ mortisꝙ ip̄r dn̄s rōnabil̓r pt̄. tū q̓a hō ī ſtatu nat̉elapſe eſt debitor mortis ꝓpt̓ pct̄m originale.tū eciā ꝓpt̓ maiorē utilitatē eiꝰ qui occidit̉. qͣde cā afflixit iob pluſqͣꝫ exigerēt pct̄a actualia q̄ fecerat. Iob. 6. utinā appēderent̉ pct̄amea quibꝰ irā merui ⁊ cala. qͣꝫ pacior ī ſtat̉aqͣſi hare. maris h̓ gͣuior appareret. ¶ Cū aūtdeꝰ p̄cepit. oſee pͥº. facere filios forcacōnū qd̓eſt ꝯͣ iᵈ n̄ mechab̓is. ītell̓r ꝙ illos de ml̓iereforcaria gn̓aret ad quā nō affct̄u forcario ſꝫſic̄ ad ml̓ierē ex mandato dei factā ſuā accederet. ¶ Cū eciā p̄cepit filijs iſrl̓ ꝙ aſportarent res egyptioꝝ nō p̄cepit eis furtū ſed ꝙres illas qͣs dn̄s oīm tͣnſtulerat ī ius eoꝝ ꝓpt̓maliciā egyptioꝝ ⁊ ꝓpt̓ ẜuiciū qd̓ a filijs iſrl̓receꝑant portarēt ſecū. ¶ Ꝙ aūt dic̄ bnͥ. 2º.de diſpē. ⁊ p̄. c. q. ꝙ in p̄ceptis ſcd̓e tabule diſpenſare pt̄ deus ⁊ nō homo intell̓r nō de p̄ceptis acceptis ẜm ītencōꝫ mandantis qͥa ſicclaudūt ī ſe debitū ordīeꝫ ad ꝓximū quē doinfringere nō pt̄. ꝓpter qd̓ idem bnͥ. eodē liº.c. 6. dic̄. adeo nō pt̄ īmutari quicq̓ͥd de dilcōede huīlitate cet̓iſqꝫ v̓tutibꝰ tam ī nouo qͣꝫ inveteri teſtam̄to ſpūal̓r obẜuandū tradit̉. ſꝫiſtud intell̓r qͣnꝰ ad actus qͥ ẜm v̓tutē lr̄e n̄habn̄t ordīeꝫ hūc amiexū. ut eſt nō occidere.ꝑentes honorare qͥ nō eēnt honorādi in qͣntūfacerēt ꝯͣ deū ⁊ retͣherent hōrantē a dei amoreī quo cāu dic̄ dn̄s. luc̄. 14. ſi qͥs venit ad me⁊ non odit pa. ſu. ⁊ ma. ⁊cͣ. ¶ Sed qͣre lexnat̉e nō pt̄ ruocari ul̓ mutari a ſuo ꝯditoreſic̄ lex poſitīa. ℟º quia lex nat̉e cū ſit quedāꝑticipacō legis et̓ne ut dct̄m eſt adeo m̄tibuˢnr̄is eſt īpreſſa qͣnᵐ ad ſuū pͥmū pnͥᵐ ſeu p̄ceptā ⁊ qͣꝫᵐ ad. x. p̄cepta decalogi accepta ẜmītencōeꝫ p̄cipientis ꝯtinet hoīs ordinē ad deū⁊ ad ꝓximū. eo aūt ip̄o ꝙ deus eſt ultimꝰ finis dꝫ hō ordīari ad deū et eo ipſo qd̓ ꝓximꝰeſt ordinabil̓ ad eundē finē debet ordinari adꝓximū. ſic̄ gͦ deus nō pt̄ negare ſeip̄m eſſeultimū finē ita negare nō pt̄ hoīeꝫ ordinaridebere ad ip̄m et ꝑ ꝯn̄s nec ad ꝓximū. vn̄ ec̄ſequit̉ ꝙ legē nat̉e non pt̄ īfringere in qͣntūeſt ꝯtinēs ordinē iſtū. lex aūt hūana cū nonꝯtineat ṅ p̄cepta q̄ ſūt det̓iacōes q̄dā p̄ceptoꝝlegis nat̉e ⁊ ꝯcluſiōes tales q̄ vt ī paucōribꝰꝓpter c̓cūſtantias aliqͣs ꝑticl̓ares pn̄t a lege
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten