¶ Capitulū .IIII.Fo. CXXXV
particulari: ad innuendū ꝙ nō ſolū ꝓ ſe ſed et ꝓalijs eſt orandū vt dicit Cyprianus. et qꝛ vt dicit Gratianꝰ de pe. diſt. j. Cuius oꝑa quiſqꝫ facit:eius filius cōprobat̉ vt patet ex euāgelio. vt vere pater dicat: eū in operibꝰ imitare. Subdit̉ autem ẜm matheū qd̓ lucas tacuit. Qui es ī celis.theophilus nō aūt hoc dicit tā qͣꝫ loco circumſcribatur: ſꝫ ad celos erigit auditorē ⁊ a terrenis abſtrahit. vel ẜm Aug. de illis loquit̉ de quibꝰ psͣ.Celi enarrāt gloriā dei. i. ſancti viri. vel in celisdicit̉ eſſe ꝑ manifeſtatiōꝫ glorie ſue ſcꝫ in celo em̄pireo. Gregoriꝰ niſenus. Oīm vero bonoꝝ ē exordiū glorificari nomē dei in vita noſtra. Undeſubdit. Sanctificet̉ nomē tuū. Hec ē prima petitio. Quis em̄ eſt tā beſtialis. qͥ vidēs in credentibus vitā purā nō glorificet nomē inuocatū in tali vita. hoc ergo orat iſta dicens. fiam pater tuocōcurrente ſubſidio iuſtꝰ abſtinēs a quolibet malo. Criſo. Sicut em̄ cū qͥs pulcritudinē celi aſpicit dicit gloria tibi deus. ita etiā cū aſpicit alicurvirtutē. qꝛ hoīs virtus multo magis qͣꝫ celū glorificat deū. Uel ẜm aug. Sanctificet̉ nomē tuūſcꝫ in nobis vt ad nos poſſit eiꝰ ſanctificatio ꝑuenire. Uel ẜm Titū. Sanctificet̉ nomē tuū .i. nota ſit tua ſanctitas toti mūdo. et laudet te decenter. Iuſſit ergo orare ꝓ emundatōe totius mundi. Et qꝛ in noīe ieſu eſt gloria patris: tūc nomenpatris ſanctificabit̉ qn̄ xp̄s erit notꝰ. Uel ẜm origen̄. qꝛ nomē dei ab errantibꝰ attribuit̉ ſculpturis ⁊ creaturꝭ. nondū eſt ſanctificatū vt .ſ. ſit ſeꝑatum a quibꝰ debuit ſeꝑari. decet gͦ nos orare vtnomē dei adaptet̉ ſoli deo. ¶ Adueniat regnuꝫSecunda petitio vt ſcꝫ ẜm drigen̄. euacuet̉ principatus poteſtas ⁊ virtus regni mūdi quintiā ⁊peccatū ne regnet ⁊ in nr̄is mortalibꝰ corꝑibus.vel ẜm Grego. niſenū. Imploramꝰ etiā a dn̄o liberari a corruptōe: eximi a morte. Uel ẜm quoſdam. Adueniat regnū tuū .i. veniat ſuꝑ nos ſpirtuſſanctus tuus ⁊ purificet nos. Augꝰ. tūc em̄ venit regnū dei. qn̄ eius ſumus gratiā cōſecuti. ip̄enī ait. Regnū dei intra vos eſt. Uel ẜm CirillūQui hoc dicit ſcꝫ. Adueniat regnū tuū. videturoptare rurſum refulgentē in mūdo oīm ſaluatorem. Mandauit aūt in orōne illud petere reueratꝑs terriblle. vt ſciāt ꝙ viuere eos docet. nō ſente nō remiſſe: vt illud tꝑs nō paret eis vindictaꝫet flamā. ¶ Et ſequit̉ tercia petitio ẜm matheuꝫquā tacet lucas ſcꝫ. fiat voluntas tua ſicut in celoet in terra. Criſo. q. d. preſta nobis dn̄e cōuerſationē imitari celeſteꝫ qͣtenus q̄cunqꝫ tu vis: nosetiā velimus. Grego. niſenus. Qui vitā humanam poſt reſurrectionē ſimilē dicit eſſe futurā vite angelice: cōſequens eſt ⁊ vitā mundanā ad vitam q̄ poſtmodū ſperat̉ diſponi vt in carne viuētes nō ẜm carnē viuamus. Et ꝑ hoc ꝙ a volūtate diuina receſſeramus. et ꝓpter hoc infirmati?morbo denuo liberet copulatio ad voluntatē diuinā. Un̄ dicit. Sicut in celo ⁊ in terra .i. ſicut abangelis qͥ ſunt in celo: ita a nobis qui ſumꝰ in terra. Uel ſicut in celo intellectiue noſtre: ita in terra ſenſitiue ſeu corꝑis. Cyprianus. qͣꝫ prepoſterū
