¶Capitulū IIIIFo. CXXXIIII
eos. Ueniūt ſubueniendo. Uenimꝰ capiendo vtſit nobis eoꝝ nō extranea viſio ſꝫ interna: ⁊ ī nob̓eoꝝ nō tranſitoria māſio ſꝫ eterna. et manſionemapud eū faciemꝰ. In qͦrūdam em̄ corda venit etmanſionē nō facit. qꝛ ꝑ ꝯpunctōeꝫ dei reſpectumrecipiūt: ſed tꝑe temptatōnis qͦ ꝯpuncti fuerantobliuiſcunt̉ .ſ. ad pctā redeūtes. Ille autem vereamat cuiꝰ mentē delectatio pͣua per ꝯſenſuꝫ nonſuꝑat. intellige de mortalibꝰ nō venialibus. ⁊ cōiunctim dū .ſ. dilectōꝫ hꝫ ẜm illd̓ Aug. Radicataeſt charitas ſecurus ē nihil mali ꝓducere pōt. depe. di. ij. Aug. li. de tri. Non eſt putandū manſionem in dilectore ſuo facientibꝰ patre ⁊ filio excluſum eſſe ab hac māſione ſpm̄ ſctm̄: cū ſuperius dictum ſit de ſpūſancto in nobis manebit. Et iterūvt maneat vobiſcū ineternū. Sed ꝓpter inſinuationē trinitatis ꝑſonis ſingulis noīatis dicunturnō tn̄ alijs ſeꝑatis intelligunt̉ ꝓpter eiuſdē trinitatis vnā ſub̓am. Qui non diligit me ſermonesmeos nō ſeruat Greg. De dilectōne ꝯditoris. lingua mēs ⁊ vita requirat̉. Tāto vnuſqͥſqꝫ a ſuperno amore diſiūgit̉: qͣnto ī infimis delectat̉. Et ſermonē quē audiſtꝭ nō ē meꝰ ſꝫ eiꝰ qͥ miſit me patrisAug. fortaſſe ꝓpter aliquā diſtinctōneꝫ vbi ſuosdixit pl̓aliter dixit ſermones. vbi aūt nūc ẜmonēdicit in ſingl̓ari hͨ eſt verbū: nō ſuū eē dixit: ſꝫ ſeipſum pr̄is intelligi voluit. nō em̄ ſuū ſed pr̄is ē verbū qͦ nec ſua imago ſed pr̄is: nec ſuꝰ filiꝰ ſed pr̄is.Recte gͦ actori tribuit qd̓ facit eqͣlis a qͦ hꝫ hͦip̄mꝙ illi ē indifferēs eqͣlis. Hec locutꝰ ſum vob̓ apd̓vos manēs ſubdit ih̓s. Aug. Alia em̄ eſt manſioquā ꝓmiſit futura. alia quam teſtat̉ pn̄tem. Illaſpūalis ⁊ mentibꝰ intrinſecꝰ reddit̉: hec corꝑalis:q̄ foris exhibet̉. Et qꝛ eoꝝ qͣ dixerat quedā intellexerant quedā nō intelligebant: ne turbarentur⁊ facilius eius receſſum ſuſtinerent: ꝓmittit .ſ. .ſ. qͥ⁊ ꝯſolaretur eos ⁊ doceret. Non intellecta ab eo:dicta ſubdens. Paraclitus aūt ſpūſſanctus quēmittet pater in noīe meo. Quare ſpūſſanctus paraclitus dicat̉ declaratū eſt ſupra. Et de ſeptē nominibus eius deſignantibꝰ ꝓprietatem eius ⁊ effectus quos oꝑatur in electis: pꝫ in ymno. Uenicreator ſpūs. Quē mittet pater. Beda cū gratiaſpūſſancti dat̉ hominibꝰ: mittit̉ ſpūs a pr̄e mittitur ⁊ a filio. qꝛ ꝓcedit a pr̄e ꝓcedit a filio: quia eimiſſio ꝓceſſio eſt: hec ille. Et qꝛ miſſio includit ꝓceſſionē. ⁊ ip̄e ſpūs a ſe nō ꝓcedit ſed a patre ⁊ filio: ideo nō dicit̉ mitti a ſe. ip̄a tn̄ infuſio gr̄e ī creatura qͣ dicit̉ mitti ꝓcedit etiā a ſpirituſctō: cū ſitopus qd̓ in creatura. Et ꝙ ſpūſſanctꝰ mittat̉ a filio: ip̄e infra dicit. Mittā vob̓ a pr̄e ſpm̄ veritatꝭ.i. a me veritate ꝓcedentē. Un̄ ⁊ ꝯͣ errorē greconegantiū ſpm̄ ſctm̄ a filio ꝓcedere: dicit̉ de ꝯſecr.di. v. de ſpū ex ꝯcilio epheſino. Om̄ipotēs appellatus ē veritatis ⁊ veritas xp̄c eſt. Un̄ ⁊ ab ipſoſicut a deo pr̄e ꝓcedit Item didimꝰ in ca. vltimodecretoꝝ ait. Saluator qͥ ⁊ veritas: ait .ſ. loquēsde ſpūſctō. nō em̄ loquet̉ a ſemetip̄o. hͦ ē ſine me⁊ ſine meo et ſine pr̄is arbitrio: qꝛ miſſibilis eſt amea ⁊ pr̄is volūtate: ⁊ ampliꝰ qꝛ ex ſe nō ē ſꝫ ex patre. ⁊ a me ē: qꝛ hocip̄m qd̓ ſubſiſtit ⁊ loquitur: ex
