Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CCVIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū. XXIIII.Fo. C CVI

poſſe. Turpe ē illud loqui aliud ſentire. Quotidie morimur. quotidie demitur aliqua ꝑs vite. ettūc qͦꝫ cū creſcimꝰ vita decreſcit. In epl̓a. xxv.Qd̓ ad duos amicos noſtros ꝑtinet diuerſa viaeundū eſt. Alteriꝰ em̄ vicia emendāda ſunt. alterius frangēda: vtar libertate tota. Nō amo illuniſi offendero. An ꝓfecturus ſim neſcio. Malomihi ſucceſſum qͣꝫ fidē deeſſe. Nutriendꝰ eſt pudor qͥ qͣꝫdiu in aīo durauerit aliqͥs erit bone ſpeilocus. Panē et aquā natura deſiderat. nemo achec pauꝑ eſt. intra q̄ quis deſiderīū ſuū clauſericū ip̄o ioue de felicitate cōtendet. Sic fac oīa tāqͣꝫ ſpectet aliqͥs. ꝓdeſt ſine dubio cuſtodē ſibi inpoſuiſſe ⁊ hr̄e quē reſpiciaſ. quē cogitatōibꝰ tui?intereſſe iudices. Oīa em̄ mala ſolitudo ſuadetCū aūt iā tantū ꝓfeceris vt ſit tibi etiā tui reuerētia: licebit dimittere pedagogū. In epl̓a. xxvjQue q̄ rela eſt qd̓ incōmodū ſi quicqͥd debeat definere deficit. Et qͥs exitꝰ melior qͣꝫ in finē ſuū natura ſoluēte dilabi. Incertū eſt qͦ loco mors te expectat. itaqꝫ illā ⁊ tu oī loco expecta. qui mori didicit ſupra oēm potentiā eſt. certe extra omnem.Quid ad illū carcer ⁊ cuſtodia et clauſtra liberūoſtiū habet. vna ē cathena q̄ nos alligatos tenetamor vite. In epl̓a. xxvij. Numera annos tuos ⁊ pudebit te velle eadē q̄ volueras puer. Hocdeni ꝙ tibi circa diē mortꝭ p̄ſta: moriant̉ an̄ viciaBona mēs nec cōmodat̉ nec emit̉. Et puto ſi venalis eſſet non haberet emptorē. At mala qͦtidiemit̉. In epl̓a. xxviij. Animū debes mutae̓ nōcelū. licet em̄ vaſtū trāieceris mare. ſequunt̉ te vicia qͦcūqꝫ ꝑuenerꝭ. q̄ris quare te fuga iſta nō adiuuat te cū fugis. onus animi deponendū eſt. nōtibi vllus placebit locꝰ īmo quicqͥd facis ꝯͣ teip̄mfacis ⁊ motu ip̄o noces tibi. Egrū em̄ cōtutis. atcū illud exemeris malū: oīs loci mutatio iocūdaerit. Magis quis venis qͣꝫ qͦ intereſt. Et iō nulliloco adijcere debemꝰ animū: cū hac ꝑſuaſione viuendū eſt. Patria mea totꝰ mundus eſt. Quidtā turbidū fieri p̄t qͣꝫ forū. ibi qͦꝫ licet quiete viuere ſi neceſſe ſit. Sꝫ ſi liceat diſponere ſe: initiū ſalutis noticia peccati. Nā qui peccare ſe neſcit corrigi nō vult. iō qͣꝫtum potes teip̄m argue. Inqͥrein te accuſatorꝭ ꝑſonā ꝑtibus fungere. deinde iudicis tandē deprecatoris. In epl̓a. xxx. Ueītaliqͥs ad mortē iratꝰ morti. venientē illā nemo hilaris excipit niſi qͥ ſe ad illā diu ꝯpoſuerit. Inepl̓a. xxxj. Generoſos aīos labor nutrit. nō eſt viri timere ſudorē. In epl̓a. xxxiiij. Pars magnabonitatis eſt velle fieri bonū. In. xxxvj. epl̓a.Turpis et ridiculoſa res eſt elemētariꝰ ſenex iuueni parandū ſeni vtendū eſt. Animus ille tranquilliſſimꝰ ad ꝑfectū venit. qui ī eodē habitu eſtet quocūqꝫ mō res cedāt. Mors quā timemꝰ intercipit vitā nō eripit veniet iterū qͥ nos in luceꝫreponat dies: equo igit̉ aīo dꝫ rediturꝰ exire. obſerua orbē rerū in ſe remeantiū. videbis nihil inhoc mūdo extingui ſed vicibus deſcēdere ac reſurgere. In. xxxvij. Si vis oīa tibi ſubijcere teſubijce rōni. Multos reges: ſi te illa rexerit. ⁊ abilla diſces quēadmodū et quid aggredi debeas.

