Druckschrift 
1 (1491)
Entstehung
Seite
CXXXIIIr
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū IIIIFo. CXXXIII

ſolitarium ſermo ſignificat ⁊ indifferentem cumnaturam ꝓfeſſio docet. Cum em̄ dicit̉: ⁊ patrē excluſa eſt ſingularis ⁊ vnici intelligentia. ⁊ qͥd reliquum eſt: niſi ꝑ nature vnicā ſimilitudineꝫ paterꝑ filium viſus ſit. Sed ideo inquit Aug. dn̄s diſcipuluꝫ arguebat. quia quod poſtulauit id. i. corpoſtulantis videbat tanqͣꝫ melior eſſet pater qͣꝫ filius ita philippus patrem noſſe cupiebat. ⁊ iō necfilium ſciebat quo aliquem meliorem eſſe credebat. Ad hunc gͦ ſenſum ꝯtingendum dictum eſtNon credis qꝛ ego in pr̄e ⁊ pater in me eſt qͣſi diceret. Si ad te multū eſt hoc videre: ſaltē qd̓ nonvides crede Hylariꝰ. Que em̄ igͦrādi patreꝫ autoſtendendi ignorantibꝰ neceſſitas relinquebaturcum pater in filio viſus eſſet ex ꝓprietate naturedum ex indifferentia vnitatis vnum ſint natus ⁊generans: vt hic ſermo domini ſequeret̉. non credis quia ego in patre ⁊ pater in me eſt. pater in flio ⁊ filius in patre eſt. non ꝑ duplicem generumꝯiunctōnem neqꝫ per inſitam capatioris ſubſtantie naturam. qꝛ ꝑ corporalem neceſſitatem exterora fieri his quibus continentur interiora nō poſunt: ſed ꝑ natiuitatem viuentis nature ex viuerte: dum nō aliud ex deo qͣꝫ deus naſcitur. Uel alter totum ẜm Criſo. Philippus corporeis oculispatrem volebat videre quia ⁊ ipſum filiumita ſeextimabat vidiſſe: fortaſſis aꝓphetis audiens.vidi dominū. Et ideo dixit. Domine oſtende nobis patrem. Et iudei eum interrogauerant. Ubeſt pater tuus. Et Petrus ⁊ Thomas qͦ iret: ⁊ nl̓lus didicit manifeſte. Ut gͦ non videat̉ eſſe oneroſus Philippus interrogans. oſtende nobis patrem: adiungit ⁊ ſufficit nobis .i. nihil plus querimus. Dominus aūt non dixit ei impoſſibile petiſſed oſtendit quoniam nec ipſum filiū vidit. Naꝫſi illum potuiſſet videre: et illum vidiſſet. et ideodicit. Tanto tꝑe vobiſcū ſum ⁊ nō cognouiſtꝭ mePhilippe. Nō dixit nō vidiſti me. ſed nō cognouiſti me. qͣꝫtum .ſ. ad hoc ꝙ filiꝰ hoc manēs qd̓ pr̄.decenter in ſeipſo on̄dit eū qui genuit. Deīde diuidens ypoſtaſes ait. Qui videt me videt et patrem. ne quis dicat ꝙ ipſe eſt pr̄ ipſe filiꝰ. oſtēditaūt ꝑ hoc qm̄ neqꝫ filiuꝫ viſu corporeo vidit. Siaūt aliquis hic viſum cognitōnem dicere velit: r̄ꝯtradico. q. d. Qui cognouit me cognouit ⁊ patrem. Sed nō dixit hoc: ſed ꝯſub̓alitatem repn̄tare volens dixit. qui meā ſub̓am vidit: vidit ⁊ eaꝫque patris. Un̄ patet ꝙ nō eſt in creatura. Creaturam em̄ videntes deū neſciūt omnes. Philippus etiam ſub̓am patris videre querebat. ſi ergoeſſet alterius ſubſtātie: nō diceret qͥ videt me vidit ⁊ patrem. Sꝫ nec aliquis in argento auri ſubſtantiam videre pōt: nō em̄ alia ꝑ aliā apparet natura. Deinde nō ſolū ad philippū ſed ad om̄s pluraliter loquit̉: dicens. Uerba que ego loqͦr a meipſo nō loquor. Quid eſt hoc. niſi a meipſo nonſum qui loquor. Ei quippe tribuit qd̓ facit. d̓ quoeſt ipſe qui facit. Unde neqꝫ ſe filium denegauit:nec naturā in ſe paterne virtutis abſcōdit. Namdum loquit̉: ipſe in ſub̓a manēs loquit̉. dum aūnō a ſe loquit̉. natiuitatē in ſe dei a deo teſtatur.