pr̄e ⁊ me illi eſt. ipſa autē locutio ſua ē ſpiratio incorda hominū. Et infra. Spūſſanctꝰ ꝓcedit a filio deꝰ de deo: ſpūs veritatis ꝓcedens a veritateꝯſolator manās de ꝯſolatore .ſ. xp̄c. Et qꝛ ſpūſſanctus noīe filij a patre mittit̉ ait Didimꝰ: oſtenditꝙ vnitate ſit iunctꝰ ad filiuꝫ. Un̄ ⁊ filij dictus eſtſpūs ꝑ adoptōnem ſuā filios faciens qͥ eum recipere voluiſſent. Et ſequit̉. Ille vos docebit omnia ſcꝫ que ſpūalia ſunt ⁊ intellectualia veritatis⁊ ſapīe ſacramenta. Docebit non ſicut qͥ artes aliquas ⁊ ſapīaꝫ ſtudio induſtriaqꝫ didicere: ſꝫ quāipſe ars atqꝫ doctrina ⁊ ſapientia ſpiritus veritatis inuiſibiliter menti inſinuat ſcīam diuinorum.Greg. Niſi em̄ ſpūſſanctus cordi aſſit audientis.ocioſus eſt ſermo docentis. Aug. nec ſic eſt intelligendū quaſi docente filio verba capiamꝰ ⁊ docente ſpirituſancto eadem verba intelligamus.Omnes enim dicit ⁊ docet trinitas: ſed niſi etiaꝫſigillatim ꝯmendaretur: nullo modo humana capere vtcunqꝫ poſſet infirmitas. Et ſuggeret vobis om̄ia quecūqꝫ dixero vobis. Grego. Inuiſibilis ſpiritus ſuggerere dicit̉. non ꝙ ſcientiā nobis ab imo vt ab inferiori inferat: ſed ab occulto.Uel ẜm Auguſti. Suggeret .i. ꝯmemorabit vobis. Intelligere em̄ debemus qd̓ inbemur nō obliuiſci ſaluberrima monita ad gratiam pertinerequa nos ꝯmemorat xp̄c. Theophilus. Spirituſſanctus ⁊ docuit ⁊ ſuggeſſit .i. ꝯmemorauit. docuit que eis nō dixerat xp̄c: tanqͣꝫ non valentibꝰ portare .i. intelligere. Cōmemorauit autem que dominus dixerat: ſed que intellectus tarditate commendare memorie nequiuerant. Et qꝛ vt ait Criſoſto. hec audiētes turbabant̉ excogitātes odia⁊ prelia ſibi imminere poſt eius receſſum: iō rurſus ꝯſolatur eos dicens. Pacem relinquo vobispacem meam do vobis. Non quō mundus dat:ego do vobis. Ubi notat triplicem pacem internalem. ſuꝑnalem ⁊ carnalem. Aug. autem ſic ait.Pacem nobis relinquit in hoc ſeculo. in quo manētes hoſtē .i. dyabolū vincimꝰ: ⁊ vt inuiceꝫ diligamꝰ pacē ſuā nobis dabit in futuro ſcl̓o qn̄ ſinehoſte regnabit vbi nūqͣꝫ diſſentire poſſumꝰ. paxāt ip̄e nob̓ ē ⁊ eū credimꝰ qꝛ ē ⁊ eū videbimꝰ ſicutiē. Et nota cū dicit pacē relinqͦ vob̓. nō addit meam. cū aūt dic̄. pace do vob̓: dixit meā. qͣꝫuis eiuſdici poſſet ꝙ ſubintelligit̉ cū ait. Pacē relinqͦ vobis meā: tn̄ ẜm Aug. forte ⁊ h̓ aliqͥd latet. pacē eīſuā intelligi voluit qualē ip̄e hꝫ. in qͦ nullū repugnat oīno pctm̄ quaꝫ in futuro hēbimꝰ regͦ. Sedpax quā nob̓ reliquit in ſeculo: potiꝰ dicēda ē nr̄aqͣꝫ ſua: qꝛ qͣꝫtumcūqꝫ ꝑfecti ſꝑ hn̄t cū qͦ pugnent ⁊vn̄ dicant. Dimitte nob̓ debita nr̄a. Qd̓ ꝟo ait.nō quō mundꝰ dat ego do vob̓. pax iſta mundana eſt eoꝝ qui diligūt mūdū. qui ꝓpterea dant ſibi pacem vt mūdo ꝑfruant̉ ſine moleſtia. ⁊ qn̄ iuſtis dant pacem vt nō eos ꝑſequant̉. pax eſſe nōpōt vera: vbi nō eſt vera ꝯcordia. Pax etiā exterior dicit Criſoſt. ad malū fit multotiēs: ⁊ eis quieā hn̄t nihil ꝓdeſt. Aug. Non poterit aūt ad hereditatē domini ꝑuenire: qui noluerit teſtm̄ domini ꝯſeruare. Cyprianꝰ. Inexpiabilis eſt culpa