qͣꝫqꝫ peruerſum eſt vt cū dei voluntatē quotidiefieri poſtulemꝰ .ſ. dicendo fiat voluntas tua: qn̄euocat nos de hoc ſeculo nō ſtatim volūtatis eiꝰimperio pareamus obnitimur ⁊ reluctamꝰ: et ꝑvicariū more ſeruoꝝ ante conſpectū ſuū adducimur inuiti: exeūtes hinc neceſſitatis vinculo nōvoluntatis obſequio. xiij. q. ij. Ꝙprepoſterū. Fiat volūtas tua ſcꝫ a nobis nō ſolū de nobis. Nāde malis hoībus vtiqꝫ fit volūtas dei ẜm Greg.in moral̓ .i. illud qd̓ deus diſpoſuit de eis. Iuxtaillud eſaie. Oīs volūtas mea fiet. Sꝫ ab eis nōfit voluntas dei: qꝛ nō cōformant ſe volūtati deiA bonis aūt fit volūtas dei: qꝛ volūtarie ſeruātdei p̄cepta quibꝰ nobis manifeſtat̉ voluntas deiEt qꝛ inqͥt Augꝰ nomē dei ſanctificat̉ in ſpiritu.dei aūt regnū in reſurrectōe venturū eſt: ideo lucas p̄termiſit iſtā terciā petitionē: eā intelligi volens in duabus p̄cedentibꝰ. ¶ Sequit̉ quarta.Panē noſtrū quotidianū da nobis hodie. Matheus dicit panē ſubſtantialē. Aug. Non eſt iſtepanis qͥ vadit in corpus: ſed ille panis vite eterne qui aīe noſtre ſubſtantiā fulcit. de cōſe. diſt. ij.quotidianū. Augꝰ. Quotidianū habet latinusſi quotidianꝰ eſt panis. cur illū poſt annū ſumasquemadmodū greci in oriente facere cōſueuerūtIdē de cōſe. di. ij. quotidie. Accipe qͦtidie vt quotidie tibi ꝓſit. ſic viue et quotidie merearis accipere. Panis eſt nō venenū: medicina eſt celeſte ⁊venerabile ſacr̄m. Uel ẜm titū. Panis animarūeſt virtus diuina afferēs futurā vitā ꝑhennē: ſicut panis ex terra ꝓdiens vitā tꝑalem cōſeruat.Uel ẜm Cirillū per panē quotidianū p̄t intelligiſuſtentatio vite corꝑalis. Sed ex eo ꝙ panē iuſſit q̄rere .i. quotidianū alimentuꝫ: videt̉ ꝙ nihilcōcedat eos habere ſcꝫ ſuperfluū ſed magis honeſtā colere paupertatē. Criẜ. poſtulāda igiturſunt nceſſaria vite: nō ciboꝝ diuerſitates et vinaodorifera ⁊ cetera q̄ delectāt guttur: onerāt autēventrē et mentē ꝑturbant. ſed panis qͥ poſſit ſubſtantiā noſtri corꝑis ſuſtentare. et illū qui nobisſufficiat hodie: vt de craſtino nō cogitemꝰ. Unāaūt ſolā petitionē ſenſibilē q̄rimus vt p̄ſentibusnō affigamur. ¶ Sequit̉ quinta petitio. Dimitte nobis debita noſtra. Titus hoc aūt additū eſtneceſſario ꝓ eo ꝙ nullus ſine peccato inuenit̉. neimpediamur a ſacra ꝑticipatōne ꝓpter humanapeccata Cū enī teneamur xp̄o exhibere omnimodam ſanctitatē qui ſpiritūſanctū habitare facitin nobis: redarguendi ſumus ſi nō obſeruemusei templū mundū. Huic aūt defectui ſubueniturper dei bonitatē indulgentē humane fragilitatihoc iuſte fit a iuſto deo: qn̄ nos qͣſi debitoribꝰ relaxamus. his ſcꝫ qͥ nobis nocuerūt ⁊ debita nonexhibuerūt. Unde ſubdit̉. Sicut et nos dimittimus debitoribus noſtris. Criẜ. de peni. di. iij. dequotidianis breuibus leuibuſqꝫ peccatis ſufficitquotidiana orō fideliū ſcꝫ pater noſter. Siquidēet nos dimittamus et corde debitoribus noſtris.fiunt em̄ nobis ſi ſapimus cauſa indulgētie ma.xime: et pauca exhibentes plurima reperiemus.Nā et nos multa debemus ⁊ magna debita dn̄o
S