Uide aūt ſuꝑ vniꝰ ſubſtantie abundanteꝫ demōſtrationem. Nam ſubditur. Pater aūt in me manens ipſe facit oꝑa. q. d. Nequaqͣꝫ aliter facit pater ⁊ aliter ego. A verbis igit̉ incipiens venit adoꝑa. Conueniens em̄ erat dicere. Ipſe loquit̉ ꝟba. Sed duo ponit de doctrina ⁊ ſignis aūt quia⁊ ꝟba oꝑa erāt. Nam ⁊ qͥ ꝓximū loquendo edificat: bonū opus oꝑat̉. Quid eſt aūt: pr̄ in me manens ip̄e facit oꝑa: niſi in me maneo ego qͥ facio.Aug. Sed manere in filio pr̄em inquit hylariꝰ nōeſt ſingularis atqꝫ vnici. oꝑari ꝟo filiū ꝑ patremnō eſt differētis aūt exteri. Et qꝛ in ſe pr̄em et loqͥ⁊ oꝑari docuerat: ꝑfecte huiꝰ vnitatis fidem ſtatuit dicens: Credite mihi quia ego in pr̄e ⁊ paterin me eſt. ne ſcꝫ ꝑ virtutis efficientiam ⁊ nō ꝑ nature que ẜm natiuitatem eſt ꝓprietatem: pater infilio ⁊ oꝑari crederet̉ ⁊ loqui. Sic enim habeturin greco: nr̄a aūt litera ſic habet. Non creditis qꝛego in patre ⁊ pr̄ in me eſt. Si ꝟo nō ſufficit hͦ adoſtendendū ꝯſub̓alitatem: ſalteꝫ ab operibꝰ diſcite. vnde ſubdit̉. Alioquin ꝓpter oꝑa ip̄a crediteUidiſtis em̄ ſigna cum auctoritate. ⁊ om̄ia q̄ detatis erant ꝓpria: ⁊ que pater ſolus oꝑat̉: peccata ſoluta ⁊ mortem recedentem ⁊ hmōi. Hoc gͦ ꝓpter opera credite quia ego in patre ⁊ pater ī meeſt. Neqꝫ eī ſi ſeparati eſſemus: inſeꝑabiliter operari vlla ratōne poſſemꝰ. Ex quia dominus dixerat. ꝓpter oꝑa credite. oſtendens ꝙ nō hoc ſoluꝫpōt ſed multo maiora: ⁊ ꝙ mirabiliꝰ eſt alijs pōtdare: ideo adiūxit. Amē dico vob̓. Qui credit inme: oꝑa q̄ ego facio ⁊ ipſe faciet ⁊ maiora horumfaciet. Aug. Sed q̄ ſunt iſta maiora: an forte quiaegros ipſis tranſeūtibus etiā eoꝝ vmbra ſanaretMaius eſt em̄ ꝙ ſanet vmbra qͣꝫ fimbria. Uerūtamen qn̄ iſta dicebat. verborū ſuorū facta ⁊ oꝑaꝯmendabat. Cum em̄ dixit: Pater in me manēsfacit oꝑa. Que oꝑa tūc dicebat niſi que loquebatur verba: ⁊ eoꝝ verborum fructus erat fides illorum. Uerūtamen euangelizantibus diſcipulisnō tam pauci qͣꝫ illi erant: ſed gentes etiā crediderūt. Nōne ab ore illiꝰ triſtis ille diues abſceſſit: ettn̄ qd̓ ab illo audituꝫ nō fecit vnus: fecerūt multicum ꝑ diſcipulos loqueret̉. ecce maiora fecit p̄dcatus a credentibus: qͣꝫ locutus audientibꝰ. Uerum hoc adhuc mouer ꝙ hec maiora ꝑ apl̓os fecit. nō aūt ipſos tm̄ ſignificans ait. Qui credit inme. Nunqͥd inter nō credentes in xp̄m nō eſt cōputandus qui nō fecerit maiora oꝑa qͣꝫ xp̄c. Durum eſt niſi intelligat̉. Apl̓s dicit credenti in euꝫ.qui iuſtificat impiū: deputatur fides ad iuſticiaꝫIn hoc oꝑe faciemus oꝑa xp̄i. qꝛ ip̄m credere inxp̄m eſt opus xp̄i. hoc oꝑat̉ in nob̓: nō vtiqꝫ ſinenobis. Audi gͦ. Qui credit in me: oꝑa q̄ ego facō⁊ ipſe faciet: priꝰ ego facio deinde ipſe faciet. quiafacio vt faciat. Que oꝑa: niſi vt ex impio iuſtꝰ fiat. Quod vtiqꝫ in illo ſed nō ſine illo xp̄c oꝑaturꝓrſus maius hoc eſſe dixerim qͣꝫ creare celū ⁊ terram. Celum em̄ ⁊ terra tranſibunt: p̄deſtinatorūautem numerus ⁊ iuſtificatio ꝑmanebit. Sed incelis angeli opera ſunt xp̄i: nunquid etiā his oꝑibus maiora facit: qͥ cooperat̉ Xp̄o ad ſuā iuſtifi-