Turpe eſt nō ire: ſꝫ ferri. ⁊ ſubito in medio turbīererū ſtupentē q̄rere: huc ego quemadmodū veniIn epl̓a. xxxix. Habet hoc in ſe optimū generoſus animꝰ. ꝙ cōcitat̉ ad honeſta magnarū reꝝſpēs ad ſe vocat et attollit. animus em̄ noſter admodū flame ī motu eſt eo mobilior ⁊ actuoſior qͦvehemētior fuerit. Sed felix qͥ ad meliora huncimpetū dedit. ponet ſe extra ius ditionēqꝫ fortune. ſecura tēperabit aduerſa cōminuet ⁊ alijs admirāda deſpiciet. Magni animi eſt. magna contemere ⁊ mediocra malle qͣꝫ nimia. Neceſſe ē em̄in immenſum exeat cupiditas q̄ naturalē modūtranſilit. Deſinit eſſe remedij locus: vbi q̄ fuerūtvicia mores ſunt. In epl̓a. xl. Inopia verboꝝ⁊ exilitas minꝰ intentū auditorē facit tedio interrupte tarditatis. faciliꝰ tn̄ incidit qd̓ expectat̉ qͣꝫqd̓ p̄teruolat. illa quidē q̄ veritati operā dat oroincōpoſita debet eſſe et ſimplex. Hec popularisnihil habet veri. mouere vult turbā ⁊ incōſultasaures impetu rapere. Remedia nō ꝓſunt niſi immorent̉. Quis medicꝰ ī trāſitu egros curat. quēadmodū ſapiēti viro inceſſus modeſtior cōuenitita orō p̄ſſa nō audax. Itaqꝫ tardiloquū te eſſe iubeo. In epl̓a. xlj. Sacer intra nos ſpūs ſedetmaloꝝ bonorūqꝫ noſtroꝝ obſeruator et cuſtos ē.hic ꝓut a nobis tractatus eſt: nos tractat. Inepl̓a. xlij. Circūſpice iſta q̄ nos agūt in inſanta. etcū pluribꝰ lachrymis amittimus. ſcies in his nōdamnū eē moleſtū: ſed opinionē dāni. Nemo illa periſſe ſentit ſꝫ cogitat. Qui ſe hꝫ nihil ꝑdidit.In epl̓a. xliij. Uix quēqͣꝫ inuenies qͥ poſſit aꝑto oſtio viuere. Bona ꝯſcīa turbā aduocat: malaetiā in ſolitudīe anxia eſt atqꝫ ſollicita. Si honeſta ſunt q̄ facis oēs ſciāt. Si turpia: qͥd refert neminē ſcire cū tu ſcias. In epl̓a. xlv. Nō refertqͣꝫ multos libros: ſꝫ qͣꝫ bonos habeas. Lectio certa ꝓdeſt: varia delectat. Uicia nobis ſub virtutum ſpecie irrepūt. Temeritas ſub titulo fortitudinis latet. Moderatio vocat̉ ignauia: ꝓ cautotimidus accipit̉. In his magno ꝑiculo erramusIn epl̓a. xlvj. Iam vbi etiā cauſa ſublata eſt:mentimur cōſuetudinis cauſa. In epl̓a. xlvij.Illos rideo qͥ turpe extimāt cū ſeruo ſuo cenare.Quare. niſi qꝛ ſuꝑbiſſima ꝯſuetudo cenanti dn̄oſtantiū ſeruoꝝ turba circūdedit. Ille qͥppe ingenti cupiditate diſtentū ventrē onerat ſerui aūt tota nocte ieiuni mutiqꝫ ꝑſtant. Sicqꝫ fit vt iſti dedn̄o loquant̉ quibꝰ coraꝫ dn̄o loqui nō licet. Tuaūt ſic cū inferiori viue. quemadmodū velles ſuperiorē tecū viuere. et quotiēs in mentē veneritqͣꝫtum tibi in ſeruū liceat: totiēs etiā in mentē veniat tantundē in te dn̄o tuo licere. Quō ſtultꝰ eſtqui equū empturus nō ip̄m inſpicit. ſꝫ ſtratū eiuset frenos: ſic qui hoīem ex veſte aut ex ꝯditōe extimat. In epl̓a. xlviij. Aꝑta decēt ⁊ ſimpliciabonitatē etiam ſi multū ſuꝑeſſet etatis parce diſpenſandum erat: vt ſufficeret neceſſarijs. Nuncvero que dementia eſt ſuperuacua diſcere. in tāta temporis egeſtate. In epiſtola. xlix. Quodnon perdidiſti habes. Cornua non perdidiſti: etgo cornua habes. Non vaco ad iſtas ineptias.